Betalen voor werk

DE ARBEIDSBUREAUS gaan meer marktgericht werken. Ze willen jaarlijks 300 miljoen gulden verdienen aan het werk voor bedrijven en uitkeringsinstanties....

Dit betekent vooral een klap voor herintredende vrouwen zonder uitkering, die hun wens weer aan het werk te komen in klinkende munt moeten betalen. Tevens werpt de nieuwe regeling wéér een drempel op voor werklozen: de toegang tot de succesvolle sollicitatieclubs wordt bemoeilijkt.

Meer marktgerichtheid betekent dat de arbeidsbureaus zich begeven op een terrein dat voor een groot deel wordt beheerst door de commerciële arbeidsbemiddeling. Dat is toe te juichen als het daadwerkelijk leidt tot plaatsing van meer langdurig werklozen.

Er is ook niets op tegen een bedrijf te laten betalen voor het selecteren en leveren van geschikte kandidaten voor vacatures. De arbeidsbureaus moeten er werk voor verzetten en daar mag een prijskaartje aan hangen. Een bedrijf dat dit werk in eigen hand houdt, betaalt immers ook voor de werving en selectie van nieuw personeel.

De invoering van het profijtbeginsel betekent dat de arbeidsbureaus zich meer dan voorheen bewust moeten worden van de kwaliteit van hun werk. Wie zich laat betalen voor diensten, weet dat de klant elders gaat winkelen als de geleverde waar niet naar de zin is.

De marktgerichte aanpak is niet zonder risico's. Als bedrijven moeten betalen voor de bemiddeling, bestaat het gevaar dat de arbeidsbureaus de aandacht vooral richten op de commerciële poot en hun oorspronkelijke doelstelling uit het oog verliezen.

Arbeidsbureaus zijn er ook en vooral om moeilijk plaatsbare groepen aan werk te helpen. Dat doen ze nu al te weinig en straks ten onrechte wellicht nòg minder. De hoog opgeleide jonge man komt ook wel aan de bak zonder de instrumenten die de bureaus tot hun beschikking hebben, maar dat geldt niet voor de kansarmen.

Allochtonen, langdurig werklozen, gehandicapten en herintredende vrouwen zonder veel opleiding, hebben de extra aandacht en begeleiding van de arbeidsvoorziening nodig, ook al levert bemiddeling van deze groepen meer schouderklopjes dan geld op.

Het centraal bestuur van de Arbeidsvoorziening zal erop moeten toezien dat meer marktgerichtheid niet leidt tot verschraling van de zorg voor kwetsbare groepen. Als de inkomsten uit de arbeidsbemiddeling of het totale marktaandeel van groter belang worden dan het aan werk helpen van moeilijk te plaatsen werklozen, schiet de nieuwe aanpak zijn doel voorbij.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden