Belliots nieuwe dynamiek

Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt: zo reageerden, in minder dan een week tijd, de hoofdstedelijke kunstbobo's op De lange-termijnvisie Cultuur 2015 van de nieuwe Amsterdamse Cultuur-wethouder Hannah Belliot....

Waar komt deze snelle omslag vandaan?

Belliot wil haar beleid toespitsen op projecten die de 'wisselwerking' tussen etnische en culturele groepen in Amsterdam bevorderen, zodat een 'nieuwe interculturele creatieve dynamiek' ontstaat. Daarbij denkt zij onder meer aan 'Turks ballet in de Stadsschouwburg', en meer toegang voor amateurkunstenaars tot professionele podia.

Door deze aanpak hoopt zij nieuwe Amsterdammers - dat zijn er nogal wat: 65 procent van de kinderen onder de vijftien is niet in Nederland geboren - 'emotioneel en materieel aandeelhouder' te maken van het hoofdstedelijke kunstenaanbod.

In haar visie haalt de wethouder nogal wat overhoop. 'Cultuurbeleid' - en dat komt van politici, niet van kunstmanagers - 'is het besturen van vraag en aanbod', schrijft zij bijvoorbeeld. Theaters, concert- en tentoonstellingszalen moeten 'kunst voor het publiek vinden', heet het verderop, en 'de vraag programmeren'. Weg autonomie, die de kunstinstellingen zo dierbaar is.

Verder worden zij geacht 'meer aansluiting' te zoeken bij 'de vrijetijdsindustrie'. Want, zo orakelt de wethouder, 'de harde grenzen tussen klassieke en populaire cultuur, vermaak, recreatie, detailhandel, horeca en toerisme bestaan niet in de beleving van de consument.' Een Stadsschouwburg met én Othello én Turkse dans én Joop van den Ende én Albert Heijn binnen de muren: we gaan nog wat beleven aan het Leidseplein.

Meest opmerkelijk is nog wat er niet in haar lange-termijnvisie staat. Of de Amsterdamse kunstinstellingen maar even de algehele integratie van de bevolking van de hoofdstad voor hun rekening willen nemen, zo luidt impliciet de opdracht. Met geen woord rept de nota over wat de wethouder vermoedelijk hun core business zou noemen: de kunsten.

De kunstwereld op haar achterste benen, zou je denken. Maar nee hoor. Het ACI, het directie-overleg van de kunstinstellingen, feliciteerde Belliot 'met deze inspirerende, integrale benadering'. Vorige week hield de wethouder de eerste van een reeks sessies, waarin zij met de kunstsector over haar visie wil brainstormen: ook daar was van enige weerstand niets te merken.

Totdat de wethouder haar plannen tegenover de Volkskrant omzette in harde pegels. Eenvijfde van het jaarlijkse kunstenbudget moet voortaan worden besteed aan projecten ten behoeve van de 'nieuwe interculturele creatieve dynamiek', nota bene in een periode waarin de gemeente zich gesteld ziet voor ingrijpende bezuinigingen. 'Twaalf miljoen euro, dat moet kunnen.'

Toen was het Leidseplein ineens in last. 'Onmogelijk', meende de Amsterdamse Kunstraad. 'Onverstandig en onhaalbaar', oordeelden leden van de commissie Cultuur van de gemeenteraad. 'Wij voelen ons heel ongemakkelijk bij die twaalf miljoen', zo trok het ACI zijn felicitaties schielijk weer in.

Belliot had bij wijze van spreken een woningruil kunnen bepleiten tussen de Stadsschouwburg en wijkcentrum De Baarsjes - een wethouder van Cultuur mag in Amsterdam denken, schrijven en brainstormen wat zij wil. Want papier is geduldig, weten de kunstinstellingen. Hoe weidser het visioen, hoe minder ervan terechtkomt. Pas wanneer zo'n 'houtskoolschets' bestaande subsidies bedreigt, komen de bobo's in het geweer.

Geld lijkt alweer belangrijker dan inhoud. Dat is de ware reden voor de diepe droefenis in de Amsterdamse kunstsector.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden