Belletje naar Utopia

Soms lijken beeld en tekst twee verschillende verhalen te vertellen, soms vloeien ze met een huiveringwekkende precisie in elkaar over....

Mooi rood is niet lelijk. Een gesoigneerde heer stapt het televisiebeeld binnen. Keurig in het pak, minzame glimlach om de lippen. De zaken gaan kennelijk goed, alles is onder controle. Of toch niet? De commentaarstem produceert omineuze cijfers. Het bedrijf van deze heer van stand heeft over het afgelopen jaar een recordverlies geleden: 7,5 miljard euro. Nog nooit zakte een Nederlandse onderneming zo ver in het rood.

Maar Ad Scheepbouwer geeft geen krimp. 's Ochtends voor de radio liet hij al weten dat hij de jaarcijfers van KPN met opgeheven hoofd zou presenteren. Hij had er zelfs wel zin an. Want het monsterverlies is vooral een boekhoudkundig verlies door de afwaardering van het veel te duur gekochte mobiele telefoniebedrijf E-plus. Het concern is 'uit de hoek waar de klappen vallen'. Als het een beetje meezit, kan de schuld dit jaar wellicht worden teruggebracht tot minder dan vijftien miljard euro. Wie durft er dan nog iets lelijks te zeggen over die soepele optieregeling?

Het verdriet van Wallonië. Het NOS Journaal bericht over de zelfmoord van de Waalse socialist Alain van der Biest, die ervan verdacht werd zijn politieke mentor André Cools te hebben laten ombrengen. Correspondent Paul Sneijder geeft een resumé van de schandalen waarin Van der Biest na een politieke bliksemcarrière verzeild raakte. Als minister zou hij hebben gesjoemeld met overheidsgeld. Hij omringde zich met figuren uit het criminele milieu en raakte aan de drank. Op grond van de verklaringen van een anonieme getuige zat hij enkele maanden in de cel als hoofdverdachte van de nog steeds niet opgehelderde moord op Cools.

Het miniportret moet in enkele uren zijn gemaakt, maar het lijkt wel of er vele dagen nauwgezet is gezocht naar de juiste beelden. Eerst zien we Van der Biest als aankomend politicus, die aan het begin van een prachtige carrière lijkt te staan. Maar op een gegeven moment treedt het bederf in, en naarmate de neergang vordert, wordt zijn glimlach allengs valser en gaat hij er steeds onguurder uitzien. Aan het eind van het verhaal schuifelt er een magere mefisto langs de camera. Perfecte beeldvoering.

De werkelijkheid is doorgaans weerbarstiger. Voor Waskracht! ging Sunny Bergman op zoek naar een idealistische woongemeenschap voor haar gezinnetje. Dat viel niet mee. Een krakerscommune in Leiden bleek streng veganistisch, de Rotterdamse 'vrijstaat' van kunstenaar Joep van Lieshout vertoonde autocratische trekken, en aan een Amsterdamse 'broedplaats' waren door de gemeente statuten opgelegd. In de tweede aflevering gaat ze haar licht opsteken in het buitenland. Nog steeds hopend op een Utopia zonder rode cijfers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden