Bescheiden gitaarvirtuoos die zijn publiek kon inpakken

Het eeuwige leven: Maarten Paul Oomes (1997-2017)

Al zeer jong een begenadigd gitarist, daarnaast een snelle student en ook een aimabel mens. Helaas werd Maarten Oomes niet ouder dan 19 jaar.

Maarten Oomes.

In 2014 won gitarist Maarten Paul Oomes het Prinses Christina Concours, de belangrijkste prijs voor opkomende musici in de klassieke muziek. 'Hij was een fenomenaal talent en een innemende persoonlijkheid', zegt directeur Feyo Sickinghe van de gelijknamige stichting. 'Niet alleen als musicus, maar ook als presentator.' Daarom mocht hij deel gaan uitmaken van de rijdende concertzaal - de zogenoemde Classic Express - die langs de scholen trekt om jongeren voor klassieke muziek te interesseren.

Afgelopen zomer, op 24 augustus, kwam de pas 19 jaar oude Maarten om bij een noodlottige gebeurtenis. Tijdens de Eurekaweek van de faculteit geneeskunde van de Erasmus Universiteit viel hij in een trappenhuis. Hij was op slag dood. De omstandigheden waaronder dit gebeurde, zijn niet opgehelderd. Mogelijk is hij door slaapgebrek in een hypomane toestand geraakt en ontspoord.

Zijn moeder Marijke Ng-a-Tham, huisarts in Hoogeveen en gespecialiseerd in diabetes, heeft de zaak aangekaart bij de universiteit. 'Ik krijg er Maarten niet voor terug. Maar misschien kan ik voorkomen dat het ook anderen gebeurt', zegt ze.

Na veel wikken en wegen was Maarten geneeskunde gaan studeren. Als zoon van neuroloog Peter Oomes en een huisarts was hij zeer geïnteresseerd in de geneeskunde. Maar zijn passie lag bij de muziek.

Hij werd in Rotterdam geboren als de helft van een tweeling. Nadat het gezin naar Hoogeveen was verhuisd, wilde zijn moeder dat de kinderen op pianoles gingen. Maar door een ongeluk als kind waren zijn vingers daarvoor niet zo geschikt. Gitaar leek beter. Op zijn 7de begon hij met spelen. En hij was bloedfanatiek. In korte tijd leerde hij alle stukken van zijn grote held Harry Sacksioni spelen, met wie hij later ook zou optreden.

Terwijl zijn tweelingbroer Sander, die een jaar later de gitaar oppakte, vooral geïnteresseerd was in pop en rock en ook lid van een bandje zou worden, concentreerde Maarten zich op het klassieke werk.

'Als hij 's morgens wakker werd, ging hij naar beneden en speelde gitaar. Ik vond die klanken heerlijk', vertelt zijn moeder. Uren oefende hij op een moeilijke passage of op een lastig loopje totdat hij het onder de knie had. Op zijn 11de deed hij al mee aan gitaarconcoursen. In 2008 won hij de National Guitar Awards in Assen.

Hij was een bescheiden jongen die op het podium zijn publiek kon inpakken met zijn bevlogen en onbevangen spel en relaxte presentatie. Bij het Prinses Christina Concours won hij zowel de juryprijs als de laureatenprijs én de publieksprijs. Daarna werd hij uitgenodigd om als solist op te treden bij het Noord Nederlands Orkest.

Nadat hij de middelbare school had afgemaakt, kon hij een vooropleiding beginnen aan het conservatorium in Groningen. Maar hij had na een profielwerkstuk over antibioticaresistentie toenemende interesse gekregen in geneeskunde. Toen hij die studie kon gaan doen, betrok hij samen met zijn tweelingbroer - die rechten doet - een appartement in Capelle aan den IJssel.

Hij had al snel een bijbaantje in het studententeam bij de spoed-eisende hulp, maar stortte zich ook in het studentenleven. Dat nam niet weg dat hij zijn eerste bachelorjaar met succes afrondde.

Bij de Eurekaweek, de introductieweek van dit jaar, was hij samen met een vriend uitgekozen als gids voor de nieuwkomers. Hij was al hondsmoe na een zeilweekeinde, maar zette door. Hij wilde niemand in de steek laten totdat het laat op de avond mis ging. Maarten Paul Oomes zal voortleven in een prijs die het Prinses Christina Concours inmiddels naar hem heeft vernoemd.