Beter kan niet

Als de stembureaus in Californië sluiten, staat op reuzenschermen in Grant Park, Chicago, de tekst ‘Barack Obama elected president.’ Obama is er....

In het centrum van Chicago hangt een WK-finalesfeer. ‘Barack Obama!’, schreeuwt een zwarte jongen over het plein voor het stadhuis. Overal lopen groepjes mensen met Obama-T-shirts, buttons en ‘Ik heb gestemd’- stickertjes. Ze zijn op weg naar het Grant Park, waar hij vanavond zal spreken.

Het wordt een overwinningstoespraak, verwacht iedereen. Maar Jessica wil er nog niets van weten. ‘Ik heb niet zo veel vertrouwen in mijn kameraden in de rest van Amerika’, zegt ze. ‘Vorige keer werd het een ramp.’

Het eerste signaal dat het goed gaat komen, klinkt in de McDonalds naast de ‘L’, de statige, krakende metrobaan door de lucht. Juist als een vrouw haar quarterpounder met kaas krijgt aangereikt over de toonbank, hoort ze iets door de telefoon aan haar oor. ‘Barack wint Pennsylvania!’, roept ze door het McDonalds-filiaal. De mensen in de rij en aan de tafeltjes juichen en klappen.

Pennsylvania was John McCains laatste hoop. Nu kan het bijna niet meer misgaan. Voor Grant Park is al een klein volksfeest aan de gang. Een kilometerslange rij slingert het park aan Lake Michigan binnen. Een zee van hoofden tuurt op de grote schermen. Daar gaat het nu snel. Ohio valt Obama toe. Virginia blauw, voor het eerst sinds 1964. Het gejuich zwelt aan.

Dan gaan de stembureaus in Californië dicht. Op het scherm verschijnen de woorden waarop zo lang is gewacht: ‘Barack Obama elected president.’ Nu barst een oergeluid los in de mensenzee, een keihard geloei dat mijlen de stad in reikt. Daar weet iedereen het ook meteen: Obama is er!

Op Michigan Avenue vindt een explosie van vreugde plaats. Mensen rennen als bezetenen over straat en zwaaien met vlaggen. Bij de trommelaars op de stoep danst een wilde groep zwarte jongens. Een van hen gaat op een muur staan, ontbloot zijn gespierde bovenlijf , strekt zijn armen ten hemel en roept ‘Barack Obamaaaa!’ Zijn vrienden juichen.

Op straat rijden de auto’s bumper aan bumper. Alle zwarte taxichauffeurs van Chicago hebben hun vuist op de toeter, en dat zijn er nogal wat. Iedereen maakt zo veel mogelijk lawaai: de blanke vrachtwagenchauffeur toetert, het Latinogezin dat een fles champagne omhoog houdt buiten het raam toetert, en de pooierbak met zwarte onderwereldtypes toetert. Brooddronken studenten zitten met vlaggen op het dak van auto’s en krijgen ‘high fives’ van wildvreemden op de stoep. Ertussendoor zwermen, luid juichend, alternatievelingen op racefietsen.

Het is een propagandafilm voor de vriendschap der volkeren die Obama predikt. ‘Ik ben er helemaal duizelig van’, zegt een meisje met een afro-kapsel. ‘De wereld zal nooit meer hetzelfde worden’, roept Osiris, een breed grijnzende zwarte jongen die al lopend verslag doet in de camera van zijn laptop.

‘Als Barack zover kan komen, kunnen alle zwarte Amerikanen verder komen’, zegt een boomlange hiphop-jongen met een zonnebril op.

Even later verschijnt Barack Obama op het podium, met Michelle en hun dochters Malia en Sasha. Obama ziet er moe uit, minder uitgelaten dan tijdens de campagne, alsof hij beseft wat er nu allemaal moet gebeuren.

Maar zijn woorden zijn mooi als altijd. Hij is bekritiseerd om zijn retoriek, maar nu mag het. Moet het.

‘Als er iemand is die nog twijfelt of Amerika een plaats is waar alles mogelijk is, die zich nog steeds afvraagt of de droom van onze stichters in onze tijd voortleeft, die nog steeds twijfelt aan de kracht van onze democratie: vanavond is uw antwoord.’

Laten we een nieuwe geest van patriottisme omarmen, zegt Obama. En hij vergeet niet zijn dochters Malia en Sasha te vertellen: ‘Jullie hebben het hondje verdiend dat met ons meegaat naar het Witte Huis.’

Na afloop, als het veld leegstroomt, weten de mensen bijna geen woorden te vinden voor hun blijdschap. ‘Een jongen uit Chicago is president van de Verenigde Staten van Amerika geworden. Veel beter kan het niet worden’, zeggen twee zusters.

Anderen waarschuwen ernstig dat Barack het niet alleen kan en we ‘nu allemaal de mouwen moeten opstropen’.

Linda Mills denkt aan de strijd van de jaren zestig die ze meemaakte. De verdeeldheid die het land verscheurde, is door Obama weggevaagd, zegt ze. ‘Nooit had ik gedacht dat dit mogelijk zou zijn, een zwarte president. Het is het ongelooflijkste moment in de Amerikaanse geschiedenis. Toen CNN het meldde, dacht ik eerst dat het niet waar was.’ Tranen wellen op in haar ogen. ‘Het is zo helend,’ zegt ze zacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden