Reportage

Best Kept Secret 2015: scherpe, rockende editie

Best Kept Secret 2015 was een opvallend rockende editie. De liefhebber kon zich drie dagen met opgeheven vuist door het blokkenschema bewegen.

Festivalgangers rusten uit op schommels. Beeld Io Cooman

Alsof ergens van hogerhand een knop werd ingedrukt en een vlaggetje in de lucht werd gestoken als teken dat het nu dan echt mocht ontbranden in de bossen bij Hilvarenbeek. Best Kept Secret vatte vlam op de tweede festivaldag en dat vuur doofde niet meer. De sensatie kwam niet van de headliners, daar is Best Kept Secret 2015 toch niet helemaal het festival voor. Best Kept Secret werd prachtig dankzij bandjes die ineens wonderen bleken te kunnen verrichten, die ver boven zichzelf uitstegen en het publiek aldus van de ene verbazing in de andere lieten vallen.

Misschien was het de spiritueel bevlogen soul en gospel van St. Paul & the Broken Bones die de festivalgoden kietelden, want vanaf ongeveer dat concert, om 4 uur 's middags in de sfeervolle podiumtent Two, werd Best Kept Secret magisch. Schitterend was het daarna in bijvoorbeeld tent Five, waar een diepe gitaargroove werd ingezet die tot ver in de avond doordreunde.

De Britse shoegazeband Cheatahs was hard en hypnotiserend maar eigenlijk ook verbazend transparant en pakkend, met heerlijke noiseliedjes van laatste plaat Sunne. De nog natrillende feedback werd opgepakt door het Chileense Föllakzoid. Een prachtig bandje, dat loodzware spacerocknummers speelde waarbij je onmogelijk stil kon blijven staan. Heerlijk hoe de gitarist en bassist met engelengeduld en in perfecte harmonie toewerkten naar scheurende climaxen, en hoe de drummer het snarengeweld toch veerkrachtig wist te houden. Ineens had heel Best Kept Secret het over Föllakzoid: die Chilenen hebben zaken gedaan, zo kan het dus gaan op een festival vol avontuurlijke en uitdagende muziek. Het publiek kan zich er ouderwets laten inpakken door fonkelnieuwe bandjes.

Ook de veteranen en comebackacts imponeerden. Op vrijdag al speelde de invloedrijke postpunkband The Pop Group venijnig en met zowaar jeugdige energie. The Jesus and Mary Chain speelde de klassieke eighties-plaat Psychocandy semi-integraal en nogal overdonderend. Nog zo'n verrassing: het aloude Death Cab for Cutie, hartenbrekers uit de jaren nul waar menige verliefdheid bij is begonnen of beëindigd, bleek zaterdag in podium Two in topvorm en dat lag ook aan het scherpe geluid in die tent. Overweldigend was het slotnummer Transatlanticism, dat in een uitgerekte en bijna stadionrockende variant gonzend en kogelrond van het podium kwam.

Beeld Io Cooman

Wisselvallig waren dus de headliners op het hoofdpodium. Je kunt niet zonder, als festival. Er moeten kaarten mee worden verkocht en natuurlijk zorgt iemand als Noel Gallagher op zaterdagavond voor een warme sfeer aan het strand bij de recreatieplas als ineens tienduizend hoofden dezelfde kant op staan. Maar de High Flying Birds stelden teleur. De liedjes van de laatste plaat Chasing Yesterday zijn aardig maar niet geweldig en bovendien werden ze haast machinaal uitgevoerd. Gallagher deed het wegdommelende publiek pas opveren bij het geniale Oasis-werk uit vervlogen tijden. Don't Look Back in Anger: ja, zo kon het ook.

The Libertines zorgden vrijdag voor iets meer opwinding. De herenigde Pete Doherty en Carl Barât leken echt weer even vriendjes, getuige de Beatlesmomentjes in gezamenlijke zangstand aan één microfoon. Maar echt rocken wilden The Libertines ook niet, daarvoor was het bandgeluid te fragmentarisch. Een toch aardig liedje als Death On The Stairs viel langzaam uit elkaar, ook door weinig effectief drumwerk en een kennelijk gebrek aan concentratie. Het deerde de meegereisde Britse fans niet, die crowdsurfden vrolijk door.

Peter Doherty en Carl Barât van The Libertines samen bij de microfoon. Beeld Io Cooman

Belgen en Britten

Als we dachten dat we Best Kept Secret voor onszelf konden houden: mis. De Belgen en de Britten hebben het festival ontdekt, bleek bij de derde editie van het driedaagse popfestival bij Beekse Bergen, Hilvarenbeek. Natuurlijk kwamen de Britten voor het grote Britse aandeel in de programmering, van Vaccines tot The Libertines en Noel Gallagher's High Flying Birds. Ook de Belgen kregen waar voor hun geld met bands uit het thuisland, van Balthazar tot STUFF.

Toch was Best Kept Secret 2015 een opvallend scherp rockende editie. De liefhebber kon zich drie dagen met opgeheven vuistjes door het blokkenschema bewegen, van Drenge naar de knetterende Pissed Jeans, en via de steengoede Marmozets terug via Black Mountain, John Coffey, Royal Blood en bijvoorbeeld Hookworms. De al jaren oververtegenwoordigde singer-songwriters leken in Hilvarenbeek even op hun retour. En wat er wél aan gitaarspelende zangers stond op Best Kept Secret was van de uitmuntende soort: The Tallest Man on Earth en Kevin Morby, bijvoorbeeld. Van een zeldzame schoonheid waren ook de liedjes van Strand of Oaks; eigenlijk een bandje voor een popclub van middelgroot formaat, maar op het hoofdpodium aan het strand liet zanger en gitarist Timothy Showalter zijn bescheiden gitaarliedjes groeien tot buitenrockniveau.

Zo gaf Best Kept Secret bij de derde editie nog maar eens heel helder aan waarom dit festival een aanwinst is in het Nederlandse aanbod. Het festival is eerder maatgevend dan volgend en heeft bovendien een voorkeur voor hard en ontregelend boven veilig en behaagziek. Daar kunnen we mee vooruit.

John Coffey

Een week nadat de Utrechtse metalpunks van John Coffey de wereld over waren gegaan met het 'biervangmoment' op Pinkpop, maken ze opnieuw hun opwachting op een groot festival.

Zal het wonder zich opnieuw voltrekken? Worden nu echt, zoals voorspeld, alle optredens van John Coffey gedomineerd door vliegende bierglazen?

Nee. Zo blijkt al snel. Zou ook levensgevaarlijk zijn, want het bier wordt in Beekse Bergen geschonken in dikke, harde plastic bekers waar je iemand lelijk mee kunt verwonden. Dat beseft iedereen, dus de glazen (met daarop een euro statiegeld) blijven in de hand.

Ook is de afstand tussen podium en publiek te groot voor zanger David Achter de Molen om de sprong te maken. Het gaf de band de gelegenheid zich wat meer op de muziek te concentreren, met als resultaat een strakker concert dan dat op Pinkpop.

Graag zien we Achter de Molen volgende keer weer crowdsurfend en lopend over het publiek gaan.

Beeld Henk Brands000

Opvallend 2: Dance Kept Secret

Meer dan voorheen was Best Kept Secret een festival met een groot danshart. Er was geïnvesteerd in rake dance-acts, zoals het krautrockende percussiebandje Vessels, de bigbeatvernieuwer Blanck Mass, de IJslandse pianotechno van Kiasmos en bijvoorbeeld het Nederlandse danceduo Poly-nation.

Best Kept Secret danste tot het ochtendgloren, in bijvoorbeeld het luchtige tentpodium Three, maar ook bij de festivalhit van de Utrechtse dj St. Paul. Zijn podium Four, een soort stierenvechters-arena aan de waterrand, was vooral zaterdagnacht een trekpleister. Er kon geen kip meer bij, na middernacht. Het publiek danste in sardientjesopstelling onvermoeibaar op Daft Punk, Donna Summer en zelfs Portishead, onnavolgbaar vermengd met actuele hiphop, britpop, r&b en technonostalgie.

Opvallend 3: Niks nostalgie

The Jesus & Mary Chain, The Pop Group en Ride stonden op het affiche, drie bands die na jaren weer bij elkaar zijn gekomen. Dergelijke reünieshows lopen nogal eens uit op nostalgisch zwelgen en hebben weinig te maken met de actualiteit.

Maar bij deze bands was er iets geks aan de hand. Alle drie speelden ze veel beter dan in hun hoogtijdagen, terwijl de Pop Group ook nog eens de helft van hun set vulde met nieuw materiaal, dat vaak net zo sterk was als dat van 36 jaar geleden.

Niks nostalgie dus. En al speelden The Jesus & Mary Chain muziek van dertig jaar geleden (debuut-album Psychocandy werd integraal uitgevoerd) en heeft Rides repertoire ook al twintig jaar geen verversing gehad, geen moment had je de indruk dat je naar iets van vroeger luisterde.

Daarvoor was het geluid ook te goed. Minstens zo hard, maar veel beter dan destijds. De harde noisepop en de meer psychedelische variant daarop van Ride sloot eigenlijk prima aan bij dat van veel jonge bands. De drie oudgedienden klonken als nieuw.

Beeld Io Cooman

Opvallend 4: Hiphop

Dat was vrijdag even schrikken voor de organisatie van Best Kept Secret. Earl Sweatshirt, toch een vrij grote naam in de hedendaagse hiphop, bakte er niks van en stond al snel in een half lege tent. Lag het aan de rapper of is hun publiek minder hiphoplievend dan verwacht?

Zaterdagmiddag gaf de Nederlandse rapper Cho meteen uitsluitsel. Hij creëerde het eerste feestje van de dag. Zijn clubhit Misschien Wel Hè trok een flinke meute danslustige hiphopfans naar dj-podium Four, voor een half uurtje zeer aanstekelijke partyhiphop.

Het enthousiasme was een paar uur later ook groot in de tent waar A$AP Rocky moest optreden. Maar de New Yorkse rapper deed er alles aan om de sfeer te verpesten. Hij kwam een uur te laat en zijn optreden verliep rommelig. Potsierlijk was ook de toevoeging van zanger-gitarist Joe Fox met zijn onversterkte gitaar.

Het mocht de pret niet drukken. De stemming bleef uitstekend. Nummers als Jukebox Joints, Pharsyde en Peso konden wel tegen een stootje van hun schepper.

Beeld Io Cooman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden