Bikini

SYLVIA WITTEMAN

Mijn dochter stond bikini's te passen achter een paars gordijn en ik zat, zoals dat hoort, op een lullig krukje te wachten tussen rekken vol kleren in de spelonken van H&M. Af en toe ging het gordijn even open en dan mocht ik zeggen wat ik vond. 'Prachtig, hij staat je ontzettend goed', zei ik telkens en ik meende het, want mijn dochter heeft, door een speling der natuur, meterslange benen en een wespentaille.

Het duurde lang en het was warm. Ik dacht na over bikini's. Toen ík zo oud was als mijn dochter, 16 dus, zwom ik in een minuscuul, rood-wit gestreept bikinibroekje. 'Topless' was mode en dat kwam goed uit, want ik had (en heb) een hekel aan kleren dragen bij het zwemmen. In mijn naïviteit ging ik er in die toploze jaren tachtig van uit dat op den duur het onderstukje ook zou worden afgeschaft, zodat we eindelijk gewoon naakt konden zwemmen.

'Ja, maar naakte mensen zijn meestal zo lelijk', zegt u nu. Dat is waar. Alleen daar verhult een bikini niets aan, integendeel. In een bikini lijken vrouwen uit losse, vaak niet erg logisch samenhangende onderdelen te bestaan. Een naakte vrouw, mooi of lelijk, is gewoon een naakte vrouw. Een bukkende, naakte 80-jarige man van achteren bezien is trouwens wel iets bijzonders, maar laat ik daarover zwijgen anders durft u helemáál niet meer naar het naaktstrand.

Er kwamen twee meisjes met hoofddoeken binnen, hobbezakkig dik ingepakt in allerlei benarde vesten, met bleke, vroegoude gezichtjes. Het ene ging een pashokje binnen, het andere zette zich naast mij, ook op zo'n krukje. Mijn dochter schoof haar gordijn open en toonde een zeegroen niemendalletje. 'Prachtig! Die staat je óók al zo goed!', riep ik. Terwijl zij haar gordijn weer dichttrok, deed het ene meisje dat van haar juist open. Haar hoofddoek had ze nog op, maar de hobbezakken had ze uitgetrokken. Ze droeg een bikini van mooi, wit ajour. Haar lichaam, dat dik en lomp had geleken, bleek zonder kleren goedgevormd, romig, weelderig, smetteloos van huid, de droom van een hebberige oliesjeik. Vol verwachting keek ze naar haar vriendin. Die knikte: já, dit was 'm, inpakken en wegwezen. Ze zei het echt, met zo'n schurende g, inpakken en wegwezen.

Even later kwam het meisje weer aangekleed en vormeloos tevoorschijn en samen schuifelden ze in onhandig lange rokken naar de kassa. Waar zou ze die bikini onbevangen kunnen dragen? Thuis, met de gordijnen dicht?

'Mama, ik kan niet kiezen, die groene of die zwarte? Of toch die blauwe?', jammerde mijn dochter.

'We nemen ze allemaal', zei ik.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden