BIBBEREN

Dagelijkse schaatslessen in achtereenvolgende herfst- en kerstvakanties hadden weliswaar nog geen elfstedentalenten doen bovendrijven, maar dat was ook te veel gevraagd voor vijf- en zesjarigen....

Daar diende ook de voorjaarsvakantie zich al weer aan. Hij was er vorig jaar al over begonnen, maar zij had de boot nog even afgehouden: skiën. Dat zij zelf niet van skiën hield had er niets mee te maken zei ze, maar ze waren nog zo jong en het kostte toch weer een paar centen als je met het hele gezin ging. Misschien konden ze met dat geld iets extra leuks doen in de zomer.

Hij kende wel jongere kinderen die gingen skiën met hun ouders. En ze vertelde toch zelf aan iedereen die het hoorde wilde dat de kinderen van een familielid in Zwitserland eerder konden skiën dan lopen? Ook in de klas waren al skiërtjes.

Ze hadden geïnformeerd bij wat ouders van de klas. Juist op het goeie moment. Een fanatiek ski-stel had net de knoop doorgehakt: dit jaar gingen ze en famille naar de sneeuw. Maar wat lette hen om met een groep te gaan? Hadden de kinderen plezier aan elkaar en konden ze zelf 's avonds après-skiën. Een ander stel had eveneens te kennen gegeven wel wat te zien in een gezamenlijke ski-vakantie. Weliswaar hadden ze zelf nooit op de latten gestaan, maar de kinderen, vonden ze, waren er onderhand rijp voor. Zwem-, schaats-, ballet- en karateles hadden ze ook al zo fantastisch opgepakt. Eénig. En dan met z'n allen in de sneeuw. . . Nee, dat kwam wel in orde.

Aldus waren ze op een ochtend bij het schoolhek overeengekomen, de juf was getuige. Ze zouden er een gezellige avond aan wijden, een pré-ski-avond zei iemand, en een voortvarende vader had gezegd dat ze, wat er ook gebeurde, eerst moesten boeken. Die accommodaties waren zo weg, zeker met zo'n grote groep. Boek jij maar vast, zeiden ze, de details kwamen later wel ter sprake. Ze zouden het geld overmaken.

Het werd Zwitserland. Skiën, langlaufen, babyklasjes, kinderkortingen, kon niet beter. De pré-ski werd over een paar weken vastgesteld, het viel immers niet mee om iedereen op één avond bij elkaar te krijgen. De informatie werd voorlopig uitgewisseld op het schoolplein. Zoals daar was dat één van de moeders die week van de voorjaarsvakantie werd uitgenodigd voor een seminar dat ze eigenlijk niet kon missen. Een andere ouder hoorde dat het een niet-roken-accommodatie betrof. Op zich geen punt, maar dat had hij van tevoren wel even willen weten!

Wat kun je eigenlijk doen als je niet skiet, vroeg iemand. Nou, van alles. Een kwartiertje of vijf bussen van het plaatsje was een groot golfslagbad. In het dorp zelf had je een disco en een mooi oud kerkje. Was dat alles? Je kon een goed boek lezen, maar met het oog op de kosten was voor elke familie alleen een krappe slaapkamer geboekt. Die kleine van ons, zei een vader op een avond tegen een moeder, kan de laatste tijd helemaal niet meer uit de voeten met die van hun. Dat kreng van die anderen was veel te verwend. Het was te lullig om nu af te zeggen, vond een ander stel, maar niemand had eraan gedacht dat zij als vegetariërs natuurlijk weinig aankonden met de gezamenlijke maaltijden. En wedden dat daar weer flauwe grappen over gemaakt zouden worden.

Dus afzeggen deed niemand. Ten slotte deed je het voor de kinderen. Het is maar dat ze er gevoel voor ontwikkelen. Dat ze er plezier in krijgen.

Nell Westerlaken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.