Bier, rap en rock Festival Noorderslagin De Oosterpoort in Groningen

Bands, drijvend op een golf energie uit de sixties en pronkend met schone eenvoud. De Nederlandse pop floreert, bleek op een vol en vrolijk Noorderslag.

Een race tegen de klok, dat Noorderslag. Bijna zestig Nederlandse bandjes, uitgesmeerd over tien podia in zalencomplex De Oosterpoort, te bezichtigen in een luttele zeven uur. Eén jachtige zaterdagavond heb je tot je beschikking om het silhouet te ontwaren van waar het in cultureel jaar 2013 naartoe gaat met de Nederlandse popmuziek. De bands te horen die het net hebben gemaakt, of het zeer waarschijnlijk nog gaan maken. Te registreren wie er door de mand valt, van wie op basis van beschikbare voorkennis meer te verwachten viel. Rennen dus, met je van tevoren met strepen, kruisjes en ingewikkelde routes volgekladderde blokkenschema.

Eén rustpunt heeft het Groningse festival, goddank. Kwart voor tien, allemaal verzamelen in de Grote Zaal voor de uitreiking van de jaarlijkse Popprijs, de waardige beloning voor band of artiest die het nadrukkelijkst van zich deed spreken in het voorgaande jaar.

Vijf minuten voor het uitreikmoment schuifelen de laatste liefhebbers van die nobele Noorderslagsport, het bierwerpen, de zaal binnen. De handen vol overdreven hoeveelheden 'grote bier'. Dan weet je het al. Die bierdouche gaat vol open. En jawel. Eerste slachtoffer: zaalpresentator en radio-dj Giel Beelen. Pineut nummer twee: juryvoorzitter Hans Kosterman, die één plastic bierbeker kunstig opvangt in zijn gleufhoed. Applaus.

Dan de held van de avond: de Zeeuwse band Racoon, die de meegevoerde paraplu's net zo goed in Goes had kunnen laten. Doorweekt maar gelukkig, cheque van 10.000 euro in de hand, richt zanger Bart van der Weide zich tot het stug door smijtende publiek. 'In 1999 speelden we op dit festival, in de Foyer, met trillende pootjes. We scheten in onze broek.' Een halve liter pils treft hem vol op het pak. 'Maar ik ben nu veel banger.'

De prijs voor Racoon is terecht, maar voelt een beetje als een optelsom. Zoals de juryvoorzitter het verwoordde: 'Plaat op nummer één, geheel op eigen kracht, daarna hoofdpodium Pinkpop.' Dan wordt het dus tijd voor een bekroning, voor een band die inderdaad met weinig steun uit de muziekindustrie zieltjes wist te winnen, zonder kapsones ook, maar met melodieuze en gevoelige liedjes. Sensationeel was de Popprijs 2012 dus niet. We kennen Racoon al een jaar of vijftien en de prijzenkast van de band hangt toch al behoorlijk vol: Gouden Harp, Edison, 3FM Award.

Wel veelzeggend: toen tot alle uithoeken van De Oosterpoort was doorgedrongen dat Racoon de gelukkige prijswinnaar was en een set zou spelen, raakte de Grote Zaal nog veel voller. Meestal is het andersom, loopt de zaal na de bierdouche vlot leeg (Caro Emerald). Ook dat konden de heren van Racoon, die in het januarinummer van muziektijdschrift OOR zeggen 'eeuwig door te willen gaan', dus mooi in de zak steken.

Urgent

Noorderslag 2013 was een urgente aflevering. Heerlijk zijn die edities van het festival, als die plaats mogen vinden terwijl er echt iets gaande is in de Nederlandse popmuziek. In de Marathonzaal, geprogrammeerd in samenwerking met de Volkskrant, kon Noorderslag kennismaken met vijf bands die drijven op een golf van energie, die vanuit de jaren zestig is komen aanrollen. Bandjes die hebben begrepen dat de schoonheid van de pop vaak schuilt in eenvoud, in strakke, raggende rock-'n-roll, gepropt in blinkende twee- tot drieminutenliedjes vol punk- en doe-het-effe-lekker-zelfgevoel.

We konden ons verlekkeren bij de goudeerlijke garagerock van Electric Tears, die er een stuk of twintig bedrieglijk eenvoudige topliedjes uitramde. Aangenaam, die conversaties van zanger Niels de Wit met het publiek: 'Wat vinden jullie van het einde van de nummers? We hoorden dat die soms te lang waren, dus we hebben ze wat korter gemaakt.' Al net zo vrolijk, om niet te zeggen uitzinnig was de set van het Groningse trio Traumahelikopter. Weer van die messcherpe garagepunk, waarbij het thuispubliek de zaal stukje bij beetje kon afbreken, te beginnen bij de plafondplaten en de feestverlichting. Een hoogtepunt van Noorderslag 2013.

Enigszins teleurstellend was in de Marathonzaal het optreden van Jacco Gardner, volgens eigenlijk iedereen de grote belofte van 2013. Zijn sixties-psych-barokpop-album Cabinet Of Curiosities komt eraan, en dat wordt vast en zeker een prachtalbum, maar live is er voor Gardner nog werk aan de winkel. Het zaalgeluid was slecht, oké, kan gebeuren. Maar de band van Gardner, die op plaat solo opereert, kon die klap niet opvangen. Daarvoor ontbrak de podiumervaring. De liedjes, hoe mooi uitgedacht, vocaal gelaagd en in potentie bedwelmend ook, kwamen niet van het podium, dus liep de zaal langzaam leeg. Een harde leerschool, maar één die Gardner misschien goed kan gebruiken.

Klassiek

Minder pretentieloos dan al die garagerock, iets minder spontaan ook, maar ambachtelijk en net zo oprecht is een andere oprukkende stroming in de Nederpop: muziek die grijpt naar klassieke seventiesrock, die hardrock van weleer een nieuwe draai wil geven. Uit Nijmegen komt zo'n band, die onlangs in eigen beheer een spetterend album uitbracht en nu in de Foyer liet horen dat het menens was. Geoefende gitaristen, een beest van een drummer, en een zanger met een gillende rockstem; het bleek genoeg om de Foyer plat te spelen. We hoorden Pink Floyd en Led Zeppelin, in fraaie liedjes als Sage en December, maar toch ook een heel eigen bandje genaamd Navarone. Die naam zal nog vaak vallen dit jaar.

Even later gaven de drie Limburgse bluesrockers van DeWolff het concert van hun leven en één van de beste shows van Noorderslag. Wat is deze band, nog altijd piepjong, enorm gegroeid na het winnen van nota bene Kunstbende 2008. Een kunstwedstrijd voor kinderen! Op Noorderslag speelde nu, vijf jaar later, Nederlandse rockadel; overtuigend en strak, muzikaal en opwindend. Je stond er met open mond naar te kijken. Heerlijke en verhalende gitaarsolo's van Pablo van de Poel. Stomende Hammondorgelpartijen van Robin Piso, die boeiden tot de laatste loeiende aanslag. Strakke liedjes? Dat niet. Uitgesponnen en zalige instrumentale rock? Jawel. Keek je vanuit de zaal achterom, naar die achthonderd man op de tribunes, dan zag je één grote gelukzalige grijns.

Die kreeg Noorderslag uiteindelijk niet meer van het gezicht, ook dankzij het fenomeen Fresku. De Eindhovense rapper deed wat we inmiddels van hem mogen verwachten. Hiphop maken als stand-up comedy, zijn publiek uitwringen met vette humor en zelfspot, heerlijke hiphopironie. Ook over die ontwikkeling in de Nederlandse pop, de carnavalisering van de hiphop, kunnen we ons het komende jaar nog vrolijk maken.

POPPRIJS 2012: NIET-WINNAARS

POLITICI EN RVD KUNNEN ER NOG WAT VAN OPSTEKEN. DE WINNAAR VAN DE POPPRIJS IS IN HET 27-JARIGE BESTAAN VAN DE PRIJS VAN BUMA CULTUUR VOOR DE UITREIKING OP NOORDERSLAG NOG NOOIT UITGELEKT. WEL WORDEN GERUCHTEN RONDGEPOMPT, TOT ENKELE UREN VOOR DE UITREIKING, VIA TWITTER EN FACEBOOK. BLAUDZUN ZOU DIT JAAR DE GELUKKIGE ZIJN. HELAAS. DOE MAAR, WERD GEMELD. KANSLOOS. AFROJACK DAN? DIE VERDIENT TEN SLOTTE GOUD GELD IN DE VS. JAMMER. GERS PARDOEL DAN? MISSCHIEN VOLGEND JAAR. NIEUWE RONDE, NIEUWE KANSEN.

Prijzenregen

Niet alleen de Popprijs wordt uitgereikt op de festivals Eurosonic en Noorderslag. Vier dagen lang regent het prijzen in Groningen. Een greep uit de laureaten.

Pop Media Prijs

NRC-redacteur Saul van Stapele

Beste festival

Le Guess Who?

Beste programmeur

Ide Koffeman (Patronaat, Haarlem)

Beste podium

Hedon, Zwolle

Beste podiumdirecteur

Toine Tax (Doornroosje, Nijmegen)

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden