Bij elke redding van Howard schiet voetbal meer wortel in VS

De supporters van de meeste voetballanden raken verlamd als het op het veld niet goed gaat. Niet de Amerikanen. De menigte onder de Manhattan Bridge in New York ziet op het grote scherm hoe de Belgische aanvalsgolven hun team murw beuken. Maar nooit wordt zij chagrijnig, nooit begint zij te kankeren op de spelers, laat staan 'het systeem'. Veelvuldig barst zij ondanks de drukkende zomerhitte los in oorverdovend gejuich. Niet voor een goal, maar voor de zoveelste redding van keeper Tim Howard.

VAN ONZE CORRESPONDENT ARIE ELSHOUT

NEW YORK - Is er gescoord?, vraagt een oudere vrouw na zo'n uitbarsting. Nee, er wordt gejuicht omdat er juist niet gescoord is. Amerika is opnieuw door het oog van de naald gekropen. Waar voetballiefhebbers elders ter wereld van ellende zouden imploderen als hun defensie keer op keer uiteen wordt gereten, exploderen de Amerikanen. Want zolang de Belgen op nul blijven staan, is er hoop. Blijft er het geloof in een wonderbaarlijke ontsnapping. Winnen is het enige wat telt.

Dat gebeurt niet, al scheelt het niks met de gemiste kans van Chris Wondolowski in de 93ste minuut. Amerika vliegt eruit, maar op weg naar een status als serieuze voetbalnatie is het land deze middag begonnen 'wat als'-momenten te verzamelen. Want zoals Nederland nog steeds maagpijn krijgt van de bal op de paal van Rensenbrink in de WK-finale van 1978, zo kunnen de Amerikanen nu weg zwijmelen bij de gedachte wat in Brazilië misschien niet mogelijk zou zijn geweest als...

Ook in een ander opzicht hebben de Verenigde Staten een grote stap vooruit gezet dit WK. 'Amerika is vandaag tot stilstand gekomen voor voetbal', meldde ABC na de wedstrijd tegen België. Go Team USA, tweette president Obama vlak voordat hij plaatsnam voor de televisie. Van kust tot kust en in het binnenland - overal lieten fans van allerlei sporten zich inspireren door het optreden van een voetbalkeeper, schreef The New York Times.

Een voetbalkeeper! En dan ook nog: 'In een verloren wedstrijd'. Amerika geeft zich eindelijk gewonnen, het knielt voor de voetbalgod, de machtigste aller sportgoden.

Het land beleeft het WK intens. De kapper zegt dat zijn vrouw de hele dag zit te kijken. Wat is het? Komt het door Brazilië, het sensueelste land ter wereld? Is iets daarvan overgeslagen op de ploegen? Er wordt veel en laat gescoord, de verrassing ligt in elke wedstrijd als een sluipschutter op de loer, snoeiharde ballen op lat en paal doen menig hart stilstaan, een recordaantal wedstrijden wordt pas in de verlenging beslist, er is spanning en sensatie tot in de allerlaatste seconde van de allerlaatste speelminuut.

Het toernooi zindert van schoonheid, opwinding en drama - de Amerikanen vinden het prachtig. Ze moesten nooit veel hebben van een sport met gelijke spelen, soms zelfs doelpuntloos. Maar in de 48 groepswedstrijden bleef het slechts negenmaal gelijk. Het WK was bovendien al langer vrij geliefd in Amerika. Het toernooi voor landenteams spreekt tot de verbeelding, veel meer dan een Champions League. Daarin regeert het kapitaal, wordt de top tot vervelens toe gedomineerd door dezelfde paar clubs uit dezelfde paar landen, was de finale dit jaar zelfs een Madrileense stadsderby en zijn teams doorgangshuizen voor huurlingen waarmee men zich moeilijk kan identificeren.

WK's zijn zoveel leuker, al was het maar dat hier het toeval nog niet is gesmoord door televisie- en oliegeld. Brazilië slaat nu alles, hoe kan het ook met een bevolking die zegt dat na zuurstof voetbal haar eerste levensbehoefte is.

De kijkcijfers in Amerika liegen niet: ze waren voor Team USA hoger dan de NBA-finale in het basketbal en de World Series in het honkbal. Afgewacht moet worden hoe duurzaam dit enthousiasme zal zijn. Al vaker kwamen verwachtingen niet uit.

Dit keer is het anders, wordt gezegd. Er is de toename van de Spaanstalige bevolking en op de middelbare scholen groeit geen sport zo snel als voetbal. Een van Obama's dochters speelt het. 'Dit is het nieuwe Amerika', zegt een voetbalbaas.

Er is nog veel werkt te doen. Jurgen Klinsmann, de Duitse coach die een contract heeft tot het volgende WK, wil dat Team USA leert van Europa. Maar het doel is een ploeg te kweken die de volksaard weerspiegelt, dus competitief en agressief is. 'Het ligt in het Amerikaanse karakter de tegenstander op te zoeken en niet af te wachten', zegt hij. Dat klinkt bekend.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden