Big City

De klokken bij mij in huis lopen tien minuten voor. Dat moet, want anders kom ik overal te laat. De twee helften van mijn persoonlijkheid hebben het talent om zaken voor elkaar geheim te houden....

Recente gebeurtenissen hebben mij doen overwegen van de tien minuten een kwartier te maken of misschien gelijk maar twintig minuten.

Nooit zal weer gebeuren wat mij is overkomen in Rotterdam, de stad die nooit slaapt. Om vijf uur 's morgens had ik een afspraak. Ik geef toe, het is vreemd om zo vroeg een afspraak te hebben. Het vergt te veel om het uit te leggen, maar het was iets met geld, een loopbaan en iets met een vrouw. Kortom, een afspraak die ik voor geen goud wilde missen.

Zenuwachtig ging op ik weg; ruim op tijd, maar ik strandde al snel in nachtelijke wegwerkzaamheden. Dat kostte tien minuten.

Om vijf voor vijf reed ik Rotterdam binnen. Bij het Maastunneltracé waren ze iets moeilijks aan het doen met de bovenleidingen van de tram. Ik maande mezelf tot kalmte. Op de radio speelde een hese saxofoon een tijdloze melodie in deze tijdloze stad. Rotterdam kent geen tijd.

Heroïnehoeren liepen nog op straat en kantoormensen zaten al in hun auto. Om kwart over vijf kwam ik aan in het Dijkzigt Ziekenhuis alwaar ik moest zijn.

Het bleek zeven uur te zijn. Dag geld, dag vrouw, dag carrière.

Zowel mijn horloge als de klok in de auto liep ruim een uur achter. Van de auto kon ik me achteraf herinneren dat ik tijdelijk de stroom eraf had gehaald om een storing te zoeken. Dat het horloge spontaan meegedaan had, moet toegeschreven worden aan de Voorzienigheid die mij voor dat geld, die carrière en die vrouw wilde behoeden.

Maar sindsdien lopen mijn klokken voor. Om te voorkomen dat ze achterlopen. Nu ik het er weer over heb, overweeg ik er een uur van te maken. Dan leef ik met de zomertijd in de winter. Dat is een luxe die u zich misschien kunt herinneren van de dag dat de wintertijd inging. In het hoofd zit nog de zomertijd. De hersenklok loopt een uur voor. Heerlijk. Na een paar dagen is dat effect weg. Het systeem raakt eraan gewend.

We zouden het elke dag moeten doen: de echte klok een uur terugdraaien, waardoor de hersenklok voorloopt. Heerlijk moet dat zijn. Altijd, iedereen op tijd. Ons leefpatroon zou door het etmaal reizen. De vierentwintiguurseconomie zou een feit zijn. We leven met twee ploegen aan weerskanten van de klok van twaalf. Lunch tussen half één en half twee, soms is dat 's nachts, soms als de zon ondergaat.

Uiteindelijk gaat het er van komen. Er komen steeds meer aardbewoners. Elke minuut moeten we benutten. De levens van alle mensen gaan we eerlijk over het etmaal verdelen. Aardige bijkomstigheid: we kunnen dan over de hele wereld dezelfde tijd instellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden