Bezinning

Hoe blij we ook waren met het betaalbare bovenwoninkje in de Haarlemse binnenstad, de hoognodige rust hebben wij er nooit gevonden....

De dames zelf waren zeer plezierig in de omgang, maar de schichtig om zich heen kijkende heren gaven mij steeds vaker een ongemakkelijk gevoel. Vooral bij daglicht gedroegen zij zich als dieven in de nacht. In de nacht verdween die schaamte en ontstond er soms zelfs een rij voor onze deur. De grootste overlast werd echter veroorzaakt door de jongeheren. Het irritante geluid van hun af en aan rijdende brommertjes was zo vaak te horen dat je er bijna aan zou wennen.

Zelfs als de dames al lang en breed hun eigen bed hadden opgezocht was het voor ons nog niet voorbij. Degenen die zich pas diep in de nacht realiseerden dat zij zich beter op andere activiteiten hadden kunnen concentreren dan op het nuttigen van heel veel drank, deden namelijk luidkeels hun beklag over de krappe openingstijden in onze buurt.

's Ochtends herinnerde de ondefinieerbare geur van het openbare toilet ons nog steeds aan het speciale karakter van de buurt. Ik was blij met de verhuizing, de geweldige, oprechte buren ten spijt. De gelegenheidsdichter in me liet zelfs voor het eerst van zich horen bij mijn verhuizing naar een bovenwoning in Bloemendaal:

Minder sprookjesachtig dan het klinkt

Maar minder jachtig dan de werkelijkheid

Minder zeker, een stilleven, zeker ook minder

Maar minder is soms meer, vinden fletser dan zoeken

Een betere plaats om op adem te komen had ik niet uit kunnen kiezen. Overdag zag ik nog weleens buurmensen langsflitsen, maar die bleken gelukkig allemaal met de kippen op stok te gaan. In de nacht zat ik op mijn balkonnetje als Adam in de periode van Eva, alleen met mijn gedachten in het aardse paradijs. Een half jaar heb ik ervan genoten, maar toen had ik ook echt alles overdacht.

Langzaam begon het me tegen te staan om te wonen tussen onhoor- en onzichtbare buren. Niet dat ik verlang naar een geforceerd burengesprek, maar wonen tussen anonieme (en eveneens schichtig om zich heen kijkende) personen is weer het andere uiterste. Toen mij duidelijk werd, dat ik voor contact met buurtgenoten aangewezen was op het personeel van de supermarkt - eigenlijk niet eens buurtgenoten - wist ik dat het weer tijd was om te verhuizen.

Mijn bezinningsruimte geef ik op, want voor een contemplatief leven voel ik me nog iets te jong. Vanaf 15 augustus woon ik weer onder de mensen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden