Bill Clinton moest wel in dat decolleté kijken

Moet ik het nu werkelijk gaan opnemen voor alle vrouwenversierders van de wereld? Ja, dat moet ik blijkbaar. Maandag bepleitte ik nog de zaak van zielige vrouwenversierders (onder wie Julien Blanc) en nu bepleit ik de zaak van succesvolle vrouwenversierders. Of eigenlijk de zaak van één bijzonder succesvolle vrouwenversierder: Bill Clinton.

Hier moet even bij vermeld worden dat ik een zwak heb voor Bill Clinton. Ik kan er ook niks aan doen. Vier jaar geleden mocht ik een keer op de foto met hem, en die foto hangt nog steeds op een prominente plek op mijn ijskast. Als mijn kinderen de foto zien, zeggen ze altijd: 'Dat is mama met haar opa.'

Bill Clinton ís ook een opa, maar je hebt opa's die echt opa's worden en je hebt opa's die mannetjes blijven. Bill valt uiteraard in de laatste categorie.

Hij is nu in opspraak omdat hij op de foto staat met een knappe Israëlische vrouw die in Los Angeles een selfie met hem maakte. Op die foto kijkt Bill niet in de lens van de iPhone, maar in het opgestuwde decolleté van die knappe vrouw.

En dat vindt iedereen dan erg. 'Glurende Bill Clinton' noemde De Telegraaf hem.

Maar kent u de regel van het decolleté dan niet? Ik wel. Dat is gewoon een regel van Moedertje Natuur. Als je een vrouw ziet met een prominent decolleté, zo iemand als Vanessa of Pamela Anderson of Angela Merkel, dan móét je in dat decolleté kijken. Dat is een puur menselijk instinct, daar kun je helemaal niets aan doen. Ook homo's of heteroseksuele vrouwen zoals ikzelf moeten in een ampel decolleté staren als het zich in hun blikveld bevindt.

Ditzelfde geldt overigens voor stukjes spinazie tussen de tanden van andere mensen. Daar moet je ook naar kijken. En als mensen van dat witte spul in hun mondhoeken hebben zitten, moet je daar ook naar staren. Als mensen heel veel roos op hun schouders hebben, dan moet je daar ook naar kijken, terwijl je dat heus niet wilt. Een vriendin van mij heeft het met mooie oorbellen. Als ik mooie oorbellen in heb, voert zij een gesprek met mij, maar kijkt ze naar de mooie oorbellen.

Dat vat ik altijd op als een compliment.

En dan over die selfie die die vrouw nam. Daar loop je als nietsvermoedende Bill Clinton gewoon een beetje te mijmeren over je kleinkind in je turquoise poloshirt met je leesbrilletje aan je kraag en dan stormt er ineens een beeldschone vrouw op je af, ze steekt haar iPhone in de lucht en maakt een foto van je.

Oké, dat is ook geen aanranding, maar het is wel brutaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden