Bij de paus

Toen ik uit het vaderland vluchtte, had ik mezelf een paar duidelijke doelen gesteld; een bezoek aan de paus zat daar niet tussen....

De Bijbel had ik thuis gelezen, we hadden er een mooie Perzische vertaling van. In mijn geboortestad stond een kleine kerk, maar het was een onbereikbaar oord voor ons. Zij waren dat. Wij waren dit.

Ik wilde een keer door de kier van de deur naar binnen kijken, helaas kon dat niet. Jaren later, toen ik als student naar Isfahan ging, bracht ik een bezoek aan de befaamde Djolfa-kerk en het werd een onvergetelijke belevenis. Het leek alsof ik in een droom stapte, ik ervoer het als de warme knusse mysterieuze woonkamer van de God van de christenen op het grondgebied van Allah.

Meteen bezweek ik onder zoveel wonderlijke Perzisch-christelijke schone kunst. Daar heb ik Jezus voor het eerst in het echt ontmoet, ook zijn moeder Maria, en ik heb de wijn en een stukje heilig brood geproefd.

Het leven heeft het zo bepaald dat ik jaren later de Statenbijbel in de Nederlandse taal heb mogen lezen; een ongewone ervaring met de schoonheid van de taal.

Toen kwam de uitnodiging van het Vaticaan voor een ontmoeting met de paus, samen met een groep schrijvers, cineasten, musici en schilders van over heel de wereld. Wat de kunst betreft, zit het Vaticaan in een crisis. De paus wilde zijn oor te luisteren leggen bij zijn gasten.

De kerken hebben ooit grote namen en eeuwige kunstwerken voortgebracht, maar het Vaticaan heeft het wezenlijke contact met de kunst verloren. Het enige onvergetelijke kunstwerk dat in de afgelopen honderd jaar geïnspireerd door het Vaticaan is gemaakt, is de filmreeks The Godfather waarin de Italiaanse maffia en de Paus samen te zien zijn.

Paus Benedictus XVI wil daar verandering in brengen. Daarom wil hij in Cappella Sistina, waar fresco meesterwerken van Perugino, Botticelli, Ghirlandaio, Cosimo Rosselli, Luca Signorelli en Michelangelo vereeuwigd zijn, met de kunstenaars van gedachten wisselen.

Ik heb gehoord dat hij een aantal goddelijke geheimen, die achter de gordijnen liggen, aan ons wil laten zien. Iets dat het Vaticaan nog nooit met de buitenwereld gedeeld heeft. Maar misschien vergis ik me.

Ik schrijf dit in een hotel tegenover het Vaticaan en heb de paus nog niet ontmoet. Ik heb mijn mooiste pak aan en mijn schoenen zojuist met het poetsapparaat extra gepoetst.

De kleine kerk van onze stad heb ik nooit van binnen kunnen gezien, maar wie geduld toont, wordt beloond.

Via mijn geheime bron in het Vaticaan heb ik vernomen dat Paus Benedictus XVI iets unieks en persoonlijks aan mij in het bijzonder wil laten zien, iets dat de moeder, de oorsprong van aller kunsten is.

Paus Benedictus XVI wil de jas en de schoenen van Jezus aan me laten zien, de jas en de schoenen die hij uit moest doen of af moest staan toen hij dat grote zware kruis op zijn rug moest dragen.

Ik moet nu gaan. Later zal ik u vertellen wat ik achter de gordijnen meegemaakt heb. Ik zal u laten weten welke Perzisch-Nederlandse adviezen ik aan de Paus gegeven heb.

PS: Ik heb een mooi geschenk voor de paus meegenomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden