Beladen Dansdagen in Maastricht door subsidieproblemen

Vanwege de subsidieproblemen was de sfeer voor dansers en dansgroepen beladen.

Marike Jager en Shailesh Bahoran in Distinguished Dreams. Foto Jochem Jurgens

Er leek geen vuiltje aan de lucht. De zon scheen, zoals meestal tijdens het jaarlijkse festival de Nederlandse Dansdagen in Maastricht, en de Maas glinsterde. Verspreid over de stad wapperden vrolijke vlaggen met 'Now you come and dance' en in de statige Sint-Janskerk werden de genomineerden voor allerlei dansprijzen geëerd met een Diner d'Honneur, geserveerd door butlers. Een weekend vol dans van eigen bodem, een dwarsdoorsnede uit het afgelopen seizoen, kon niet meer stuk.

En toch: de sfeer was beladen. Niet voor de gemiddelde theaterbezoeker waarschijnlijk. Want wie zal hebben geweten dat danser Tim Persent tijdens zijn solo zo lang stilstond als reactie op het stopzetten van de subsidie voor de groep waaraan hij is verbonden? En wie zal hebben geweten dat andere gezelschappen op dit 'feest van de Nederlandse dans' bij de recente beoordelingsrondes wel goed werden bevonden, maar vanaf 2017 geen geld meer krijgen omdat er simpelweg te weinig budget is om alles van kwaliteit te honoreren? Of dat de landelijke overheid jeugddans niet vast financiert (jeugdtheater wel) en ook geen enkel productiehuis voor enkel dans meer ondersteunt, waardoor jong talent nog afhankelijker van gezelschappen wordt?

Saamhoriger

Tijdens een vakgenotendebat in een voormalige brandweerkazerne werd de hand ook in eigen boezem gestoken: wil de danswereld dat haar noden worden gehoord door politiek en publiek, dan moet zij zich saamhoriger gedragen.

Intussen schitterden grote en middelgrote gezelschappen op het podium van Theater aan het Vrijthof, stonden vijf jeugddansgroepen te popelen om zich te presenteren - een mooie toevoeging van de kersverse Dansdagendirecteur Ronald Wintjens, die zelf zo'n groep leidt - en had de echte liefhebber zaterdag geen tijd om te winkelen, zoveel voorstellingen van onafhankelijke choreografen waren er te zien. Zo ook nieuwe producties, grotendeels van jonge makers. Zal het enthousiaste publiek hebben geweten dat deze mensen zich moeten redden in een te krap gefinancierd dansbestel, waar successen en talenten strijden om de poet en beide partijen hiervan vroeg of laat de dupe worden?

Fietsend van alternatieve theaterlocatie naar alternatieve theaterlocatie waar de nieuwe werken te zien waren, vergat je deze muizenissen. Kracht en lef straalden Cecilia Moisio, danseres en choreograaf, en jazz-zangeres Ineke van Doorn uit. In de koepel van het Bonnefantenmuseum, met een muurschildering van Sol LeWitt rondom en een ruimtevaartachtige machine van Shinkichi Tajiri in het midden, gaan ze, beiden bewegend en zingend, een spottende, fysiek steeds fellere dialoog aan over het kunstenaarschap en zijn ups en downs. Door de galmende akoestiek lijken hun woorden (soms onze geheime gedachten) net een gebed. 'I love your show! Boring... Is this dance?'

Verderop aan het water was in Ainsi, een voormalig gebouw van cementfabrikant Enci, Hashtag te zien dat Loïc Perela maakte met de Prijs van de Nederlandse Dansdagen 2015. Ook hier is van moedeloosheid geen sprake. Zijn drie dansers veren, hupsen en springen in hetzelfde ritme, maar dan steeds energieker. Ze worden met een smartphone gefilmd en live geprojecteerd en bewerkt zodat een drukbevolkt universum ontstaat waarin reëel en virtueel zich mengen. Mooi, maar de minimalistische uitputtingsslag, erg modieus de laatste tijd, kan beduidend gevarieerder.

Ineke van Doorn en Cecilia Moisio in Secrets Revealed. Foto Jochem Jurgens

Luisteren

Een parel was Distinguished Dreams, korte, intense duetten tussen aanstormende singer-songwriters en choreografen in een pop-upstore. Het project haakt in op de vele dansvoorstellingen met tekst die er tegenwoordig zijn. Marike Jager en Shailesh Bahoran zijn een gouden combinatie: ze versmelten tot een vrij en vrolijk wezen dat jongleert met stem en ledematen. Ook Hilde Elbers en Dichter (Ferewe van Vught) intrigeren met hun meer spirituele connectie, die ze via ademhaling maken.

Bij de installatie Nightwalking II van ICK in Bureau Europa, een architectuur- en designplatform in een oude timmerfabriek, worden je zintuigen pas echt op scherp gezet. Na geblinddoekt en met oordoppen te zijn rondgeleid door een 'niets' vol tactiele sensaties, zie je een poëtische zwart-witfilm waarin dansers en doofblinde volwassenen en kinderen elkaar leren kennen door aanraking en beweging. Dit aandachtig 'luisteren' naar elkaar, daarvoor zouden de dans en de (cultuur)politiek meer tijd moeten nemen.

Meer over