Betrouwbare keeper die het duel niet schuwde

Hij kon als geen ander zijn verdediging organiseren. Doelman Nico de Bree werd na zijn spelerscarrière horeca-exploitant, maar koos ervoor in de voetballerij verder te gaan.

Pieter de Bree namens NEC in actie tegen het Ajax van Johan CruyffBeeld anp

Voetballer Nico de Bree had er tot de laatste dag van zijn leven de pee over in: het feit dat hij in de finale van het WK in Argentinië in 1978 niet in het doel stond. Johan Cruijff had hem persoonlijk verzekerd dat hij de keeper zou zijn tijdens dit toernooi. Maar Cruijff haakte zelf af, die mocht niet van zijn vrouw. En de bondscoaches Ernst Happel en Jan Zwartkruis kozen voor het trio Piet Schrijvers, Jan Jongbloed en Pim Doesburg, hoewel De Bree met Anderlecht nog wel de Europacup II had veroverd.

Jan Boskamp speelde vier jaar met De Bree bij RWDM in België en nam hem in zijn tijd als manager mee als zijn vaste assistent. 'Een wereldkeeper. Hij had een gigantische uitstraling en bij balverlies zette hij altijd iedereen op zijn plek: 'Hé schele, daar naar rechts', riep hij dan. Dat leverde hem de bijnaam Schele op.' Zijn andere bijnaam was De Witte Schicht, wat hij dankte aan het feit dat hij zo modebewust was.

De Bree overleed op 6 mei op 71-jarige leeftijd in Wenen, waar hij woonde met zijn Oostenrijkse vrouw Marina Breiner. Hij ontmoette haar in 2001, toen hij trainer was van Austria Wien. Drie jaar geleden werd longkanker bij hem vastgesteld. Toch kwam hij nog een keer naar Nederland voor een reünie van voormalig spelers van Elinkwijk - omdat hij niet mocht vliegen betekende dat een autorit van drie dagen.

Utrechter

De Bree was een geboren en getogen Utrechter. Hij groeide op in Zuilen, waar na de oorlog werknemers van Stork Werkspoor en de staalfabriek Demka werden gehuisvest. Hij begon zijn voetballoopbaan bij HMS (Houdt Moedig Stand), waar hij op 16-jarige leeftijd debuteerde in het eerste elftal.

Twee jaar later ging hij naar de semi-profclub Elinkwijk, de trots van Zuilen. Met Elinkwijk promoveerde hij in 1965 naar de eredivisie. Beslissend voor de promotie was de derby tegen stadsgenoot Velox die onder anderen een jonge Wim van Hanegem en Joop van Maurik in de basis had. Velox was veel sterker. Maar De Bree was die dag niet te passeren en Elinkwijk won met 0-1.

Een seizoen later werd hij getransfereerd naar NEC in Nijmegen, waar hij zich al gauw onderscheidde als een uiterst betrouwbare keeper die het duel niet schuwde en zijn verdediging uitstekend kon organiseren. Na zes seizoenen NEC verhuisde hij in 1972 naar België waar toentertijd de salarissen hoger lagen door een veel gunstiger belastingklimaat.

Aanvaller Ruud Geels in duel met Nico de BreeBeeld anp

Trainer

Hij keepte eerst bij Racing White, later de fusieclub RWDM in de Brusselse wijk Molenbeek. In 1975 werd RWDM kampioen van België. Anderlecht, normaliter de sterkste club van Brussel, haalde vervolgens De Bree daar weg, waarna hij met die club onder meer de Europacup II won (de huidige UEFA Cup) door een 4-0 overwinning op Austria Wien en daarna ook de Supercup. In 1980 moest hij onder het bewind van manager Raymond Goethals zijn basisplaats aan Jacky Munaron afstaan.

Via FC Winterslag en Beerschot keerde hij in Nederland terug en ging spelen bij DS'79, het huidige FC Dordrecht. Hier eindigde hij zijn spelerscarrière. Hij exploiteerde enige tijd enkele discotheken, waaronder Number One (genoemd naar zijn rugnummer) en Palm Beach in Kobbegem. Maar hij toen hij bij een overval een pistool tegen zijn hoofd gedrukt kreeg, besloot hij het etablissement te verkopen. Hij koos ervoor zijn carrière in de voetballerij voort te zetten en werd keeperstrainer. Hij werd metgezel van Jan Boskamp, die daarover zegt: 'Nico heeft ervoor gezorgd dat zeker drie keepers international werden.' Nadat Boskamp was gestopt, werkte De Bree nog enige jaren in China samen met Arie Haan.

Nico de Bree's liefdesleven was tumultueus. Hij had kinderen uit verschillende relaties. Pas bij zijn laatste Oostenrijkse echtgenote vond hij uiteindelijk rust.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden