Beelden voor de wereld uit Vancouver

‘Ik wil het beste uit deze Spelen halen.’ De regisseur van de schaatswedstrijden op de Olympische Winterspelen in Vancouver is een Nederlandse vrouw, Astrid Wisman....

Door John Volkers John Volkers

Uitgewrongen na zo’n eerste schaatsdag, de 5 kilometer van Sven Kramer?

‘Dat valt mee. In Heerenveen, bij een EK, WK of een olympisch kwalificatietoernooi, heb ik veel langere werkdagen. Dan moet ik oppassen met wat ik eet en drink. Geen koffie vooral, want er is geen tijd voor plaspauzes. Reclameblokken gebruikten wij voor de voorbereiding. Ja, na zo’n schaatsweekeinde ben ik erg dorstig.’

Het toernooi hier is compacter.

‘Eén afstand per dag, één uitzending. Dat is ideaal. Een uur voor de uitzending zit ik op mijn plek in de regiewagen. Mijn ploeg staat op scherp. Ik probeer de schwung erin te houden. Ik complimenteer veel, speel met mijn stem.’

Hoe komen de Canadezen bij een vrouw van een Nederlandse omroep terecht?

‘De NOS is gevraagd. Sinds Nagano 1998 was de registratie van het olympische schaatstoernooi in handen van Japanners. Daarvoor, in 1994, deed Martijn Lindenberg het. De Canadezen zijn bij de NOS teruggekomen. Ik denk dat onze manier van tv-registratie is opgevallen.’

Wat doe jij anders dan een Japanse regisseur?

‘In zo’n finale van de 5 kilometer vertellen we het verhaal van Skobrev, van Lee en van Kramer. Zij zijn al klaar met hun race, maar worden scherp gevolgd..’

Maar dus niet het verhaal van Hedrick en Davis, de Amerikanen die elfde en twaalfde werden?

‘Dat is ook geen verhaal. Of ze nou wel of niet van belang zijn voor de Amerikaanse tv. Ik probeer zo objectief mogelijk te blijven. Ik maak beelden voor de wereld.’

Je volgde Kramer toen hij na afloop de tribune beklom.

‘Ik kan niet zomaar zeggen, goh, ik volg als regisseur Sven Kramer even wat langer. Maar in dit geval vond ik dat het moest. De race van Bokko was nog aan de gang, maar ik moest laten zien hoe hij zijn ouders en zijn vriendin opzocht.’

Als Nederlandse weet je veel van schaatsen?

‘Ik praat vooraf met de experts. Dan weet ik wat ik kan verwachten. Als iemand op ijshockeyschaatsen staat te coachen, dan weet ik dat. Als de coach van Bob de Jong het ijs niet op mag, dan weet ik dat. En dan breng ik hem even in beeld.’

Hoeveel camera’s moet jij in de gaten houden in je regiewagen?

‘Zestien was mijn record tot nu toe, bij het feest van Willem-Alexander en Máxima in de Arena. Hier zijn het er 29. Dat betekent 58 monitoren, want er zijn ook monitoren voor de slomo’s, de vertraagde opnamen. En nog een paar voor andere zaken. Ik heb er 65 voor mijn neus.’

Om stapelgek van te worden?

‘Nee. De camera’s die ik het vaakst gebruik, komen op de monitoren in mijn directe blikveld. Zo’n cameraatje op de finishlijn zet je verder weg. En ik heb een assistent, Arjan Hanekamp, die mijn slomo-regisseur is.’

Vertraagde beelden, daar lijk jij dol op te zijn.

‘We hebben hier drie gewone slomo’s en twee extra-extra slowmotioncamera’s, de zogenaamde X-mo’s. Daar kun je kunst mee maken. Het optrekken van een ooglid, het opengaan van het klapmechanisme, spattend ijs, met zo’n camera zie je dat allemaal.’

Langs de baan staat een racemonster

‘We hebben een bolcamera met rail gehuurd. Dat wilde ik heel graag. Het ding kost heel veel geld. Maar de Canadezen vonden het dat bedrag waard. De camera rijdt van de start van de 1.000 meter tot de finish van de 500. Dat is 250 meter rail. En hij blijft met 50 kilometer in de bocht stabiel beeld geven.’

Je bent blij met de werkomstandigheden?

‘Ik werk hier op olympisch niveau. Ik dacht eerst dat ik een ploeg zou moeten samenstellen van Canadezen. Maar er zijn veertig mensen meegekomen uit Nederland, onder wie zes vrouwen. Ik moet mijn team een groot compliment geven. Ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld.’

Je bent een vrouw in een mannenwereld.

‘Er is, voor zover ik weet, geen andere vrouwelijke regisseur actief op deze Olympische Winterspelen. Maar als vrouw tussen al die mannen is er niks aan de hand, hoor. Het is prima. Ik vind het als vrouw erg fijn werken met mannen. Ik ben er een van de ploeg.

‘Er is als vrouw hooguit één voordeeltje. Als ik bij een voetbalwedstrijd de pauze wat wil verlengen of een camera wil laten staan op een lastige plek, dan stap ik zelf even naar de scheidsrechter. Het maakt toch verschil als een vrouw daarom vraagt. Maar in mijn eigen ploeg merk ik daar nooit wat van.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden