Bij vlagen zelfs kinderachtig * * *

Een sprankelende voorstelling, maar de teksten halen soms de vitaliteit en brutaliteit van de dans onderuit.

Miraculous Wednesday door Club guy & roni/Tanzcompagnie Oldenburg. 25/10, Stadsschouwburg, Amsterdam. Tournee. clubguyandroni.nl

Over de hele diepte van het toneel bevinden zich laaghangende tracks waaraan her en der glinsterende draden hangen. Het licht komt uit tl-buizen van boven, maar ook van lampen opzij en vooraan. Rook versterkt het gevoel van verre vertes, van zones, van tijdlagen, van ongrijpbaarheid in dit ruimtelijke maar toch ook beklemmende coulisselandschap met een hemel die je bijna kunt aanraken.


Soms is een toneelbeeld niet alleen functioneel en betekenisvol, maar ook nog eens bloedmooi. In de dansvoorstelling Miraculous Wednesday, een coproductie van het Groningse Club guy & roni en Tanzcompagnie Oldenburg, zijn decorontwerper Ascon de Nijs en lichtontwerper Wil Frikken flink op weg de show te stelen, zeker aan het begin. Maar de choreografie is ook niet slecht; het duo Guy Weizman en Roni Haver heeft met negen dansers en een actrice een energieke, sprankelende danstheatervoorstelling in elk gedraaid, een lappendeken van dans- en tekstscènes en soms ook een mix daarvan.


Ingeklemd tussen het verhaal van een vergeelde bruid, zij werd nooit opgehaald, haar witte jurk is nu grauw, komen alle grote emoties uit het leven voorbij dwarrelen. Het gaat over blijdschap en liefde, over verlangen en teleurstelling, over afscheid en verval. Nu eens ernstig, dan weer met de nodige knipogen en humor.


De dansers dweilen met koprollen en bokkensprongen over de vloer samen met Beethovens uitgelaten tweede symfonie, ze poseren op hun verleidelijkst op Candygirl en leven zich uit in een ongecompliceerd discoballet op If I could turn back time, van Cher. Maar er zijn ook dansers die gevloerd, als voor dood, neervallen, soms nog even omhoog gesjord door een partner die van geen wijken weet. In de monologen gaat het zelfs voornamelijk over de meer duistere kanten van het leven als een onbeantwoorde liefde of het ouder wordende lichaam.


Precies in die teksten ligt de zwakste schakel van Miraculous Wednesday, een beetje een vergezochte titel die iets wil zeggen over de hoop op (of onzin van) wonderen in het alledaagse leven. Dans en tekst blijven een delicate combinatie omdat tekst, hoe poëtisch ook, je al snel in een soort tetterende concreetheid sleurt, zeker als je gewend bent aan de toch vaak zeer vrij interpreteerbare en niet zelden ook abstracte kwaliteiten van dans. De letterlijkheid van de teksten maakt Miraculous Wednesday bij vlagen zelfs bijna kinderachtig en haalt de vitaliteit en brutaliteit van de dans onderuit. Liever die prachtige opening, waarin de dansers met stilstand en plotse, heftige verplaatsingen en lichamen die voortdurend dreigen te vallen, het verglijden van tijd zicht- en voelbaar maken, dan de tonen van een afgesloten telefoon en zinnen als please keep me informed.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden