Belgisch bed voor anorexia-patiënt

Veertigduizend Nederlanders lijden aan eetstoornissen. Gespecialiseerde klinieken hebben 85 bedden en 85 deeltijdplaatsen. Het huidige beleid richt zich op preventie en deskundigheidsverbetering van huisartsen....

Mijn nichtje van 23 jaar moet acht maanden wachten voordat ze opgenomen kan worden in Nederland. Als je dan hoort dat ze terecht kan in een behandelingskliniek in België, krijg je weer hoop.

Maar zo ver is het nog lang niet, want haar ziektenkostenverzekering moet dan eerst haar behandeling in België willen vergoeden. Tot nu toe is dat nog niet gelukt voor haar.

Ik doe dan ook een dringend beroep op de Nederlandse ziektekostenverzekeringen om de behandeling van anorexia-patiënten in België toch te vergoeden, aangezien er in Nederland voor hen geen plaats is.

NIJMEGEN Marian Prins

Vraagtekens

Bij het artikel over 'anorexia-lijders' (de Volkskrant, 28 juni) zetten wij enkele vraagtekens. Wij zijn drie anorexia-patiënten die in behandeling zijn op Rintveld, een centrum voor eetstoornissen in Zeist.

Wij zijn het oneens met de uitspraak van prof.dr. W. Vandereycken dat '...alleen de besten worden behandeld. De ziekste patiënten moeten ergens anders hulp zoeken of sterven.'

Met 'de besten' bedoelt de professor patiënten die niet op sterven na dood zijn. Hij heeft gelijk; mensen met een groot ondergewicht zijn er lichamelijk erg slecht aan toe, maar de ernst van de eetstoornis is niet alleen afhankelijk van het gewicht, zeker als je bedenkt dat anorexia een psychische ziekte is.

Heeft een patiënt met een groot ondergewicht meer recht op een behandeling dan iemand met een minder groot ondergewicht of zelfs een gezond gewicht?

Dat vinden wij grote onzin. Wij zijn het echter wel eens met psychiater T. Bruna die zegt dat patieëten die niet meer op hun benen kunnen staan beter eerst wat kunnen aansterken in een ziekenhuis. Onze ervaring is dat als je een groot ondergewicht hebt (een quetelet-index van 13,5 of lager) je niet in staat bent de behandeling optimaal te ondergaan. Bij zo'n laag gewicht is er vaak sprake van een professionale aanpak als een kliniek haar grenzen durft aan te geven door patiënten met een levensbedreigend ondergewicht niet met voorrang op te nemen.

Een ander aandachtspunt is de wachtlijst. Hier telt niet alleen het moment van aanmelding, maar spelen ook de motivatie om behandeld te worden en zeker ook de ernst van de eetstoornis een grote rol. De (helaas) lange wachtlijsten in Nederland zijn niet de oorzaak van het eventueel overlijden van een anorexia-patiënt!

Daarnaast is het onze ervaring dat een wachtlijst ook kan bijdrage aan de voorbereiding op een opname.

ZEIST L. Boele

C. van den Brink

F. van Til

Lotgenoten

Ik ben 44 jaar. Op m'n 30ste met anorexia opgenomen na een wachttijd van zes weken. Mijn geluk geweest.

Opvang betekent even geen enkele verantwoordelijkheid voor jezelf te hoeven nemen. Al is het maar even want tijdens het opkrabbelen begint de strijd weer. Die opname kan belangrijk zijn in het leren beseffen van eigen verantwoordelijkheid ten opzichte van jezelf, een proces tot zelfbehoud en zelfkennis.

Ook voor mij is het nog steeds niet altijd makkelijk. Maar ik leef wel een acceptabel leven. Zonder die opname had ik dit waarschijnljk ook niet kunnen schrijven en lag ik onder de groene zoden.

Dus zorg voor opvang en aandacht. Lotgenoten wens ik veel sterkte en vechtlust toe tot acceptatie van lichaam en een gezond leven. Met goede hulp, en die is er echt, is het mogelijk. Maar je blijft zelf altijd verantwoordelijk. Ik wilde dat ik meer kon doen om lotgenoten te helpen. Dit is iets! Mijn bijdrage!

HOUTEN Jenny Kort

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden