Bejaard

Als bejaarden in films gewone mensen worden, waarin je je wil verplaatsen, wacht Hollywood nog een groot publiek.

Als je denkt dat na het verhaal van Ruud Gullit en zijn vuilcontainer en een door de Scientology Church achtervolgde Katie Holmes niets je meer kan verrassen bij beroemde scheidingen, is daar opeens R&B-zanger R. Kelly. Emotioneel nieuws uit diens biografie: zijn scheiding zou het directe gevolg zijn van het zien van The Notebook- een film waarin een bejaarde man een dementerende vrouw het verhaal vertelt van de grote, meeslepende liefde van zijn leven.


'Toen de aftiteling begon, kon ik me niet meer bewegen. Ik barstte in tranen uit en vrienden moesten me troosten. (...) Ik besefte dat de liefde in mijn eigen huwelijk was gestorven en dat ik daar niets meer tegen kon doen.' Volgens zijn ex is het verhaal onzin ('We zagen de film samen in 2004 en de scheiding was pas officieel in 2009') maar toch is de versie van R. Kelly geloofwaardiger. Want zoiets verzin je niet, als man met een zorgvuldig gecultiveerd stoer imago. Met je vrienden snotterend naar sentimentele meuk kijken over bejaarden: dat past daar op geen enkele manier bij.


Of is dit het teken dat de wereld er klaar voor is? Dat ouderdom in films niet langer het synoniem is voor treurig, vergeten, eenzaam, uitgeblust en naderende dood? Het zou goed nieuws zijn voor Hollywood dat zich al een poosje in een lastige spagaat bevindt. Ook in goede films, zoals About Schmidt en Little Miss Sunshine domineert al jaren het stereotype van de bejaarde lastpak, die grommerig vasthoudt aan het verleden. Of anders is de hoge leeftijd een gimmick - bejaarde actiehelden kicken the ass van jonge jochies in The Expendables, Harry Brown en Gran Torino- of dementie en aftakeling maken deel uit van de plot (Cocoon, Iron Lady,Iris, Away from Her). Waarmee ouderdom indirect eigenlijk altijd wordt afgeschilderd als afschrikwekkende ziekte, betoogt wetenschapster Sally Chivers in haar boek The Silvering Screen.


Toch zijn de leeftijdgenoten van die chagrijnige, superkrachtige of juist kwakkelende personages de interessantste doelgroep voor bioscopen. Ze zijn met veel (drie miljoen Nederlanders zijn gepensioneerd, bleek deze week), ze hebben zeeën van tijd én geld. Hun voorliefde voor biopics en historisch drama, films over tweedekansliefdes en in het reine komen met het verleden, zal de komende jaren de bioscoop dan ook gaan domineren, aldus The Guardian. Ongeveer eenderde van de films zal gericht zijn op die oudere doelgroep.


Nu is die nog lang tevreden te houden met films als Mama Mia! en The King's Speech, zo schijnt. Maar het is een kwestie van tijd voordat 65-plussers naar ander rolmodellen gaan verlangen. Gewoon, mensen van hun eigen leeftijd, die simpelweg een nieuwe levensfase ingaan, met alle dilemma's en problemen die daarbij horen. Maar alle vooroordelen in een keer loslaten, blijkt lastig. Zelfs goedbedoelende films, zoals het Tsjechische Empties en het specifiek op die oudere doelgroep geschreven The Best Exotic Marigold Hotel kunnen het niet nalaten hun seksleven met een hoog oh la la-gehalte te behandelen.


Een gemiste kans. Het potentiële bereik is nog groter dan de grijze golf zelf als bejaarden in films gewone mensen worden, waarin iedereen zich kan en wil verplaatsen: daarmee kun je zelfs de stoerste mannen aan het huilen krijgen, zie R. Kelly.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.