Best wel klein

Toen de Britse boulevardkrant The Sun op 1 november 1990 de misschien wel fraaiste voorpagina uit zijn geschiedenis maakte - Up yours Delors! - was het al duidelijk dat het nooit meer goed zou komen tussen de euro en de Britten. De missionaire ijver waarmee Jacques Delors, legendarisch voorzitter van de Europese Commissie, Europa monetair nader tot elkaar trachtte te brengen, pareerde The Sun met een moeilijk mis te verstane oproep aan de vele miljoenen lezers: 'Tell the French fool where to stuff his ECU'.


Voor het Verenigd Koninkrijk houdt de Europese liefde op bij de Single European Act, die 25 jaar geleden van de Unie één grote vrije handelszone zou maken.


Klaar. Europa is af. De rest is bollocks.


Het stond dus in de sterren geschreven dat David Cameron afgelopen vrijdag het hele eurogedoe aan zich voorbij liet gaan en verkoos in zijn eentje weg te zeilen in de nacht, de rest vermoedelijk stiekem opgelucht achterlatend, blij dat ze van die hinderlijke Britten af zijn.


Up EURS maakte The Sun er dit weekend van. Dat ze op de redactie geen idee hadden wiens naam ze er ditmaal achter moesten zetten, zegt genoeg over de extreme onduidelijkheid rond het nieuwe euro-akkoord. Niet alleen is het een mysterie wat het concreet betekent, we weten niet eens wie we de schuld moeten geven als het op niks blijkt uit te lopen.


Of de vanuit Sun-perspectief heroïsche actie van 's lands eerste minister is doorgedrongen tot Margaret Thatcher, en of ze toen even goedkeurend geknikt heeft, misschien geglimlacht, zullen we helaas waarschijnlijk nooit te weten komen. De IJzeren Dame worstelt met een wegglippend geheugen en mistflarden in het hoofd.


Eigenlijk heeft David Cameron de top gered. Zonder zijn actie zou de onenigheid tussen Angela Merkel en Nicolas Sarkozy over de machtsvraag - communautair versus intergouvernementeel - vermoedelijk hoog zijn opgelopen. Na het afhaken van Cameron hoefden ze daar geen ingewikkelde discussies over aan te gaan. Toen restte er sowieso niets anders dan een compromis tussen de 26 resterende landen.


Maar toch: een akkoord! Historisch!


Eigenlijk hebben de landen niet veel meer tegen elkaar gezegd dan dat ze de dingen die ze veertien jaar geleden al met elkaar afspraken in het Groei- en Stabiliteitspact echt heel erg goed vinden. En dat ze de komende maanden verder gaan onderhandelen over de vraag of en hoe ze elkaar eindelijk eens aan die afspraken kunnen houden. En dat ze het noodfonds verder gaan vullen.


De rest van de wereld sprak dit weekend intussen in Durban over het klimaat. Dat soort bijeenkomsten was groot nieuws in de tijd dat Al Gore nog in de mode was en je op feestjes de leukste meisjes kon krijgen met openingszinnen als 'Weet je dat als we niets doen Amersfoort straks aan zee ligt?' Regeringsleiders zeiden toen dingen als: 'Klimaatverandering kan meer menselijk en financieel lijden veroorzaken dan de twee Wereldoorlogen en de Grote Depressie bij elkaar opgeteld.'


Dit keer vond ik op de persbureaus slechts best wel kleine berichtjes waarin stond dat ze er niet uit zijn gekomen, dat er waterige compromissen zijn bereikt, en dat niemand meer trapt in het wij-zijn-zielig-dus-wij-mogen-blijven-vervuilen-verhaal van China.


Eigenlijk het soort best wel kleine berichtjes waarmee ook de uitkomst van de achtste eurotop der eurotoppen had kunnen worden afgedaan.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden