Beau is onvermoeibaar en Ellie is nergens bang voor

Ellie wint van Beau, volgens de kijkcijfers. Maar wie echt kijkt, ziet bij Beau eerlijke televisie waardoor je wordt geraakt.

Zowel Ellie als Beau gaat native in een nieuw format; ze dompelen zich ergens onder

Ellie heeft de eerste slag van Beau gewonnen, zo was te lezen op sites die over kijkcijfers schrijven alsof het een potje kaarten is. De uitslag van dinsdag: 1,3 miljoen tegen 920 duizend. De nieuwe programma's van Ellie en Beau, cultfiguren die aan een voornaam genoeg hebben, bespreken we hier een dagje later, omdat een andere bekende voornaam gisteren een laatste eer werd bewezen.

Zowel Ellie als Beau gaat native in een nieuw format; ze dompelen zich ergens onder. Ellie Lust, de onderkoelde politievrouw met het hoekige, geblondeerde kapsel, loopt in Ellie op patrouille (Avrotros) mee met korpsen in het buitenland. In de eerste aflevering patrouilleerde Ellie door de straten van Bogotá, de Colombiaanse hoofdstad, waar ze wil kijken of de 'clichés' van 'ontvoeringen, drugs en guerrillabewegingen' kloppen.

Ellie is, zo moeten we weten, nergens bang voor en heeft alles al meegemaakt. 'I am a real police officer', zegt ze met een microfoon tegen een narcoticabrigade die op het punt staat een lang voorbereide inval te doen, alsof de mannen niks anders aan hun hoofd hebben. Dat Ellie geen eigen dienstwapen krijgt, maakt haar 'een beetje chagrijnig'.

Het lokale politiewerk vindt Ellie matig. Over een hysterische vrouw wier man wordt gearresteerd zegt ze: 'Die moet je gelijk op honderd meter zetten. Blijft escaleren natuurlijk.' Even later blijkt dat ze een punt heeft, qua amateurisme. Het geschreeuw achter in het politiebusje komt niet van de arrestanten, maar van de agent die per ongeluk nog met hen zit opgesloten.

Nogal een obstakel, vooral when going native, is de taal. Haast niemand spreekt goed Engels ter plekke, en Ellie kan geen Spaans, al denkt ze soms van wel. Tot een echt gesprek komt het nauwelijks. Wel blijft het elke keer grappig als ze zich voorstelt: 'Hallo, Ellie Lust.' Een vooruitblik op volgende week in Kenia leert dat ze ook tijdens een achtervolging op Nederlands terugvalt: 'Stop, politie!'

Ook Beau van Erven Dorens stuit in Beau Five Days Inside (RTL 4), waarin hij zich elke week in een andere gesloten inrichting laat opsluiten, op een taalbarrière. Niet alle bewoners van een woongemeenschap voor verstandelijk en lichamelijk beperkten kunnen praten. Beau vraagt zich af of de 'kasplantjes' wel een menswaardig bestaan hebben, maar later ziet hij hoe ze plezier kunnen hebben, en met een aanraking of geluidje kunnen communiceren.

Onvermoeibaar probeert Beau met de inwoners praatjes te maken en soms lukt dat wonderwel. Het is allemaal erg zoetsappig, goeiig en invoelend ('Je bent eigenlijk met heel grote baby's aan het werken - zo boeiend') en ook een tikje traag, maar het is wel eerlijke televisie, waar je af en toe een inzichtje van krijgt of door wordt geraakt. Opeens begrijp je waarom de aanstekelijke lach van de zwaarbeperkte Sandra reden genoeg kan zijn om met plezier naar je werk te gaan.

Beau gaat onder meer nog naar een tbs-kliniek en een bejaardentehuis voor verslaafden. Wat mij betreft heeft hij de eerste slag van Ellie al gewonnen.

V's televisierecensententeam bestaat uit Julien Althuisius, Hanna Bervoets, Gidi Heesakkers, Frank Heinen en, deze week, Haro Kraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden