Bedenker van de term 'Lelijke Eend' en revolutionair in het reclamevak

Het eeuwige leven: Hans Ferrée 1930-2017

Vanaf de jaren vijftig pionierde Hans Ferrée in het reclamevak. In de tijd van de flowerpower hield hij zich ook bezig met ludieke acties.

Hans Ferrée

Hans Ferrée bedacht de term 'Lelijke Eend' voor de introductie van de Citroën 2CV. Samen met Dimitri Frenkel Frank (schrijver, acteur en regisseur) en Herman Pieter de Boer (schrijver en tekstdichter) was hij eigenaar van het eerste reclamebureau in Nederland waar creativiteit voorop stond. FFB (Ferrée, Frenkel Frank en De Boer) veroorzaakte in de jaren vijftig een revolutie in de reclame.

Hans Ferrée, die 19 september overleed op 87-jarige leeftijd, was een pionier in het reclamevak. Hij was ook een van de allereerste trendwatchers. In 1963 publiceerde hij het trendboek In & Uit.

Ferrée werd geboren in Bussum, waar zijn vader, eigenaar van een elektrozaak, de startauto met de uitklapbare vleugels had bedacht die werden gebruikt tijdens de draverijen. Hans besloot op 19-jarige leeftijd liftend op wereldreis te gaan. Hij trok door Europa, Afrika en Amerika. Hij verdiende zijn geld als scheepskok, sneltekenaar, kameeldrijver, classificeerder, lompensorteerder, warenhuisverkoper, bevoorrader, tolk, verslaggever en fotograaf.

In 1952 beschreef hij zijn reisavonturen in het boek Avonturen in drie werelddelen. Daarna trad hij dienst van het reclamebureau Lintas van Unilever, waarvoor in die tijd ook Willem Duys, Drs. P en Dimitri Frenkel Frank werkten. Vervolgens stapte Ferrée over naar reclamebureau Van Maanen, waarna hij in 1955 met Frenkel Frank en De Boer zijn eigen bureau begon.

In navolging van Frenkel Frank ambieerde Ferrée ook een televisiecarrière. Hij wilde reclamespots maken voor televisie en deed daarvoor een cursus in Londen. 'Het probleem was dat er op de Nederlandse televisie toen geen reclame was', aldus zijn vrouw Edith Donck. Daarop besloot hij een restaurant in de Spaanse kustplaats Salou te openen. Het werd geen succes en betekende ook het einde van zijn eerste huwelijk.

Edith Donck was toen zijn secretaresse van het nieuwe reclamebureau dat hij 'tussen de meisjes' aan de Oudezijds Achterburgwal in Amsterdam vestigde. Later werd ze ook zijn nieuwe liefde. Behalve dat hij campagnes deed voor De Gruyter, DAF en Nationale-Nederlanden hield hij zich bezig met allerlei ludieke acties die in de flowerpowerperiode in Amsterdam veel respons kregen, zoals de tentoonstelling Pijnstillers, de Industrie voor Zelfexpressie en de lancering van Prietpraatprotestpetten en Agressieuitlaatkaartjes.

De oprichting van het blad Marketing Mix Digest zag hij als begin van een uitgeverij voor marketing. Donck: 'Het was het allerduurste weekblad. Een abonnement kostte 450 gulden per jaar.'

In 1969 verhuisde hij met zijn nieuwe liefde en twee dochters uit zijn eerste huwelijk naar een boerderij in Montfoort. 'Ik ontdekte hier dat hij een contactadvertentie had geplaatst voor vrouw nummer drie. Er kwamen honderden reacties. Ik zei meteen te vertrekken als hij er een vond die beter was dan ik. Ik ben gebleven', zegt Donck.

Voor de Hema maakte hij een boek over namen die mensen aan hun huizen geven (Nooitgedacht maar Welgelegen). Ook kwam er een boek over mensen met de naam Hans (Groot Wetenswaardighedenboek Hans) en een roman Langs deze mij onsympathieke weg. Hij opende een eigen privémuseum. 'Op zijn 65ste besloot hij met de 'blut' te gaan: een vut zonder uitkering. Later had hij er wel eens spijt van zo vroeg te zijn gestopt. Maar hij wilde niet opnieuw hetzelfde gaan doen. Daarvoor was hij te origineel', aldus zijn vrouw.

In 2013 publiceerde zij als eerbetoon aan haar man de Kleine Biografie van een Groot Reclameman.

Meer over