Bijna eng goed

Hollandser dan Hollands, zo was de opvoeding van Sabrina en Hassen Bouaza uit Arnhem. Ze kennen het hele Wilhelmus uit hun hoofd en maakten spontaan een canon van de vaderlandse geschiedenis....

tekst Mac van Dinther

Wie kent het Wilhelmus nog? Niet alleen het eerste couplet, maar álle vijftien coupletten? Sabrina en Hassen. ‘Ze zijn pas tweeënhalf jaar in Nederland maar kunnen het hele Wilhelmus voor u zingen. Als u dit aanspreekt en u wilt de kinderen horen, dan bent u welkom bij ons.’ Dat schreef vader Bouraoui Bouaza in 1999 aan de pers. En ze kwamen, naar het rijtjeshuis in Malburgen, niet de voornaamste wijk van Arnhem. Televisie, radio en kranten stonden in de rij om zich te vergapen aan en stiekem te verkneukelen over die twee brave kinderen van een Tunesische vader en een Nederlandse moeder, die niet alleen het hele Wilhelmus uit hun hoofd kenden, maar ook wisten wanneer Willem van Oranje werd vermoord, uit de Bijbel citeerden en Berend Botje konden opdreunen. Hollandser dan Hollands was hun opvoeding. Vader nam hen bij wijze van inburgering mee op tournee langs alle twaalf provinciehoofdsteden. Heeft die moeite nou geloond?, vragen we negen jaar later aan Sabrina en Hassen, inmiddels uitgegroeid tot twee uit de kluiten gewassen tieners van 17 en 16. Ze lachen.

Keurig opgedoft zitten ze op de bank in hun gestreken witte blouses met stropdas. Voeten naast elkaar, handen in de schoot en de rug recht. Die das hebben ze naar school ook om, zegt Hassen. In het begin werd daar wel van opgekeken. Maar er gaat een beschavingseffect van uit. ‘Mijn leraar in de eerste klas had nooit een stropdas om. Nu wel.’ Je moet aantrekken waar je je prettig in voelt, zegt Sabrina. En zij voelt zich prettig met stropdas. Ze werden geboren in Nederland, maar groeiden de eerste jaren van hun leven op in Tunesië, legt Sabrina uit. ‘Daarom hadden we een achterstand op de andere kinderen. Die wilde mijn vader inhalen.’ Dat lijkt wel gelukt, zegt ze bescheiden. Sabrina heeft dit jaar eindexamen vwo gedaan, Hassen zit een klas lager. Zij wil iets in de gezondheidszorg gaan doen, hij denkt erover advocaat te worden. In al die jaren hebben ze geen schooldag verzuimd en geen les overgeslagen, zegt vader. ‘Ze maken nooit ruzie, hebben nooit iets kapot gemaakt, zijn geen minuut te laat gekomen. Dat vervult mij met trots.’ Na het Wilhelmus-succes maakten ze hun eigen canon: tekeningen bij veertig belangrijke gebeurtenissen in de Nederlandse geschiedenis. Daar is een boekje en een tentoonstelling van gemaakt die door het land reist en nu te zien is in Den Briel (Hassan: ‘Het eerste stadje dat door de Watergeuzen werd bevrijd.’).

Een onderscheiding zouden ze ervoor moeten krijgen, vindt Bouraoui. Maar de gemeente gaf geen kik. Ook niet toen de kinderen voor de dood van Johannes Paulus II in 2005 een lied componeerden en zongen in de Walburgiskerk in Arnhem. Want Sabrina en Hassen mogen dan met hun vader naar de moskee gaan, Bouraoui heeft ze opgevoed met respect voor andere godsdiensten. In de kleine huiskamer staat de Koran zij aan zij met de Bijbel en hangt de Tunesische vlag naast de Nederlandse. ‘Wij zijn van de liefdevolle islam’, zegt vader Bouraoui. Modelkinderen zijn Sabrina en Hassen voor de buitenwacht, schoolvoorbeelden van geslaagde integratie. Bijna eng goed. Zo voelen ze zich niet, relativeert Hassen. ‘Er wordt veel gezegd over kinderen van buitenlandse afkomst. Maar als je ziet hoe sommige Nederlandse kinderen zich op straat gedragen.’ Zelf komen ze weinig op straat, daar is toch alleen maar rottigheid, zegt Hassen. Hun hobby’s zijn zwemmen en kickboksen, want een beetje weerbaarheid kan geen kwaad, vindt vader Bouraoui als hij de video aanzet met beelden van een piepjonge Sabrina en Hassen die het Wilhelmus zingen, hij in een keurig pakje, zij in een wolk van een roze jurkje. Ze kijken er met plezier naar, zonder een spoortje gêne. Kennen ze het Wilhelmus nog? Natuurlijk. Maar er wordt de laatste tijd niet vaak meer naar gevraagd. ‘Weet je waar ik het liefst zou wonen?’, vraagt Hassen ineens. ‘In Tunesië. Daar helpen mensen elkaar nog. Het is hier in Nederland toch meer iedereen voor zich.’ Sabrina knikt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden