Beeldschone documentaire waarin elke scène een rake is

Documentaire met de glans van een melancholieke schelmenkomedie.

Documentaire


Regie Niels van Koevorden, Sabine Lubbe Bakker


In 10 zalen


De tranen rollen over zijn wangen, maar we mogen niet denken dat Marcel huilt. Zestien jaar huwelijk naar de knoppen, een alcoholverslaving die zich nauwelijks laat bedwingen, geen werk - maar janken, dat doet Marcel niet, ook al lijkt het er wél op. 'Het zijn mijn zenuwen', zegt hij, wanneer hij in Ne me quitte pas met vochtige ogen zijn huis bezoekt - voor het eerst sinds zijn vrouw hem met de kinderen verlaten heeft.


Gelukkig doet Marcel dat bezoek niet in zijn eentje. Aan zijn zijde staat boezemvriend Bob, de man met wie hij al drinkend, keuvelend en aanrommelend de dagen slijt in een afgelegen kerkdorpje vlakbij de Frans-Belgische grens. Een flamboyante verschijning, deze met cowboyhoed en sigaar uitgedoste Vlaming, ietwat ijdel ook, en meteen net zo charismatisch als ploeteraar Marcel. Ieder voor zich is al goud waard en samen zijn ze een filmduo dat de potentie heeft klassiek te worden. Hun talloze een-tweetjes en drinksessies geven deze nagenoeg verhaalloze, sobere en toch ook beeldschoon gefilmde documentaire voortdurend de glans van een melancholieke schelmenkomedie.


Met zulke personages doet het er eigenlijk niet zoveel toe wat er gebeurt. Elke scène is raak, ook als niet echt een punt wordt gemaakt, ook als de plot er nauwelijks mee opschiet. Niels van Koevorden en Sabine Lubbe Bakker besteden veel tijd aan scènes die menig ander documentairemaker niet eens zou hebben opgenomen, maar de film bewijst hun gelijk: minutenlang gestuntel met een vliegenrol of een fles mineraalwater houdt de aandacht net zo makkelijk vast als Marcels intakegesprek bij een ontwenningskliniek, of het gezamenlijke bezoek dat Bob en hij aan de tandarts brengen. En dan is het ook nog eens vertederend op een heel simpele, directe manier, twee volwassen mannen die samen naar de tandarts gaan.


Schrijnend zijn de scènes waarin Marcel zo veel drinkt dat hij keihard tegen de grond slaat, of die waarin Bob met zijn van hem vervreemde zoon in een Brussels café zit, struikelend van de ene doodlopende zin na de andere. Dat de regisseurs zulke pijnlijke taferelen wisten te vangen alsof ze er zelf helemaal niet bij waren, wekt net zoveel bewondering als de volkomen vanzelfsprekende manier waarop ze ontroering, humor en tragiek afwisselen.


Een geslaagde documentaire komt niet zomaar aanwaaien. Ne me quitte pas, op IDFA 2013 onder meer genomineerd voor de VPRO IDFA Award, getuigt met elk shot van de toewijding en liefde die de makers voor hun helden opbrengen. Uiteindelijk werkt die liefde aanstekelijk: na afloop zou je meteen naar Wallonië willen afzakken om te zien hoe het gaat met Marcel en Bob.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden