Column

Benoeming van Malloch tot EU-ambassadeur namens VS blijkt nepnieuws

Beeld de Volkskrant

Ook een vorm van nepnieuws: de aanstaande benoeming van Ted Malloch tot EU-ambassadeur in Brussel namens de Verenigde Staten. Maandenlang trok de man langs Europese denktanks, televisiestudio's en hoofdsteden om namens zijn toekomstige baas Donald Trump aan te dringen op het opheffen van de euro en te waarschuwen voor een 'Europese superstaat'.

Maandenlang probeerden Brusselse ambtenaren en eurocommissaris Mogherini bevestiging te krijgen uit Washington van Mallochs aanstaande benoeming. Ze kregen te horen dat er nog niets was besloten; niemand die de moeite nam de speculaties de kop in te drukken.

Woensdag gaf The Washington Post uitsluitsel: Malloch is nooit kandidaat geweest, aldus het Witte Huis. Hij is nooit in beeld geweest, nooit genoemd, nooit gepolst, nooit een optie geweest.

De prof. dr. ir. Akkermans van de internationale diplomatie moet een onvergetelijk voorjaar hebben gehad. Bedolven onder de belangstelling, enkel doordat hij wist vol te houden dat zijn benoeming serieus werd 'overwogen', dat formalisering slechts een kwestie van tijd was.

Met het begrip 'overwegen' kan een mens ver komen in de berichtgeving. Zo las ik laatst dat Fred Teeven juridische stappen tegen De Groene Amsterdammer 'overweegt' omdat het blad zijn interessante opmerkingen over de rechtsstaat niet binnenskamers heeft gehouden - ik denk dat we een langlopende serie kunnen vullen met dingen die Fred Teeven overweegt.

De Financial Times schreef in februari al over de talloze fantasiebeweringen op het cv van Malloch. Senior fellow zus, geridderd zo, iets hoogs bij het World Economic Forum: allemaal flauwekul. Niettemin bleven pers, politiek en ambtenarij de optie openhouden dat hij het worden zou. Zo slecht is kennelijk het contact op ambtelijk niveau tussen Europa en onze belangrijkste bondgenoot - anders zou de zonderling met zijn verzonnen geloofsbrieven veel eerder ontmaskerd zijn.

En zo groot is kennelijk de bereidheid om te geloven in de overwinning van de incompetentie, dat er in de hoogste echelons in Europa rekening mee wordt gehouden dat de Amerikaanse regering een cv-fraudeur zou afvaardigen. Vroeger viel een clown nog gevoeglijk te negeren, nu moet men erop bedacht zijn dat mensen met macht hem mogelijk serieus nemen. Het is een van de tragische gevolgen van de oorlog tegen deskundigen, types die zich bezighouden met elitaire genoegens zoals het verwerven van kennis om de kennis, zaken waar de hardwerkende man niks aan heeft omdat hij er geen frikandellen van kan kopen. Of fricadellen - vroeger hadden we het Groot Dictee om daar uitsluitsel over te geven, maar ook dat is gesneuveld in de strijd tegen het elitarisme.

Toen de FT gaten had geschoten in Mallochs cv, sprak hij verbolgen van 'politieke moord' door de pers. De liegpers, het favoriete verweer van de ontmaskerde. Net als na het bericht dat 80 procent van de berichtgeving over Donald Trump negatief is; ook toen kon je verwarde geesten horen betogen dat dit ligt aan de pers. De campagnepers die uit is op het 'afzetten van de president'.

Naast het feit dat uit deze redenering een aandoenlijke overschatting van de macht van de pers blijkt, is het niet ondenkbaar dat het omgekeerd is. Dat het aan de man ligt. En aan al die andere mannen. En dat de pers weinig anders doet dan stuk voor stuk alle keizers aanwijzen die in hun blootje rond paraderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden