Reportage

Best Kept Secret 2016: vooral goed op de kleinere podia

Nieuw, uitdagend en toch geschikt voor een groot podium; die acts zijn schaars en dat brak Best Kept Secret dit jaar op. Al overtrof Christine and the Queens voor een verregend veld de stoutste verwachtingen.

Beeld Io Cooman

Als op zondagmiddag een lange stoet festivalbezoekers zich door de bossen naar Safaripark Beekse Bergen begeeft, klinkt uit een tent in de verte ineens Creep van Radiohead. Nee, het is niet de stem van Thom Yorke, dat hoor je meteen. Maar het weerhoudt geen van de wandelaars ervan hard mee te zingen: 'I'm a creep, I'm a weirdo.'

Iedereen heeft zin in de derde festivaldag van Best Kept Secret, dit jaar voor de vierde keer gehouden. De Indie Karaoke, het programma-onderdeel waarvan Radioheads hit deel uitmaakt, is alvast een lekker begin. Een mooi lijstje namen zal op deze slotdag nog volgen. Neem Wilco, de band die americana ooit van een alternatief, experimenteel randje voorzag en het versleten genre weer spannend en actueel maakte. Of de bonte mix van funk, psychedelica en Zappa-gitaarsolo's die Unknown Mortal Orchestra zo bijzonder maakt. En wat te denken van rapper Sticks samen met zanger/gitarist Dazzled Kid, een combinatie die in de clubs al zo succesvol was.

Keuze genoeg. Net als op vrijdag en zaterdag, al was de opbrengst aan echt bijzondere optredens die eerste festivaldagen net iets te mager. De regenachtige zaterdag werd uiteindelijk gered door de donkere rock van Editors en de warme elektronische dansmuziek van Caribou. Genoeg om je vol enthousiasme op de derde dag te storten, maar te weinig om al van een echt geslaagd festival te kunnen spreken.

Vooral de grote namen stelden nogal teleur. Neem nu Air. Het Franse popduo dat dit jaar zijn vierde lustrum viert, staat er zaterdag bij als een stel zoutpilaren. Nummers als Sexy Boy en het heerlijke fluitwijsje Alpha Beta Gaga worden best mooi gespeeld, maar de dromerige surrealistische beelden die hun muziek op plaat oproept, komen bepaald niet overheen met wat er van het podium komt.

Ook Beck stelt vrijdag teleur. Hij geeft in kleine rockbezetting een nogal stroef optreden waarin zijn hits (Devil's Haircut, Where It's At en Loser) niet echt het verschil kunnen maken. En artiesten die dat wel doen, heb je echt nodig. Ook op een festival als Best Kept Secret, dat graag dwarse, nieuwe bands presenteert en artiesten voor wie experiment en muzikaal lef boven alles gaat.

Lees ook: Editors doet duizenden kelen meezingen

Er is best wat voor nodig om vanaf het hoofdpodium van Best Kept Secret te imponeren. Dat lukte alleen de Editors, zag recensent Gijsbert Kamer op de tweede dag van het festival. 'Eindelijk een band die weet waar een groot festival-publiek om vraagt en dat ook geeft.'

Beck in beste doen is zo iemand, maar vrijdag moet hij Christine and the Queens als hoogtepunt boven zich dulden. De Franse Héloïse Létissier zet met haar band een spectaculaire show neer, waarin ze zelf het middelpunt is van een mooie choreografie. De band maakte met zijn pakkende elektronische pop al eerder indruk op Lowlands. Nu ze zijn gepromoveerd tot een van de hoofdacts, overtreft Christine and the Queens met liedjes als It en Christine voor een verregend veld de stoutste verwachtingen.

Nieuw, uitdagend en toch toegankelijk genoeg voor een groot festivalpubliek; artiesten die dat alle drie in zich hebben, zijn dun gezaaid helaas. Ook op Best Kept Secret zoek je er vaak vergeefs naar. De getergde rock van Wolf Parade lijkt ook na zes jaar afwezigheid nog altijd op die van hun Canadese landgenoten Arcade Fire, maar blijkt toch verrassend meeslepend. De dromerige pop van Beach House klinkt live warmer en bezweert meer dan voorheen en Sleaford Mods stichten een aangenaam soort verwarring met een spervuur aan boze, opruiende straattaal over rauwe, schurende beats.

Tekst gaat verder onder de foto.

Lees ook: Christine And The Queens pakken je bij de lurven op eerste dag Best Kept Secret

Je moet er even voor wandelen, maar dan heb je ook wat. Het is prima toeven op het festival Best Kept Secret, schrijft recensent Gijsbert Kamer. Vooral Christine And The Queens maakten indruk.

Beeld Io Cooman

Afwisseling is er genoeg. Kwaliteit ook, zie het prachtige optreden van Ryley Walker, die het effect van zijn intense, aan Tim Buckley refererende stem uitbreidt door de jazzy arrangementen live uit te vergroten.

Genietend van deze bij vlagen bedwelmend mooie muziek, wordt het probleem van dit festival langzaam duidelijk. De betere optredens op BKS vinden plaats in de kleinere tenten, maar daar krijg je geen publiek van tienduizenden in. Zet je artiesten die geen groot publiek gewend zijn, zoals DIIV of Black Box Revelation, echter op het hoofdpodium, dan slaat hun muziek vrij snel dood.

Waar kiest Best Kept Secret voor? Een ijzersterk (en dus kostbaar) hoofdpodium of juist meer diepte en verbreding op de kleinere podia. Wil het festival louter nieuwe spraakmakende bands presenteren, aangevuld met namen die al meer dan tien jaar geleden hun hoogtepunt beleefden, zoals dit jaar Air, Bloc Party en toch ook wel Beck? Of wil BKS juist naast veel verantwoorde nieuwe indiebands enkele, misschien niet hippe maar wel succesvolle namen als Editors programmeren die én een groot publiek kunnen bereiken én live genoeg spektakel weten te bieden?

Dit jaar was het een beetje van alles wat. Maar je hoeft geen fan van het nogal zwaar aangezette pathos in de liedjes van Editors te zijn om te zien dat de keuze voor hen de juiste was. Zanger Tom Smith ging voor en duizenden kelen zongen mee, zoals ze dat deze drie dagen verder niet deden. Even zo'n wij-met-z'n-allengevoel. Een geslaagd festival kan niet zonder.

Singin' In The Rain

De regen komt vrijdag en zaterdag af en toe met bakken uit de lucht. Gelukkig zijn op Best Kept Secret drie van de vijf podia overdekt en valt de meeste regen precies tijdens die optredens op het hoofdpodium die zo goed zijn dat het publiek zich er graag voor laat natregenen. Dat van Christine and the Queens bijvoorbeeld, die vrolijk de het beroemdste liedje uit de muziekfilm Singin' in the Rain inzet. Je kunt ook voordeel hebben van een plensbui, ziet zaterdag het Utrechtse Bewilder. Uitgerekend op het moment dat ze hun allersterkste liedje Forza (It Is) willen beginnen, vindt er een wolkbreuk plaats. Wie buiten de tent stond, zoekt binnen dekking. Een tjokvolle tent is vervolgens getuige van Bewilders zinderende concertfinale.

Beeld Io Cooman

Rode Duivels

Arm Black Box Revelation. Het was zo'n mooi gebaar van de festivalorganisatie dit Belgische rockduo op zaterdag te laten openen op het hoofdpodium. En misschien ook wel terecht. Onze zuiderburen vormen immers eenderde van de bezoekers van Best Kep Secret. Maar ja, dan is er ineens het EK voetbal en precies op het moment dat Black Box Revelation het podium betreedt, trapt België af tegen Ierland. Dat scheelt al gauw een paar duizend bezoekers, die zich elders op het terrein hebben opgesteld voor een immens tv-scherm. Al dan niet verkleed als Rode Duivels hadden deze voetbalsupporters net zo goed na het concert naar de wedstrijd kunnen gaan kijken. De drie doelpunten vielen pas in de tweede helft. Toen was Black Box Revelation al van het podium, op tijd om de overwinning te vieren.

Beeld Io Cooman

Wat eten we vanavond?

Het eten wordt ieder jaar beter en veelzijdiger op Best Kept Secret. Het festival houdt ook dit jaar een groot deel van het terrein vrij. Lange tafels staan opgesteld aan het water en er is een keur aan kleine kraampjes en wagentjes. Eten is echt een feest op Best Kept Secet, niet iets wat tussendoor even moet. Natuurlijk, die biologische frites, wat ongeschild en ruw gesneden voor 4 euro betekent, zijn onzin. Heerlijk blijkt opnieuw de 'biologische killerrrr kapsalon', het grote bord mosselen is met 12 euro bepaald niet duur en de pizza's druipen hier nu eens niet van het vet. En dan de grote, warme, versgebakken stroopwafels met het formaat van een vinylsingletje. Alleen al voor het eten komen we volgend jaar graag weer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden