Ben

'Gevoel is iets waarover op televisie niet te twisten valt', zei Stephan Sanders. 'Alsof we niet ook foute gevoelens kunnen hebben.' Wat hij bedoelde: op tv zijn gevoelens vaak 'sentiment'. 'Schmieren'. Sanders: 'In de wereld van het emotainment leidt de plicht tot voelen nooit tot onderzoek van die gevoelens.'


Voor het succes van de dagelijkse huilprogramma's op tv had Sanders een term bedacht: de kijker bezondigt zich aan 'emotioneel snacken': 'We stoppen even een traantje naar binnen.'


Lekker.


Ware woorden - leg het ook eens uit aan de zelfbenoemde weldoeners die avond aan avond de huiskamer betreden in de gedaante van tv-therapeut, hulp bij burenruzie of goeroe voor je coming-out.


Dat gebeurt, op tv. Nu televisie woensdagavond toch maar zijn doodgewone gangetje ging, is het een mooi moment een klein monumentje op te richten voor Dus ik ben, een wekelijkse HUMAN-serie waarin Stine Jensen een aantal thema's op filosofische wijze belicht onder noemers als 'Ik voel', 'Ik lijd', 'Ik hoor erbij' en 'Ik ben ijdel'. Je moet er op zondagavond tot middernacht voor opblijven (of later terugkijken), maar de serie is het waard. Sanders' analyse is eruit afkomstig.


Het is een geslaagde poging om het stroeve onderwerp filosofie op televisie te brengen. Met aansprekende filosofen als Alain de Botton, Désanne van Brederode, Rob Wijnberg en vele anderen. Losjes bijeengebracht, toegankelijk zonder knieval. In elke aflevering schuilt een visueel grapje: de tranen die Jensen in het begin huilde om Hello Goodbye bleken aan het eind opgewekt met een oogstift. Omdat de aflevering over vijandbeelden weleens te negatief zou kunnen worden ervaren, werd aan het einde onthuld dat er ultrakorte 'subliminale boodschappen' tussen de beelden waren gemonteerd: woordjes als 'Lief' en 'Vriend'.


Schuilt in iedere ruwe bolster een blanke pit, zoals Rousseau beweerde, of blijft er bij het afpellen van het ego helemaal niets over, zoals Foucault later zei?


Je kunt blij zijn met je 500+ LinkedIn-vrienden, maar wat heeft - vrij naar Schopenhauer - een muzikant aan applaus van een doof publiek?


Dat wordt toch maar mooi op tv aangesneden, voor wie het zien wil. Door Stine Jensen, die er ook een heel klein beetje een personalityshow van maakt. Bleek ook al niets op tegen, volgens filosoof Frank Meester: 'IJdelheid is een mooi midden tussen narcisme en het jezelf totaal wegcijferen. IJdel zijn betekent dat je rekening houdt met hoe anderen naar jou kijken.'


Daarbij: wie is Stine Jensen? Lastige vraag. Jezelf zijn is onmogelijk, zo bleek. Je 'zelf' is ook maar een rol die je speelt, in je eentje dansend voor de spiegel, maar wellicht met het hoofd vol publiek.


Ook filosoof Maarten Doorman had nog een doordenkertje: 'Je bent alle rollen die je speelt. Maar dan blijft de vraag: wie is het die die rollen speelt? Door wie worden ze bestuurd?'


Mooie thema's, in deze wereld van Twitter-, Facebook- en tv-helden met hun duizenden followers. Aanstaande vrijdag begint op RTL 4 een nieuwe, inderhaast gemaakte reallifesoap over een nieuwe volksheld: Ik Ben Saunders.


Titel staat. Een filosofisch kunstwerkje.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden