Bij The Bangles ligt braafheid op de loer

En daar is er weer één. Na de wederopstanding van Depeche Mode, The Human League en Joe Jackson herrees nog zo'n jaren-tachtigpopartefact uit de schijndood....

Het eerste teken van leven, in Nederland althans, kwam onlangs met een nieuw album Doll Revolution. En hoewel de titel anders doet vermoeden is er niet veel veranderd.

The Bangles grossieren nog steeds in melodieuze gitaarpop. Soms robuust, soms folky; met hier een snufje garagerock en daar een gitaar die jengelt als een sitar. Alomtegenwoordig zijn nog de west coast harmonieën van Susanna Hoffs, Debbi Peterson, Vicki Peterson en Michael Steele. Achtergrond-oehtjes en -aahtjes uit the Mamas and the Papas-school die als Californische briesjes door je haar waaien.

De podiumopstelling in de uitverkochte Melkweg is veelzeggend: het donkere hoekje is voor de gasttoetsenist en het voorpodium is voor vier zangmicrofoons waarvan de volumeschuiven alle vier even ver zijn opengedraaid.

Het refrein voor If she knew what she wants wordt als intro bijna a capella gezongen evenals dat van Manic Monday. Een proeve van bekwaamheid en het antwoord op die allesoverheersende vraag: Kunnen ze het nog wel?

Going down to Liverpool (waarbij Peterson het drumstel verruilt voor een akoestische gitaar) heeft nog steeds een zomerse heerlijkheid waarover de zanglijnen zich loom uitrekken. En geen van de zangeressen heeft iets aan zuiverheid ingeboet. Alleen in Eternal Flame moet Hoffs bij de uithalen een tactisch octaafje lager.

Het publiek krijgt in een sandwichformule de nieuwe nummers tussen hits als Walk like an Egyptian en Hazy shade of winter. Tear off your own head geschreven door Elvis Costello heeft een overtuigend rafeligheid die de dames even verlost van een op de loer liggende braafheid. Maar lang niet alle nieuwe nummers halen dat niveau. Dan blijkt een live concert toch iets anders is dan een verzameling greatest hits.

De koortjes vallen nog steeds gefreesd en geschaafd in de juiste voorgevormde kaders. Prachtig als het om een pareltje als Manic Monday gaat, maar obligaat als het een wat mindere nieuwe compositie betreft zoals Single by choice, die het dan alleen van de harmonieën moet hebben. En een tikje voorspelbaar.

Een ruig stukje Waiting for my man van the Velvet Undergound doorbreekt dat patroon een beetje. Maar de meerwaarde van The Bangles, de samenzang, is tegelijk een keurslijf waar de band zich met moeite uit weet te wringen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.