Beheerst verteld drama

Haar vader is ontvoerd, maar Teresa lijkt onaangedaan. Haar huis verkopen om het losgeld te betalen? Geen denken aan. ‘Was hij maar dood’, verzucht ze tegen een vriendin....

Pauline Kleijer

De ontvoering van haar vader, de 77-jarige veearts Arturo, brengt Teresa terug naar Buenos Aires. Eind jaren ’70 vertrok ze naar Frankrijk, op de vlucht voor de Argentijnse militaire dictatuur. In het huis waar Teresa ooit met haar man Paco leefde, woont nu haar dochter Guillermina.

Vloeiend schakelt Lúcia Cedrón in haar speelfilmdebuut heen en weer tussen twee perioden. In 1978 viert Guillermina onbezorgd haar zesde verjaardag, terwijl haar ouders oppositie voeren tegen de junta en voortdurend in angst leven. In 2002 begrijpt Guillermina, die als eerste op de hoogte wordt gebracht van de ontvoering van haar grootvader, niet wat haar moeder bezielt. Guillermina is dol op Arturo – waarom wil Teresa haar vader niet redden?

Volgens de maakster is Cordero de Dios ‘fictie, gebaseerd op feiten’. Cedrón beschrijft twee roerige perioden uit de Argentijnse geschiedenis: de tijd van de dictatuur, met zijn systematische martelingen en verdwijningen, en de hevige economische crisis aan het begin van de 21ste eeuw, toen ontvoeringen – ditmaal om geld – opnieuw aan de orde van de dag waren.

Teresa heeft diepe wonden overgehouden aan de jaren ’70. In haar drang om te vergeten, heeft ze haar dochter nooit verteld wat er volgens haar met Paco gebeurd is. Guillermina weet alleen dat haar vader is omgekomen bij een schietpartij in een hotel – dat Arturo daar een rol in zou kunnen hebben, is nooit bij haar opgekomen.

Langzaam maar zeker brengt Arturo’s lot de drie generaties dichter bij elkaar. Voorzichtig verkent Cedrón de grenzen tussen vergeving en vergelding. Cordero de Dios (‘het Lam Gods’) is een genuanceerde vertelling, zonder de giftige woede die misschien verwacht kan worden van een filmmaakster die haar eigen vader in 1980 onder verdachte omstandigheden verloor. Lange tijd volgt de film het perspectief van een kind; zoals de jonge Guillermina niet precies weet wat er gaande is, zo blijft de kijker gissen naar de toedracht rondom Paco’s dood.

De beheersing van Cedrón, die ook terug te zien is in de zorgvuldige aankleding en het rustige, soms afstandelijke camerawerk, doet niets af aan de emotionele lading. Aan alles is te merken dat Cordero de Dios een persoonlijk relaas is, recht uit het hart van de maakster. Op onnadrukkelijke wijze weet de film te ontroeren. De verbeten spanning op het gezicht van Teresa, de onderonsjes tussen de kleine Guillermina en haar vader, de verslagenheid van Arturo – het zijn knap gevangen momenten in een beladen drama.

Het meest imponeert de regisseuse in haar trefzekere analyse van familiebanden. De koppige Teresa en de minstens zo koppige Guillermina zijn aan elkaar gewaagd. In een paar sterke beelden schetst Cédron wat hen bindt: de krachtige en soms noodlottige liefde tussen dochters en vaders.Pauline Kleijer

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden