Beladen verkiezingen in Libanon

Aan persoonlijk en politiek drama geen gebrek in stembusstrijd...

BEIROET Aan de ene kant staan de Gemayels; zij vormen de belangrijkste christelijke politieke familie van de afgelopen decennia in het land. Aan de andere kant staat een kandidaat van de voormalige generaal Michel Aoun, de man die claimt tegenwoordig de echte vertegenwoordiger te zijn van de Libanese christenen. Aan politiek en persoonlijk drama geen gebrek tijdens de verkiezingsstrijd afgelopen weekeinde in de Metn-regio, ten noorden van Beiroet.

Ex-president Amin Gemayel probeerde de parlementszetel te veroveren die vrijkwam toen zijn zoon Pierre vorig jaar november werd doodgeschoten. Pierre, de jongste telg van de familie in de Libanese politiek was minister van Industrie in de door het Westen gesteunde, anti-Syrische regering van premier Fouad Siniora.

De Gemayels en hun Phalange partij (die in de jaren dertig werd opgericht door Amins vader) zijn tegenwoordig fel anti-Syrisch en hebben daar de afgelopen jaren geen geheim van gemaakt. Aoun, die vroeger anti-Syrisch was, heeft zich verbonden aan de pro-Syrische Hezbollah-beweging.

Amin Gemayel werd president in 1982 nadat zijn broer Bashir in een enorme explosie in Beiroet was omgebracht. Bashir was een bondgenoot van de Israëliërs die net onder Ariël Sharon een groot deel van het land hadden bezet om de PLO van Yasser Arafat te verdrijven.

Politieke verlamming kenmerkte het presidentschap van Amin. Hij paste wel op te dicht bij de Israëliërs te staan hoewel hij onder zware druk in 1983 een verdrag met hen tekende. Dat trok hij later echter weer in.

Aan het eind van zijn termijn waren het land en de vroeger zo dominante christelijke gemeenschap zo verdeeld dat het parlement er niet in slaagde een nieuwe president te kiezen. Ironisch genoeg stelde Gemayel de toenmalige legercommandant Michel Aoun aan als premier om de macht van hem over te nemen.

Een van de eerste stappen van Aoun was het aanpakken van de door de Gemayels opgezette belangrijkste christelijke militie: de Lebanese Forces.

Aoun, die aanvankelijk steun en wapens kreeg van de Iraakse dictator Saddam Hoessein, vocht een voor Libanon en de christenen rampzalige ‘bevrijdingsoorlog’ tegen de Syrische troepen in 1989 en 1990, maar moest aan het einde ervan naar Frankrijk vluchten.

Hij bleef tijdens zijn ballingschap een tegenstander van de Syriërs en zijn aanhangers werden in Libanon regelmatig vervolgd. Amin Gemayel verliet Libanon eveneens voor 12 jaar maar kwam in 2000 terug en sloot zich toen aan bij de oppositie tegen buurland Syrië.

Aoun keerde terug in 2005 na het vertrek van de Syrische troepen dat volgde op de moord op de voormalige premier Rafik Hariri.

Beide mannen claimen nu het leiderschap van de christelijke gemeenschap die het vroeger voor het zeggen had in Libanon. En ze eisen het presidentschap op voor zichzelf of voor hun blok.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden