'Bhagwan verdient alle respect'

De ingezonden brieven van donderdag 19 april.

Bhagwan Shree Rajneesh met zijn volgelingen in Oregon (VS), 1 september 1985.

Brief van de dag: Bhagwan

Graag wil ik een correctie aanbrengen in het mediabeeld dat is ontstaan naar aanleiding van de Netflix-documentaire Wild Wild Country. Feit is dat de Oregon-gemeenschap uit elkaar viel na het vertrek van Ma Anand Sheela. Bhagwan keerde uiteindelijk terug naar Poona, waar ik hem vlak voor zijn dood in september 1989 zag als Osho, glimlachend zwaaiend met zijn armen, bij een van zijn laatste publieke optredens. Ik kreeg toen mijn naam van hem.

In Poona ging de gemeenschap verder zonder de Amerikaanse paranoïde gekte van Oregon, zonder wapens en zonder gekonkel en vergif. In de Indiase post-Oregon-revisie waren er twee soorten (neo)sannyasins, ontdekte ik. De celibataire yogi's en de niet-celibataire tantri's van de vrije seks. Ik vond dat prima. Je eigen keuze werd gerespecteerd. Geen sektarische dwang op therapie doen of seks.

Na Osho's heengaan veranderde de sfeer in de ashram wel. De focus was weg en alles werd meer een soort van spiritueel vakantieoord met aparte spirituele attracties. De dagelijkse routine werd gehandhaafd met vegetarisch eten, video's van zijn lezingen, initiaties en met de standaard gezamenlijke meditaties. De 'Hollywoodgroep' die het van Sheela had overgenomen deed het beter. Er had een grote interne zuivering plaatsgevonden en er was geen achterbaksheid, gegok, drankgebruik of illegaliteit meer. Je moest je verplicht laten controleren op hiv om de ashram te mogen betreden. Ik zag geen geweld. Maar de zakelijkheid die resulteerde na Osho's vertrek deed mij uiteindelijk weer terugkeren naar mijn eigen spirituele proces los van Poona.

De zaak was dus niet afgelopen na Oregon en mensen komen nog steeds naar de ashram in Poona als pelgrimsoord voor hun spirituele ontwikkeling. Osho blijft een groot meditatieleraar en hij is naar mijn idee één van de grootste en meest effectieve, populaire en opvallendste filosofen van de 20ste eeuw. Hij is, behalve een rebels en controversieel geestelijk leider, de fountainhead, zo niet de Jezus, of nog beter: de Johannes de Doper van de new-agebeweging, en verdient als zodanig een eervolle plaats in de geschiedenis van de mensheid. Persoonlijk zie ik hem meer als een vriend (broeder in de 'Orde van de Witte Zwaan', zoals hij dat noemde) dan als een goeroe die men blind moet geloven en volgen. Zo wilde hij dat ook zelf uiteindelijk.

Ik ben het op veel punten van filosofie en praktijk niet met hem eens, maar dat neemt niet weg dat hij als spirituele kracht en vriend in je ontwikkeling alle respect verdient. Veel ruimer en intelligenter van opvattingen dan hij was, zul je niet zo gauw vinden in de business van welzijn en geluk.

Swami Anand Aadhar (Drs. René P.B.A. Meijer), Enschede
webmaster bhagavata.org en filognosie.nl

Een goed verpleeghuis

Verpleeghuizen komen vaak negatief in het nieuws. Terwijl er wel degelijk goede verpleeghuizen zijn. Mijn moeder, vorige week overleden, woonde in zo'n huis.

Aanvankelijk verbleef ze in een ander verpleeghuis. Daar werd ze een groot deel van de dag in haar eentje voor de tv gezet en wilde alleen maar dood. Regelmatig was er geen personeel op de afdeling. Gesprekken met het management leverden niets op. Ik heb mijn moeder aangemeld bij een ander huis. Na drie jaar was ze aan de beurt.

De verhuizing bleek een gouden greep. In het andere verpleeghuis, Vlietwijk in Voorschoten, bloeide mijn moeder al snel helemaal op. Ze kwam uit haar isolement, had de hele dag door contact met medebewoners en verzorgenden, en uitte nauwelijks nog een verlangen naar de dood. Dat lag denk ik niet aan een andere fase van haar dementie; haar ziekte vorderde uitzonderlijk traag.

In Vlietwijk was anderhalf keer zoveel personeel op de afdeling, en ook nog beter opgeleid. Het was er huiselijk. De geweldige verzorgenden en verpleeghuisarts in dit verpleeghuis hebben mijn moeder haar menselijkheid teruggegeven. Ik ben daar zeer dankbaar voor.

Elles Nijssen, Leiden

Trein rijdt al sneller

De treinen rijden inmiddels een stuk sneller dan zelfs Pro Rail-directeur Pier Eringa kan bijhouden. Een rit van Amsterdam naar Groningen duurt al lang niet meer tweeënhalf uur, zoals Pier beweert. Vanaf Amsterdam-Zuid is het precies 2 uur, vanaf Centraal 5 minuten langer. Er is dus weinig voor nodig om de reistijd verder te bekorten naar anderhalf uur. Gewoon een beetje extra gas geven. Overigens ben ik het volledig eens met de strekking van het artikel.

Niko van Dijk, Lelystad

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.