Bij het afscheid van Van Basten

Op de vraag of hij niet al meteen in de fout was gegaan bij het samenstellen van zijn spelersselectie, door hoofdzakelijk te kiezen voor individueel vaardige talenten en niet voor ervaren krachten met leiderschapskwaliteiten, antwoordde Marco van Basten woensdag dat deze financieel niet haalbaar zijn voor een club als Ajax.

Die opmerking bevreemdde enigszins. Het is maar net waar je prioriteiten liggen. Er was wel geld (16,25 miljoen euro zelfs) voor een dribbelvaardige aanvaller als Miralem Sulejmani en voorts zat er ook nog 6,5 miljoen euro in de clubkas om Dario Cvitanich aan te trekken.

Wie zoveel geld uitgeeft om zijn voorhoede te versterken, houdt minder geld over voor de defensie en komt uit bij verdedigers uit de categorie Oleguer (voor 3 miljoen aangetrokken) en Wielaert (tussentijds voor 3,15 miljoen gehaald).

Op het moment dat Van Basten eerst zichzelf tot op het bot had gefileerd, om vervolgens vast te stellen dat zijn ploeg op diverse kwalitatieve aspecten tekort was geschoten - zowel `fysiek, technisch, tactisch als mentaal', zei hij - serveerde hij ook zichzelf af als spelersinkoper. Gewed, maar op de verkeerde paarden.

Tot die conclusie was hij in twee recente competitieduels al gekomen. In Eindhoven vocht Ajax voor zijn theoretisch laatste kans op de landstitel, om met 6-2 af te druipen tegen PSV. En twee weken later bleef een antwoord uit, toen Ajax een bij rust opgelopen 2-0 achterstand tegen Sparta diende te repareren. De ploeg vocht zich niet terug, maar werd slechts verder vernederd (4-0).

De blijvend teleurstellende resultaten brachten Van Basten er woensdag toe de handdoek in de ring te werpen. Hij zag zichzelf deze selectie ook volgend seizoen niet naar het door hem beoogde niveau leiden en lichtte algemeen directeur Rik van den Boog in over zijn besluit. Het was goed zo.

De manier waarop Van Basten zichzelf ontleedde - snoeihard, oprecht, eerlijk, openhartig, met een overdosis aan zelfkritiek - was het opvallendst aan de persconferentie van woensdag. Je maakt het niet vaak mee - zeker niet in de harde voetbalwereld - dat een coach zichzelf zo ongenadig hard beoordeelt en veroordeelt. Maar hij heeft dan ook gefaald, overigens zonder zichzelf (en daarmee ook Ajax) een herkansing te gunnen.

Maar het is de vraag wat Ajax, dat elf trainers in twaalf jaar tijd voorbij zag trekken, doet met de ontbrekende component van evenwicht in de selectie. Want waar zijn de leiders? Waar zijn de spelers die een kleedkamer tot de orde roepen na een wanprestatie tegen Sparta, om de boel in de tweede helft alsnog om te buigen? Waar zijn de mannen van stavast?

Met die vraag zal ook de nieuwe coach worstelen.

Benieuwd of ze komend seizoen wel te bewonderen zijn in de Arena. Want je kunt nog zo trots zijn op je jeugdopleiding, als al dat talent niet wordt begeleid in het veld, ruiken tegenstanders bloed. Ook Sparta, dat zich zondag verzekerde van lijfsbehoud in de eredivisie door de ook voor hen cruciale wedstrijd tegen Ajax vol vuur aan te gaan. Kwalitatief geen best elftal, Sparta. Maar toen het erom ging, trapte elke basisspeler het gaspedaal met volle kracht in, zoals het hoort.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden