Bij de kerstreceptie van Boris Johnson: hét jaarlijkse hoogtepunt van Londens diplomatenwereldje

Voor Boris Johnson was 2017 in meerdere opzichten een bewogen jaar. Foto afp

Een stoet Bentleys, Jaguars en BMW's, met natievlaggen aan de voorzijde, kruipt op een decemberavond langs de herenclubs van Pall Mall. Aan het einde van de straat stappen de inzittenden op een theatrale manier uit, passend bij Londen. In Lancaster House wacht het jaarlijkse hoogtepunt van de diplomatieke gemeenschap: de kerstreceptie van de minister van Buitenlandse Zaken, gegeven door Boris Johnson - de minst diplomatieke Foreign Secretary sinds, wel, George Brown, de Labourbewindsman aan wie we sinds eind jaren zestig de term 'tired and emotional' te danken hebben, beleefd Engels voor 'beschonken'.

Een beter locatie voor zo'n eerbiedwaardige kerstreceptie bestaat er niet.

Staatsbanket

Het was Lancaster House, aan het begin van de negentiende eeuw gebouwd voor de zoon van koning George III, waar Winston Churchill een staatsbanket gaf voor de net gekroonde Elizabeth, waar de onafhankelijkheidsverdragen van zowel Maleisië als Rhodesië werden ondertekend en waar Theresa May een klein jaar geleden de grootste rede uit haar Brexit-trilogie hield. In series en films als Downton Abbey en The Crown deed Lancaster House dienst als het nabijgelegen Buckingham Palace. Toen Victoria er anderhalve eeuw geleden op bezoek ging zei ze tegen de gastheer, een hertog: 'Ik ben van mijn Huis naar uw Paleis gekomen.'

Ode

Een groep Carol Singers verwelkomt de genodigden met kerstliederen als Stille Nacht. Ze staan tussen de trappen die leiden naar de ontvangstruimte, de trappen waar de flamboyante en met aforismen strooiende Lady Bracknell eens liep in de verfilming van Oscar Wildes komische toneelstuk The importance of being earnest. De trappen zijn geïnspireerd op die van Versailles, zoals het hele gebouw een ode lijkt te zijn aan de Franse zonnekoning. In de Lange Kamer maken de fresco's van Guercino en schilderijen van meesters uit de Lage Landen het Europese eenheidsgevoel compleet.

De wijn vloeit - in het gebouw huist de wijnkelder van de overheid - en de blonde mop van de gastheer is zichtbaar, als altijd omringd door een scrum van belangstellenden die hem gelukkige feestdagen willen wensen. 'How do you do?', klinkt het wanneer hij de hand schudt van uw correspondent, 'I've seen you before.' Naast charme, de eeuwige British charm, is het onthouden van gezichten een politiek wapen dat Johnson beheerst. Met sommige gasten gaat hij op de foto, zoals met een vertegenwoordiger van de Russisch-Orthodoxe kerk wiens gewaad, compleet met staf, opvalt te midden van de aanbevolen 'lounge suits'.

Een groep Carol Singers verwelkomt de genodigden met kerstliederen als Stille Nacht en In de bleke winterzon.

Bewogen jaar

Voor Johnson komt de borrel aan het einde van een woelig jaar. Hij maakte zich niet geliefd in Brussel met de opmerking dat de EU naar haar geld kan fluiten als het een enorm bedrag zou gaan eisen, zag zijn meerderheid slinken tijdens de verkiezingen die hij Theresa May had afgeraden en ervoer zijn functie als een permanente verbanning. Zo had May haar Florentijnse Brexit-rede aan een selecte groep ministers laten lezen terwijl Johnson wegens orkaan Irma in de Cariben was. Toen zijn vriend Michael Gove hem hierover informeerde, besloot hij middels een geruchtmakend Brexit-essay een aanval op zijn bazin te openen.

Persoonlijk dieptepunt was misschien wel een column in The Times waarin Rachel Sylvester schreef dat Johnson op het vasteland als een clown wordt gezien, als een vlerk die de Brexit heeft veroorzaakt. Op zijn eigen departement is Johnson daarentegen geliefd, zoals hij dat eerder was op het stadhuis van Londen. Zijn toegankelijkheid en losse manier van omgang worden geprezen. 'En het is een erudiete man,' vertelt een topambtenaar, die en passant graag wil weten waarom de Nederlandse premier in zulke felle bewoordingen over de Brexit spreekt - 'I hate' is een formulering die Britse politici niet snel gebruiken.

De kerstboodschap is klassiek-borisiaans.

Minder hilarisch

De kerstboodschap is borisiaans. Hij vertelt dat hij op de straten van Teheran, waar hij een dag eerder was, 'meer lof kreeg dan in Islington', zijn oude buurt die hij na het EU-referendum veiligheidshalve heeft verruild voor een monumentale ambtswoning langs de Mall. De mededeling dat de Britten, dankzij hun aandeel van Antarctica, zorg dragen voor een derde van 's werelds pinguïnpopulatie brengt jolijt, maar de rede is minder hilarisch dan die van een jaar geleden, toen hij grappen maakte over zijn bazin en over Nigel Farage, om daarna tot ieders vermaak kerstliedjes te zingen met een aantal aanwezigen.

Beetje bij beetje leert hij de importance of being earnest.

Meer over