Bij Voortman en De Jonge is geen lijn te ontdekken

Screendiggers van Voortman & De Jonge. Gezien op 6 september in Lantaren/Venster, Rotterdam. Tournee t/m december...

Aan het slot van The Mythomaniac, de laatste grote productie van Voortman en De Jonge, danste Voortman een solo. Dat was niet zomaar een solo. Met bezwerende armenbewegingen en een cirkelvormige gang leek zij de kracht van een tovenares te bezitten. De schimmige vertoning die eraan vooraf ging, werd zodoende (onbedoeld) teniet gedaan. Zonder zogenaamd tegendraads spitzengedoe verraste Voortman met deze solo, die aanzetten tot een nieuw dansidioom bevatte.

De kwaliliteit ervan onderkende het duo ook zelf. In Screendiggers borduren zij namelijk erop voort. Dit leidde tot een choreografie voor drie dansers waaraan de makers dit keer niet zelf meedoen. André de Jong opent met een solo op een lange grijze lichtbaan. Hij glijdt soepel over de grond in een houding die typerend is voor Voortman: half liggend houdt hij één been strak opgetrokken terwijl het andere aarzelend een halve cirkel beschrijft. Bij de danser voegen zich beurtelings twee nimfen. Catarina Palma zet haar grillige idioom echter zo extreem aan dat ze bijna kans ziet de gebochelde Quasimodo in kreupelheid te evenaren. Een volgend moment is zij weer koket met wufte pasjes en wapperende handen, of juist venijnig als ze haar rivale, de lange danseres Leonie Houwen, bijna de ogen uitkrabt. André de Jong, die evenals de danseressen even op de spitzen gaat, trekt zich van de twee vechtende kemphennen niets aan: hij strooit achteloos muntjes uit zijn hoed.

In Screendiggers valt geen zinnige lijn te ontdekken: op zeker moment lijkt het begrip 'rookgordijn' zelfs letterlijk te worden uitgebeeld. André de Jong produceert vanachter een opgehouden gordijn dikke rookwolken. Maar wat de functie van zo'n maffe bonte-avond act is, blijft onduidelijk.

Inhoudelijk, en zeker ook stilistisch rammelt deze choreografie aan alle kanten. In een op spitzen gedanste pas de trois wordt zelfs een poging tot neo-klassieke dans ondernomen. Zonder resultaat. De uitvoering is zo bibberig dat de beoogde esthetiek volledig de mist ingaat.

Alleen het dansante slotdeel heeft kracht: dan is er ineens wel vorm en structuur, te laat echter om nog effect te hebben. De kwaliteit die Voortman in haar Mythomaniac-solo toonde, is bij dit trio niet terug te vinden. En Screendiggers wordt nog troebeler door de wijze waarop Voortman en De Jonge de muziek hanteren. Jan-Willem van Mook maakte een geluidsmix door aan muziekfragmenten van Sjostakovitsj en Schnittke krekelgetjilp en vogelgekweel toe te voegen. Die discutabele werkwijze sluit uit dat de makers worden gedwongen een keuze te maken.

Achter de dansers hangen bordjes met de woorden return en escape. Die laatste optie wordt gedurende Screendiggers erg verleidelijk.

Isabella Lanz

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden