Berlusconi loopt achterstand in

Als Berlusconi op 9 april de parlementsverkiezingen wint, zou dat vooral zijn doordat het linkse tegenkamp intern volledig verdeeld is....

Als de coalitie van de huidige Italiaanse minister-president SilvioBerlusconi op 9 april de parlementsverkiezingen wint, dan is dat niet inde eerste plaats te danken aan het flitsende programma dat die coalitie dekiezers in het vooruitzicht stelt.

Zo'n zege zou al evenmin onverdund het succes bewijzen van de rijkelijkbizarre en vooral lawaaiige show van potsen en polemieken die deminister-president nu al wekenlang opvoert. Zelfs zijn ferme greep op depublieke ruimte, door zijn eigendom van kranten, tijdschriften entelevisiezenders, zou er een ontoereikende verklaring van zijn. En, tenslotte, met erkentelijkheid van de Italianen voor de flitsende wijze waaropBerlusconi zijn verkiezingsbeloften van vijf jaar terug, het 'Pact met deItalianen', is nagekomen, zou er al helemaal geen grond voor zijn.

Nee, krijgen Berlusconi en zijn 'Casa della Libertà', het 'Huis vande Vrijheid', andermaal mandaat van de Italianen om hen de komende vijfjaar te regeren dan danken zij dat bovenal aan de onenigheid in degelederen van hun tegenstrevers en de vrees die die de kiezers inboezemt.

In de meeste betrouwbare peilingen ligt de regeringscoalitie enkeleprocenten achter op de Unione, de onder leiding van Romano Prodisamenwerkende oppositiepartijen van linkse tot zeer linkse signatuur. Sindsbegin van dit kalenderjaar neemt die afstand echter geleidelijk aan af. Datheeft ongetwijfeld te maken met de doordringende wijze waarop Berlusconizich in de media manifesteert, grappend en grollend, wild om zich heenslaand en soms zijn tegenstanders expliciet demoniserend.

Maar mét hem zijn, al was het maar om hem in debatten weerwerk tebieden, ook keer op keer de bekendste gezichten van de samenwerkendeoppositiepartijen present. En geleidelijk aan wordt pijnlijk duidelijk datdie weliswaar sinds dit weekeinde een gemeenschappelijkverkiezingsprogramma hebben, maar dat zij nog een heleboel knopen hebbendoor te hakken.

Zij zijn het namelijk op talrijke afwisselend publiciteitsgevoelige enprincipiële kwesties niet met elkaar eens. En dat belooft een kabinet datweek in week uit in crisis verkeert of ten minste polemiserend door denieuwsrubrieken trekt. De Italianen kennen dat - en zij wantrouwen het: hetkabinet van Silvio Berlusconi is het eerste in de geschiedenis van deItaliaanse Republiek van na de Tweede Wereldoorlog dat de volle vijf jaarzonder al te veel averij heeft uitgediend. Voordien vielen kabinetten alskegels op een bowlingbaan of zij moesten gaandeweg hun termijn keer op keerdrastisch worden herzien.

Dat komt, zegt Berlusconi onvermoeibaar, doordat 'de communisten',zoals hij gemakshalve iedereen links van hemzelf aanduidt, zulke toegewijderuziezoekers zijn. Dat maakt hen ongeschikt om te regeren.

Tijdens de talloze debatten, in de media en in de zaaltjes, wordtduidelijk dat dat niet uit de lucht gegrepen is. De jongste twist betreftde hogesnelheidslijn, de 'TAV', die door Noord-Italië moet gaan rijden.De lijn maakt deel uit van een enorm Europees netwerk vanhogesnelheidslijnen en een groot deel ervan dat over Italiaans grondgebiedmoet gaan rijden is al in verre staat van voltooiing. Maar bewesten Turijn,in de Val di Susa, ligt een dorpje dwars: de inwoners zien op tegen derommel die het boren van een enorme tunnel in hun achtertuin de komendejaren gaat geven.

'Niks meer aan te doen', zegt Romano Prodi robuust, 'die lijn komt er,afspraak is afspraak, wij zullen zo goed mogelijk rekening houden met debelangen van de dorpelingen.'

'Geen sprake van', zeggen zowel Fausto Bertinotti van de PartitoRifondazione Communista als Alfonso Pecoraro Scanio van de Groenen. Allebeihebben zij de Piëmontezen beloofd aanstonds het project te zullenafblazen, al was het maar omdat de lokale protesten inmiddels zijngeannexeerd door de antiglobalisten en de militante vleugel van demilieubeweging. En laten die nu bij uitstek hun achterban vormen.

Tijdens de ondervraging van Roman Prodi door enkele journalisten in depresentatie van zijn partijprogramma kwam de privatisering van dewaterleiding aan de orde. In Italië worden, net als overal elders, denutsbedrijven geprivatiseerd en inmiddels is de waterleiding aan de beurt.De Unione is voor, de communisten zijn tegen, het meningsverschil isvooralsnog onoverbrugbaar. In een land met immense economische problemenlijken kiezers in afnemende mate trek in te hebben in weer een kabinet datvalt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden