Bekkeninstabiliteit is absoluut geen modegril

'Aanstellerij is het niet, maar wel een modeziekte', zegt gynaecologe M. Pel in het artikel 'Kraamvrouwen ontdekken hun bekkeninstabiliteit' (de Volkskrant, 30 september)....

Ik was allang blij dat ik door de recente ophef rond bekkeninstabiliteit eindelijk begreep waarom ik tijdens mijn tweede zwangerschap het gevoel had dat m'n schaambot en stuitje veranderd waren in blauwe plekken. Het bed uitkomen was een hele toer en tot op heden, anderhalf jaar na de bevalling, zijn de lage rugpijn en gevoeligheid in het schaambot gebleven. Het vervelende van modeziektes is namelijk dat ze ook pijn doen.

Ik vind het wel erg simpel om deze 'nieuwe' ziekte af te schuiven op kwalen die vrouwen op de koop toe moeten nemen als ze zwanger zijn. Misselijkheid, wisselende stemmingen, harde buiken en gevoelige borsten: dat neem je voor lief. Maar deze kwaal hoort daar toch echt niet bij.

Zinvoller dan de conclusie dat vrouwen deze ziekte ontdekt hebben, is het zoeken naar oorzaak en oplossing. Wie weet zorgt juist deze groep goed geïnformeerde vrouwen tijdens de zwangerschap zo goed voor zichzelf, dat het kind relatief (te) zwaar is. Of wie weet ligt het juist aan de opvatting dat een zwangerschap als iets 'natuurlijks' wordt gezien, iets waar een beetje moderne vrouw niet moeilijk over doet.

Natuurlijk hoeft bekkeninstabiliteit geen aanleiding voor medisch ingrijpen of een keizersnee te zijn als het ongemak beperkt kan worden met iets simpels als rust. Maar dan moet die rust je ook gegund worden en dat is reden temeer om eens opnieuw te kijken naar de lengte van het zwangerschaps- en bevallingsverlof.

Vanuit dat oogpunt kan bekkeninstabiliteit wel eens meer met de maatschappij dan met moeders te maken hebben.

HAAFTEN Frederieke Hijink

Groot gat

Voor de vrouwen die bekkeninstabiliteit hebben is het schokkend te lezen dat zij niet serieus genomen worden.

Bekkeninstabiliteit is een orthopedisch probleem waarover nog onvoldoende kennis bestaat. Bij een zwangerschap waarbij zich klachten voordoen die wijzen in de richting van bekkeninstabiliteit, verzamelen zich een heleboel deskundigen: huisartsen, verloskundigen, fysiotherapeuten, César-therapeuten, Mensendieck-therapeuten, orthopaeden, reumatologen enzovoort.

Ieder specialisme heeft zijn eigen kennis en zijn eigen invalshoek, waardoor de verwarring rond de symptomen en behandelwijzen toeneemt. Een zwangere vrouw is heel goed in staat aan te geven wat haar grenzen zijn en wat zij wil, maar door de overdonderende hoeveelheid 'deskundige' meningen, en het feit dat zij niet serieus genomen wordt, overschrijdt ze haar eigen grenzen met alle gevolgen van dien.

Als blijkt dat de klachten eerder toenemen dan afnemen, wordt de cliënte losgelaten en mag zij het verder zelf uitzoeken. Zij valt dan in een groot gat.

Pels uitspraak dat het gaat om een 'ziekte' die alleen hoog opgeleide, blanke vrouwen treft, zou haast racistisch genoemd kunnen worden. Onder de getroffenen bevinden zich ook veel 'minder hoog' opgeleide en 'gekleurde' vrouwen. Ook de opmerking dat het een ziekte is van de laatste twee, drie jaar is tegen het zere been van veel middelbare vrouwen die al meer dan twintig of dertig jaar klachten hebben.

Regelmatig zijn de politici in de Tweede Kamer erop gewezen dat zich serieuze problemen rond de zwangerschap en bevalling kunnen voordoen waarvoor onderzoek hard nodig is. Tot nu toe is daar geen reactie op vernomen.

Ieder jaar zijn er 200 duizend bevallingen. Wanneer één op de vier vrouwen klachten heeft bij een zwangerschap, is dat naar mijn mening voldoende reden tot het opzetten van nader onderzoek. Zouden er evenzoveel mannen zijn met klachten, dan was er waarschijnlijk al jaren geleden onderzoek begonnen.

OVERASSELT

Adelheid den Hollander

Trendsetten

Ik ben sinds het begin van mijn derde zwangerschap (juni 1992) vrij ernstig patiënt.

'Doe het maar wat rustiger aan en na de bevalling gaat alles vanzelf over', zei de verloskundige en ik geloofde dat. Toen ik na de bevalling niet herstelde drong de ernst pas tot me door, al geloofde ik heilig in herstel. Ik prees mezelf gelukkig dat ik niet tot de rolstoelers zou gaan behoren.

Nu heb ik inmiddels het huis aangepast, heb een rolstoel, krukken, elektro-scooter enzovoort. Dit is mij niet aangepraat, maar een bittere noodzaak aangezien ik een klein jaartje na de bevalling nog verging van de pijn en zeer immobiel was.

Een bittere pil. De verwerking zal ik u besparen. Wel bemerk ik een geleidelijke verbetering door onder andere het gebruik van deze aanpassingen.

Volgens Pel hebben we hier te maken met een mode-verschijnsel. Ik ben trots op mezelf dat ik deze mode al volgde voor het een naam had. Over trendsetten gesproken.

OMMEN Klarien van Elburg

Overbelasting

Na de bevalling van mijn zoon, zes jaar geleden, kon ik mijn benen niet meer bewegen en heb ik het lopen weer moeten leren. Om - zoals Pel doet - te spreken over overbelasting als oorzaak lijkt me ver gezocht, aangezien in vroeger tijden de vrouwen juist met een veel zwaardere lichamelijke belasting te maken hadden.

Mijn oma had zestien kinderen, werkte mee in de eigen zaak, had geen (af)wasmachine en ging na iedere bevalling weer direct aan de gang. Zij heeft nooit mijn klachten gehad, wel een versleten heup.

Ik kan ook niet verklaren waarom deze afwijking nu meer voorkomt. Men denkt dat er bevorderende factoren zijn zoals de diverse fitness-oefeningen, staande beroepen en milieu-invloeden. Naar de echte oorzaak, behandeling en het voorkomen wordt momenteel veel onderzoek gedaan door artsen die gelukkig wèl het belang er van inzien en de vrouwen met deze klachten willen helpen.

'S-GRAVENZANDE

Mirjam Weber

Ontkenning

Bekkeninstabiliteit wordt door Pel vergeleken met 'niet-bestaande' ziekten als ME en PMS op basis van vaagheid van de symptomen en algemeenheid van de klachten. Terwijl er voor fysiotherapeuten vrijwel geen aandoening is die zo snel en duidelijk te diagnotiseren is als bekkeninstabiliteit; een paar gerichte vragen en het doen van een zeer simpel bewegingsonderzoek is voldoende.

Rust na zwangerschap en bevalling was vroeger normaal. Toen kwam je inderdaad weinig bekkenproblemen tegen. Die rust wordt een zwangere vrouw tegenwoordig niet gegund. Zeker niet als je daarbij ook nog eens een gynaecologe treft die zegt dat de klachten die je (mede) door het ontbreken van de nodige rust hebt gekregen, niet bestaan en alleen maar berusten op een modegril.

Verminderen van de belasting (meer rust en begrip rond de bevalling, in zeer ernstige gevallen eventueel ontlasten door middel van krukken) en geleidelijk aan verhogen van de belastbaarheid (door de spieren te trainen die zorgen voor de stabiliteit van het bekken en verbeteren van de algehele condititie van de kraamvrouw) en zo nodig ondersteuning van een bekkenband helpen vaak veel beter dan het ontkennen van de toch duidelijke symptomen en zeer specifieke klachten.

LELYSTAD E. Heyligers

fysiotherapeute

Klaagsters

Vlak na de geboorte van ons tweede kind leek het mijn hoogopgeleide, blanke vrouw wel aardig om ook een modeziekte onder de leden te hebben. Pijn in haar bekken leek haar wel wat.

Mijn vrouw had zich zò goed in haar rol ingeleefd dat de klachten na de bevalling niet meer weggingen. De pijn bleef, elke minuut, elk uur, elke dag. Werken was niet meer mogelijk. Zo heeft ze tweeëneenhalf jaar, zonder klagen, doorgesukkeld. Van de ene specialist naar de andere: 'Mevrouw, u moet er maar mee leren leven.'

Tot er een fysiotherapeut was die wèl wist wat er aan de hand was: bekkeninstabiliteit. Na een half jaar kraken en spierversterkende oefeningen is de pijn beheersbaar geworden, maar beslist nog niet weg.

Gynaecologe Pel zou zich moeten schamen om vrouwen met dergelijke klachten af te schilderen als klaagsters.

PURMEREND René Huijzer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden