Becker sluit woedend aan bij Parijse begrafenisstoet

De wolken barstten van de regen, het toernooi barstte nog verder open en Boris Becker barstte los in woede. Na Pete Sampras verdween ook de Duitser van Roland Garros....

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

PARIJS

Juist toen Becker zaterdagavond hotelwaarts wilde gaan, werd hij alsnog tot het ambt geroepen. De dienstdoende begeleider hield vol dat het buiten aangenaam toeven was. 'U bedoelt in Afrika?', vroeg Becker. Nee, de organisatie was onvermurwbaar en niet van plan op zijn protesten in te gaan. Bij het afbreken vanwege de duisternis stond de als derde geklasseerde Becker met 2-0 achter tegen de nummer 128 van de wereld, de pas twintigjarige Roemeen Adrian Voinea.

De volgende dag zou Becker verklaren: 'Er viel niet hard te serveren, alle kleine trucjes die het verschil maken tussen de top en de rest, waren onuitvoerbaar. Ik waande me op een juniorentoernooi. Dit was Roland Garros onwaardig.'

Becker had niet helemaal ongelijk maar hij had zondag de zaken ook recht kunnen zetten en deed dat niet. De stilist Voinea gaf de derde set prijs maar eigende zich de vierde weer toe, met gracieus gespreid spel en met 7-5. De frustatie droop er bij Becker af. Het is alweer vier jaar geleden dat hij zijn laatste Grand Slam-toernooi won. De titel van Roland Garros blijft de enige van de vier die hij nooit de zijne mocht noemen.

Voinea slaagde er gisteren ook in de Rus Tsjesnokov te verslaan en komt nu in de arena tegen Michael Chang die in zijn partij tegen Michael Stich met zijn snelheid en spreiding soms de perfectie benaderde. Stich had al een uiterst zware strijd tegen de Fransman Boetsch in de benen, en had na het winnen van de eerste set nauwelijks nog iets in te brengen. Zoals Jim Courier, de winnaar in 1991 en 1992, ook verrassend weinig te verhapstukken had tegen de minst bekende van de twee Costa's, Alberto.

Andre Agassi, titelverdediger Sergi Bruguera en Thomas Muster sloegen zich tot de kwartfinales overtuigend door het toernooi. Muster ontdeed zich verrassend eenvoudig van Medvedev. Agassi krijgt pas vandaag, tegen Kafelnikov, zijn eerste serieuze test, Bruguera had die gisteren tegen Magnus Larsson, de Zweedse bedwinger van Jacco Eltingh. Slechts met schrille fluitconcerten en antipathiek gejoel wist Bruguera zich van de Zweed te ontdoen. Hij verspeelde voor het eerst een set.

In de tiebreak van de vierde set verlangde de taaie Spanjaard dat de umpire voor een onmiskenbaar correcte bal van Larsson uit de stoel kwam. Hij zelf had een afdruk buiten de lijnen waargenomen. De man achter de microfoon, een Duitser met de naam Sören Friemel, weigerde echter in beweging te komen waarna Bruguera zelf maar demonstratief ging zitten.

De hoofdarbiter moest er na vijf minuten aan te pas komen om Bruguera weer in actie te krijgen. Hij kreeg het punt niet toegekend maar Larsson sloeg wel meteen een mishit. Even later werd bovendien een uitbal van Bruguera ten onrechte goedgekeurd. Larsson verloor de barrage en de partij.

Toch speelde hij aanzienlijk sterker dan tegen Eltingh. De Nederlander had zaterdag dezelfde klacht als Boris Becker. Voor een aanvaller waren de ballen te zwaar en de baan te traag. Niettemin schiep hij zichzelf na de eerste verloren set nog wel degelijk kansen. Eltingh won de tweede reeks en nam in de derde zelfs een 2-0 voorsprong. Maar Larsson sleepte er een tiebreak uit en Eltingh miste daarin twee 'cruciale' backhandvolley's. Zijn verzet was toen gebroken. Het werd 6-3 in de vierde set.

Bij de vrouwen streden Mary Pierce en Jana Novotna om de twijfelachtige eer van de markantste uitschakeling. En hoewel Pierce, de finaliste van vorig jaar en de winnares van de Open Australische, zich danig inspande, ging de poedelprijs met vlag en wimpel naar Novotna die het voor elkaar kreeg om een 5-0 en 40-0 voorsprong in de derde set uit handen te geven en negen matchpoints te verknallen. De gelukkige was een goedlachse negentienjarige Amerikaanse, Chanda Rubin.

Bezwijken onder de spanning, beven en trillen in het zicht van de zege: in het tennis wordt dat choken genoemd. Het komische van Novotna is dat ze steevast na een nederlaag als die van zaterdag ontkent te hebben gechoked. Twee jaar geleden speelde ze de finale van Wimbledon tegen Steffi Graf die naarmate het duel vorderde steeds meer in de knoei kwam met zichzelf. Novotna leidde in de beslissende set met 4-1 en 40-30. Iets minder riant dus dan tegen Rubin maar niemand twijfelde nog aan haar eerste grote triomf.

Maar plotseling onderging Novotna weer één van die vreemde metamorfoses en stond er in de slotfase een stumper in plaats van een Wimbledon-kampioene op het centre-court. Maar choken? Nee, daarvan was volgens de Tsjechische geen sprake geweest.

Novotna was op Roland Garros als vijfde geplaatst, Rubin bekleedt de 53ste positie op de wereldranglijst. De onbevangen Amerikaanse stiftte bij 5-4 in de beslissende reeks nog doodgemoedereerd haar lippen, terwijl bij de verzuurde Novotna de eerste tranen door kwamen. Het werd ten slotte 8-6 voor Rubin die vandaag door Aranxta Sanchez zonder twijfel met beduidend minder egards zal worden behandeld.

Sanchez werd zelf 'verlost' van Mary Pierce, haar tegenstandster in de eindstrijd van vorig jaar. Pierce had destijds Steffi Graf een pak rammel gegeven maar had zichzelf in het ultieme uur niet meer onder controle. Zondag was het niet de nervositeit maar de gezondheid die Pierce het meest parten speelde. Ze zei een hekel te hebben aan uitvluchten maar somde vervolgens wel een hele litanie op van kwalen en kwaaltjes waarmee ze afgelopen maanden kampte.

Aan het begin van het toernooi had de frêle Amerikaanse Française nog een antibiotica-kuur moeten afmaken en tijdens de eerste duels ontwikkelde zich een liesblessure die haar het lopen en serveren steeds meer bemoeilijkte. Het was inderdaad al tegen de Duitse Singer en de Argentijnse Labat zichtbaar dat Pierce niet in de vorm van Melbourne stak, en het was ten slotte de pas zeventienjarige Iva Majoli die de zwakke plekken definitief blootlegde.

Het was misschien nog wel een grotere prestatie van de jonge Kroatische dat ze ondanks de lijdensweg van Pierce het centre-court door haar spontane gedrag in het geheel niet tegen zich kreeg. Bewust speelde ze Pierce zelfs een paar maal de bal in het racket opdat die scherp geplaatst terug zou komen. 'Ik had het koud en wilde in het begin veel lopen', luidde de bijna argeloze verklaring.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden