Belgische Goliath mept Edberg uit toernooi

Het was een stralende zomerdag op Wimbledon, maar voor Stefan Edberg ging de zon wel erg vroeg onder. En het is de vraag of hij ooit weer op zal komen....

Van onze verslaggever

LONDEN

Verrassingen waren niet van de lucht op de vierde speeldag. Behalve Edberg (dertiende) verdwenen nog drie geplaatste spelers van het toneel. De nummer vijf Michael Chang verloor van een herboren Petr Korda. ironisch genoeg sinds kort begeleid door de vroegere coach van Edberg, de Brit Tony Pickard. Jim Courier (elfde) verslikte zich in de Fransman Pioline en Andrei Medvedev (vijftiende) ging onderuit tegen Tarango, de man die wegens zijn onsympathieke gedrag door bijvoorbeeld Paul Haarhuis als 'matennaaier' wordt bestempeld.

Edberg wordt totaal anders getypeerd in het circuit. Hij is een op en top heer, een artiest die alom wordt bewonderd. Uit respect zal niemand van zijn collega's het hardop zeggen, maar iedereen weet dat zijn tijd gekomen is. De laatste keer dat hij een Grand Slam-titel behaalde was in de US Open in september drie jaar geleden. In zijn laatste zes grote toernooien bereikte hij slechts een keer de achtste finales, in Melbourne.

Het is niet dat Edberg zo veel minder goed is gaan tennissen. Zijn spel wordt gedragen door een sterke, effectvolle service, een haast ongeëvenaarde volley en dito anticipatie-vermogen aan het net. Vroeger hadden velen moeite met zijn opslag, maar het retourneren heeft een grote vlucht genomen. Het gevolg is dat zijn volley onder druk komt te staan en hij geregeld aan net wordt gepasseerd.

In zijn partij tegen Norman gebeurde dat vaker dan hem lief was. Zelf kreeg hij bijna geen kansen en als dat een keer wel zo was, vuurde zijn roodharige tegenstander een onbespeelbaar projectiel op hem af. In even meer dan anderhalf uur veroverde Norman zijn tweede scalp van een Wimbledon-kampioen. In de eerste ronde had hij Pat Cash verslagen.

En dan te bedenken dat hij in de laatste wedstrijd van de kwalificaties was uitgeschakeld door de Australiër Stolle, maar door de afzegging van een aantal spelers als vierde van zes lucky losers tot het hoofdtoernooi werd toegelaten. Hij is pas de tweede Belg sinds de invoering van het proftennis die de derde ronde bereikte. In 1972 kwam Patrick Hombergen zo ver.

Edberg noemde het 'frustrerend' te worden uitgeschakeld in een dergelijk vroeg stadium. Op 29-jarige leeftijd hunkert hij nog altijd naar een groot succes, maar zo langzamerhand moet hij ook zelf beginnen te beseffen dat het vrijwel uitgesloten is dat hij een zevende Grand Slam-trofee aan zijn erelijst kan toevoegen. Het trieste met topspelers op hun retour is, dat ze dat meestal zelf als laatste doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden