Column

Begrafenissen: het blijft een ongemakkelijk iets

Volgens de geruchten maakte Detlev Von Rosen zelf een einde aan zijn leven, hetgeen mij bevreemdt omdat hij altijd een zeer opgewekte en levenslustige indruk op me maakte. Vanmiddag wordt hij begraven. Hij was mijn buurman toen ik nog in de stinkende schrijvershut woonde en maakte de beste en duurste olijfolie van Portugal. Dan hebben we het over 40 euro de liter. Portugezen vallen steil achterover als ze dat bedrag horen, want zij betalen bij de coöperatie om de hoek 25 euro voor 5 liter olijfolie. Maar ja, Portugezen vinden 7 euro voor een menu met soep, salade, hoofdgerecht, wijn en toetje al aan de prijzige kant.

Arthur van Amerongen
null Beeld Gabriel Kousbroek
Beeld Gabriel Kousbroek

Ik heb een paar flesjes Monterosa-olijfolie staan, maar die ruk ik alleen open bij heel bijzondere gelegenheden. Dan mogen de gasten een paar druppels proeven en gaan de flessen weer achter slot en grendel. Het kan per slot van rekening niet alle dagen feest zijn.

Mijn hut was omringd door de olijfbomen van Detlev en ik kwam de workaholic dagelijks tegen. Von Rosen vluchtte met zijn Duitstalige familie uit Estland naar Zweden toen het Russische leger binnenviel. Eind jaren zestig kwam hij naar de Algarve, waar hij een kwekerij begon en uiteindelijk met veel succes in de olie ging.

Ik vind het een beetje genant om vanmiddag in de begrafenisstoet mee te lopen, dwars door het dorp.

Mijn afkeer van stoeten komt door de wandelverenigingen die in mijn jeugd de Veluwe onveilig maakten. Wandelverenigingen waren voor het falderappes uit de achterbuurten en als ze voorbij marcheerden, trok mama me snel naar binnen. Alsof het leprozen waren.

Ik heb twee keer meegelopen in een begrafenisstoet door mijn dorp en had telkens het gevoel dat ik te kijk stond, alsof ik in een poppenkast zat. Ik kende de doden slechts uit het café. Ze hadden zich doodgezopen. Het waren heel kleine stoetjes, zonder familie, maar enkel met door het leven getekende expats. De blikken van de dorpelingen waren bizar, alsof ze naar een schilderij van Pieter Bruegel de Oude (ook wel Peer den Drol genoemd) staarden.

Ik kan de stoet natuurlijk overslaan en meteen naar het kerkhof gaan. Maar dan sta ik daar bij de poort te wachten, een beetje verscholen. Dan voel ik me net een pedofiel bij een kleuterschool of bij de ballenbak van de IKEA.

Begrafenissen: het blijft een ongemakkelijk iets. Ook ik ga hier de grond in. Net als Detlev. Heden hij, morgen ik. Best wel geruststellend ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden