Berlusconi gaf asielzoekers wgeneraal pardon

Het interessantste gevolg van het veel bezongen einde van de ideologieis, dat je je bij iedere regeringsbeslissing of overheidsmaatregel moet afvragen of die nu links of rechts is....

MichaZeeman

Dat geldt trouwens niet alleen voor politieke partijen en politici: Bernhard van Lippe-Biesterfeld die, als hij wil uithuilen, niet langer de krant van wakker Nederland verkiest, maar het hart van de lezers van de Volkskrant probeert te vermurwen, en de Volkskrant die dat vervolgens met behulp van embedded journalism als nieuws presenteert, gebruiksaanwijzing en commentaar incluis, duidt dat nou op een koerswijziging bij de prins-gemaalemeritus of bij de krant?

In Nederland wordt de laatste hand gelegd aan de invoering van een vreemdelingen-en asielzoekerswetgeving die nog door de heer Cohen is opgezet, vervolgens door de heer Nawijn verder is gepreciseerd en nu door mevrouw Verdonk ten uitvoer wordt gelegd.

Vol is vol, wie hier stiekem of op oneigenlijke gronden is, zo ingeburgerd kan hij niet zijn, of hij moet vertrekken en kinderen meenemen, alstublieft.

De regels zijn vanaf heden duidelijk en ze gelden voor iedereen, nieuwkomers en oudkomers beide. Alleen over de 'schrijnende gevallen' is nog onenigheid, maar ook die onenigheid is veeleer sociaal dan ideologisch van karakter. Tegenover de gerespecteerde flinkheid van een algemene maatregel staan immers de broosheid en de kwetsbaarheid van de historische werkelijkheid, een werkelijkheid die steevast ontroerender is dan welke wetstekst ook. Wie zijn oren laat hangen naar de ervaringen van individuele mensen krijgt tranen in zijn ogen en dan komt er van het lezen van de wet niets meer, laat staan van het uitvoeren daarvan.

In Italierd veertien maanden geleden ook een nieuwe immigratiewet ingevoerd. De omstandigheden zijn er anders dan in Nederland, al was het maar omdat eerdere kabinetten er een duidelijker beleid hebben gevoerd en Italis in cultureel opzicht een veel hardere samenleving is dan Nederland. 'Zij zijn verhuisd, wij niet', zei een hoge ambtenaar van de gemeente Rome schouderophalend, toen ik hem vroeg waarom informatie voor nieuwkomers louter in het Italiaans beschikbaar was. Dat de bewegwijzering in het Amsterdamse stadhuis in het Turks, Berbers, Arabisch, Engels en ten slotte ook nog in het Nederlands is en iedere nieuwkomer meteen een zoveel mogelijk in zijn eigen taal gestelde folder kreeg waarop uit de doeken werd gedaan hoe hij zijn uitkering moest aanvragen, wat, kortom, zijn rechten waren, vond men hier krankzinnig. Ten slotte is de asielzoekersindustrie hier niet te vergelijken met die in Nederland; er zijn nauwelijks voorzieningen, de verzorgingsstaat is bij uitstek gesloten.

Toch heeft de regering Berlusconi-Fini bij de invoering van de nieuwe vreemdelingenwet, in november 2002, meteen een generaal pardon afgekondigd. Wie in Italias en kon aantonen een dak boven zijn hoofd te hebben en over enigerlei vorm van inkomen te beschikken, kon een formulier op het postkantoor gaan afhalen en zich laten registreren. De regering beloofde niet flauw te doen tegen degenen die zich zouden melden.

De achterliggende gedachte was, dat je beter kan weten wie er illegaal in het land zijn, hoeveel er daarvan zijn, waar ze zijn en wat ze uitspoken. Omdat er in Italiauwelijks getitutionaliseerde opvang is, redeneerde de regering dat wie zich zou melden kennelijk al een plaatsje in de Italiaanse samenleving had gevonden en welbeschouwd een zekere mate van onmisbaarheid had verworven.

Die maatregel was niet onomstreden: vooral de vakbonden, die in Italiinks tot uiterst links zijn en erg veel macht hebben, waren fel tegen. Maar Berlusconi en Fini zetten door, terwijl het om serieuze aantallen mensen ging.

Veel van die mensen hebben werk en onderdak gevonden in wat je de zorgsector moet noemen: ze passen op bejaarden, kinderen en huisdieren of klussen op kleine schaal. Een aanzienlijk aantal woont bij hun werkgevers in huis. Het interessante is, dat het integratievraagstuk daardoor veelal een kwestie van particulier initiatief is: ze zullen wel moeten integreren, want die bejaarden, kinderen en huisdieren spreken geen van allen een andere taal dan Italiaans en gedragen zich geheel conform de regels en tradities van de dominante cultuur.

Het generaal pardon is ten slotte tot ieders tevredenheid uitgevoerd, enkele mopperende vakbondsleiders buiten beschouwing gelaten. Zo zakelijk als het was, had het ook iets aardigs of laten we zeggen: iets realistisch. Over 'schrijnende gevallen' hoorde je niemand en het scheelde veel administratieve rompslomp, sjorren op luchthavens en genante taferelen aan de grens.

Daarna is de nieuwe vreemdelingenwet ingevoerd. Duidelijk en streng, overeenkomstig de nieuwe geest die door Europa waart.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden