Opinie

Beatrijs Smulders: 'Ik wíl en kán vrouwen niets opleggen'

De ingezonden brieven van zaterdag 25 juni

Beatrijs Smulders Beeld Sanne De Wilde

Keuzevrijheid vrouwen

Er is veel gezegd over de cijfers van de babysterfte. Gelukkig concluderen verloskundigen en gynaecologen inmiddels eensgezind dat die sterfte nog altijd daalt en de absolute risico's klein zijn. Waar we in Nederland over moeten blijven discussiëren is hoe we de toekomstige geboortezorg gaan organiseren, zodat de eigenmachtigheid en de autonomie van vrouwen daadwerkelijk wordt ondersteund en gediend.

Een vrouwvriendelijke verloskunde, waarbij er voor vrouwen optimale keuzevrijheid bestaat en onnodige medicalisering en de daarbij behorende collateral damage, zoals te veel ellendige, vaginale knippen of een schrikbarend hoog percentage keizersneden (inmiddels 40 procent in de VS!), worden vermeden. Er zijn altijd twee feministische stromen geweest ten aanzien van de bevalling. Enerzijds is er de stroom 'natuurlijk bevallen onder eigen regie' en anderzijds de stroom die gaat over vrije toegang tot pijnbestrijding. Ze komen samen in het allergrootste goed: keuzevrijheid voor alle vrouwen.

Dat bepleit ik al 40 jaar en heb ik opnieuw verwoord in Volkskrant Magazine. Naar aanleiding van alle emotionele reacties, zowel op de sociale media als in de Volkskrant, wil ik memoreren dat ik vrouwen niets wíl, en ook niets kán opleggen. Iedere vrouw bevalt op haar eigen manier en dat is goed. Ik heb slechts de vruchten van mijn 40-jarige ervaring met vrouwen gedeeld. We moeten er kennelijk nog veel over spreken.

Beatrijs Smulders, Amsterdam

Ik mag niet eens in mijn eigen huis wonen

In haar column van 20 juni over kolonisten in de bezette gebieden die AOW ontvangen, stelt Sheila Sitalsing dat er best een sluitende redenering is op te zetten die een volledige uitkering rechtvaardigt. Als een Armeens-orthodoxe Palestijn, geboren en getogen in de oude stad Jeruzalem, begrijp ik deze stellingname niet.

Begrijpt Sheila dat toegeven ook een eerste stap betekent naar de (juridische) erkenning door Nederland van de annexatie van de Oude Stad Jeruzalem en van de andere gebieden? Iets waar Israël al jaren voor ijvert.

Voor mijzelf is dit extra pijnlijk. Want na het behalen van mijn diploma in juli 1967 in Amsterdam is het door Israël onmogelijk gemaakt naar huis terug te keren, omdat ik tijdens de verovering van de Oude Stad in juni 1967 in Amsterdam verbleef en ik geen jodin ben.

De AOW-ontvangende joodse kolonisten hebben alle rechten in Jeruzalem, maar ik mag daar niet eens gaan wonen in het huis van mijn familie.

Een 'pikante' bijkomstigheid is dat de Sociale Verzekeringsbank in 2007 besloot mijn AOW in Nederland extra te korten, gezien het ontbreken van een (sterke) economische binding met Nederland. Ik was in die tijd om in Nederland te studeren, en niet om mij daar definitief te vestigen. Maar ik kon niet terug.

Door mijn huwelijk in 1970 met een Nederlander verkreeg ik de Nederlandse nationaliteit. Hierdoor kon ik mijn familie in Jeruzalem weer wat makkelijker opzoeken.

Maar wel nam Nederland toen, ondanks mijn protesten, mijn Jordaanse paspoort in beslag. Ware ik een jodin of een Israëli geweest, het zou mij zeer waarschijnlijk toch wel anders zijn vergaan.

Sinds 1963 heb ik in Nederland (te) veel van antisemitisme gehoord en gelezen, maar in de praktijk is mij gebleken dat het antisemitisme hier zich met name richt tegen Arabieren en moslims. Ik behoor tot een van de oudste christelijke groeperingen met wortels in het Midden-Oosten, hoewel ik ook een joodse grootmoeder heb die zich tot het christendom bekeerde. Ik ben voor 75 procent Armeens- orthodox. En het baart me grote zorgen dat de christelijke aanwezigheid in het Midden-Oosten sterk is teruggelopen. Oók in Israël.

Fanny Genet-Zakarian, Zoetermeer

No mercy

De teerling is geworpen. Groot-Brittannië verlaat de EU. Wat de EU nu als eerste moet doen, is onderhandelingen starten met de Schotse regering om Schotland binnen de EU te houden en los te weken van het Verenigd Koninkrijk. Hetzelfde moet gebeuren met Noord-Ierland.

De Ierse hereniging moet weer hoog op de agenda komen te staan. Ter derde moet de Londense City zoveel mogelijk worden ontmanteld. Het financiële hart van Europa moet binnen de EU liggen.

No mercy met lieden die in één klap het werk van tientallen jaren teniet doen!

Gerhard Elferink, Rhenen

Beeld afp

Tunnelvisie

Nu nog de tunnel opblazen en het is weer Britannia rule the waves!

Aad Besseling, Edam

Hervorm nú de EU

Als het bestuur van de EU het signaal dat Engeland met Brexit afgaf echt begrijpt en daarnaar handelt, dan komt er zonder enige twijfel een grootscheepse heroverweging van beleid en organisatie.

Dat zou dan een buitengewoon positief effect zijn van het vertrek van Groot-Brittannië , waar wij de Engelse bevolking dankbaar voor moeten zijn! Brexit hoeft niet alleen maar kommer en kwel te zijn. Formuleer de in het verleden gestelde eisen aan het deelnemerschap opnieuw en stel de eis dat binnen een afzienbare termijn elk land dat lid is, en dat wil blijven, aan die eisen dient te voldoen: anders onverbiddelijk uit de Unie. Het niet stellen van die eis is destijds de grootste fout geweest dat leidde tot een onwerkbare EU van 28 landen. De EU is er alleen voor de grote lijnen, en daarom moet het bestuur in Brussel en Straatsburg met 70 procent worden afgebouwd.

De Commissie moet geheel door de Algemene Vergadering worden vervangen. Als dit wordt uitgevoerd, staat Engeland weer te trappelen om binnen te komen.

R.J.M. Grove, Havelte

Op een eiland

In feite kiezen de Britten voor isolationisme, maar dan worden ze toch juist niet meer de wereldmacht die ze ooit waren en weer willen zijn?

Henk Span, Leeuwarden

Tweespalt

Vrijdag was een trieste dag voor de Britse bevolking. Het is een illusie om te veronderstellen dat de uitkomst van het referendum

een overwinning is voor democratie en autonomie. De kleine meerderheid die het Brexit-kamp behaalde maakt slechts op pijnlijke wijze expliciet dat de verdeeldheid op de Britse eilanden een rampzalige omvang heeft bereikt.

De uitslag onthult een maatschappelijke tweespalt, zowel tussen generaties als tussen de verschillende landen van het Verenigd Koninkrijk. Het is te triest voor woorden dat politici aan weerszijden van het kanaal feest vierden op de dag dat Groot Brittannië tot op het bot verdeeld werd.

Maurits Hortensius, student filosofie UvA, Amsterdam

Respect

Respect voor de uitslag van Groot-Brittanie. Victorie voor het volk dat lijdt onder het juk van Brussel. Een klein verschil in de uitslag maar wel doorslaggevend. Ik vind Europa op zich een prima feit voor vrije handelszone vrij verkeer van goederen. Maar dat grote ambtenarenapparaat in Brussel dat politiek alles opslurpt vind ik niks.

Ieder land heeft uiteindelijk zijn eigen soeveriniteit nodig om te kunnen overleven en zijn recht op bestaan op te baseren. Een grote dag voor de democratische wereld: het volk rekent de elite af op haar en zijn daden.

Bachir Hammouche, Rotterdam

Soeverein Duitsland

In Nederland dreigt bij alle commotie omtrent het Brexit referendum een belangrijke uitspraak van het Duitse Constitutionele Hof in het gedrang te komen. In het Gauweiler arrest van het Duitse Hof (van 21 juni ) bevestigt dit Hof nogmaals dat zij uiteindelijk toetst of het Europese recht en besluiten van Europese instellingen al dan niet in strijd zijn met de Duitse Grondwet.

Het Duitse Hof toetst hierbij nadrukkelijk aan de nationale soevereiniteit. De uitspraak betreft het Outright Monetary Transactions (OMT) programma (uit 2012). Dit programma houdt dat de ECB op de secundaire markt staatsobligaties mag opkopen van landen uit de Eurozone die in financiële problemen zijn. Het Hof is zeer principieel in het standpunt dat de Duitse Grondwet boven het Europese recht gaat.

Dat blijkt uit het feit dat het allerhande voorwaarden verbindt aan de mogelijkheid voor de ECB om bepaalde staatsobligaties op te kopen. Het Duitse Hof bewaakt de grenzen van de nationale soevereiniteit!

Gerrit Dijkstra ( instituut bestuurskunde Leiden), Alexander de Becker (universiteit Hasselt)

Capriolen van Moeder Natuur

Met interesse en plaatsvervangende schaamte las ik het interview met verloskundige Beatrijs Smulders in het Magazine van 18 juni. Het is jammer dat Smulders de vrouw, die haar kind onder leiding van de gynaecoloog in het ziekenhuis heeft gebaard, met of zonder kunstverlossing, met of zonder epidurale pijnstilling, geen pluim geeft. Een barende, die noodgedwongen alle capriolen van Moeder Natuur heeft moeten doorstaan en daarbij medische hulp nodig heeft gehad is evenzeer 'gelouterd'. Ook de gynaecoloog komt er in het artikel bekaaid van af.

In veel Nederlandse klinieken staat de gynaecoloog 24/7 met het gehele team paraat om complicaties tijdens de baring razendsnel te verhelpen. In het ziekenhuis is bevallen ook een feest. De fraaie kraamsuites, die in het gehele land als paddenstoelen uit de grond schieten, bootsen de thuissituatie perfect na. De geboorte is de gevaarlijkste reis van het leven (per afgelegde kilometer) en daarmee kan niet gesold worden. Vaak is de helpende hand van de gynaecoloog bittere noodzaak.

Smulders schildert het allemaal erg zwart-wit. Zij wekt de indruk dat de zwangeren in Nederland aan de Goden zijn overgeleverd, zodra zij in het ziekenhuis belanden. Niets is minder waar. In mijn regio wordt onderling goed samengewerkt. Onder de vlag 'Verlos den Bosch' hebben verloskundigen en gynaecologen elkaar al lang gevonden. Zo zijn er veel meer locale initiatieven. Dus mevrouw Smulders, gas terug graag en zeker geen ruzie maken is mijn advies. De Nederlandse gynaecologen zijn niet anti- thuisbevalling, mits er vooraf een goede risico- analyse is gemaakt. Nog veiliger zou het zijn dat het eerste kind in het ziekenhuis geboren wordt. Gaat die bevalling goed, dan kunnen de volgende baringen lekker thuis.

Mieke Kerkhof, gynaecoloog, Den Bosch

Beeld Sanne De Wilde

Angst onder zwangeren

De Nederlandse geboortezorg staat in het middelpunt van de belangstelling. Ook de afgelopen dagen in de Volkskrant. De Koninklijke Nederlandse Organisatie van Verloskundigen (KNOV) bepleit het belang van nuance in dit debat. In de artikelen, o.a die van Maud Effting zien we een paar misverstanden die we willen weerleggen.

Allereerst het idee dat er onvoldoende wordt samengewerkt. Niets is minder waar. Meer dan 3.500 verloskundigen werken dag én nacht goed samen met gynaecologen en andere zorgverleners. Dit maakt dat het steeds beter gaat in de geboortezorg. De laatste cijfers zijn namelijk uit 2014. De dalende trend zet zich voort: met 18 procent ten opzichte van 2010. In totaal stierven in 2014 7,4 op de 1.000 baby's, waarvan meer dan de helft vóór 28 weken zwangerschap overlijdt. Iedereen begrijpt dat deze prematuren een zeer kwetsbare groep zijn. De stelling dat er per dag twee baby's sterven die vermijdbaar zijn, is onjuist en niet bewezen. Wat niet wegneemt dat ieder sterfgeval dat voorkomen had kunnen worden er een teveel is.

Al deze misvattingen leiden tot angst onder zwangeren. Laten we bouwen aan vertrouwen. Uitdagingen aangaan zoals aandacht voor de zorg aan kwetsbare zwangeren, opsporen van groeivertraging en betere voorlichting over gezond leven. Laten we het debat met elkaar voeren op basis van de juiste argumenten en met respect voor elkaars expertise. Het is de enige weg om te komen tot een goede samenwerking en gezonde moeders en baby's. Dat is waar verloskundigen het voor doen.

Mieke Beentjes, voorzitter KNOV, Utrecht

Mijn verwondering

Als man (81) moet ik mij er natuurlijk helemaal niet mee bemoeien, maar het interview met Beatrijs Smulders heb ik ook met enige verwondering gelezen, om het maar eens hoffelijk uit te drukken.

Na de ingezonden brief van Anneke Klok in de krant van 20 juni ('Dat wijf is gek') achtte ik de zaak voldoende rechtgezet en nam mij voor de discussie verder niet te volgen.

Tot de krant van 23 juni en het voortreffelijke artikel van Sarah Sluimer in O&D: 'Verbeten Beatrijs vindt vrouw van nu laf trutje'. Zo geestig, zo beargumenteerd en zo intelligent vormgegeven. Zulke artikelen lees ik van a tot z, al gaan ze over de geboorte van op uitsterven staande rietvogels in Mongolië.

Zo Smulders, en nu als de sodemieter je bijdrage leveren aan het terugbrengen van de relatief hoge babysterfte in ons land.

Loek Degreef, Den Haag

Angst voor de waarheid

De twee brieven die op 23 juni in Opinie & Debat werden geplaatst over Arnon Grunberg en David Brooks, signaleren dat bekende columnisten niet een directe link durven te leggen tussen de terroristische acties en de islam. Dat doen ze niet om dezelfde reden dat regeringsleiders en de meeste politici dit ook niet doen. Als ze dat wel zouden doen, en de waarheid over de relatie tussen radicale islamvertegenwoordigers en het terrorisme ook publiekelijk verkondigen, dan lopen ze hetzelfde risico als Salman Rusdie, of Geert Wilders, of de Pakistaanse zanger Amjat Sabri. Politici die duidelijk zijn over de oorsprong van het islamterrorisme moeten continue beschermd worden, ook als ze straks geen politici meer zijn.

S. Nienke Huisman, Rotterdam

Dag prachtig strand

Landschapsarchitect Adriaan Geuze zegt dat de kwaliteit van leefomgeving cruciaal is voor het aantrekken van hoogopgeleide kenniswerkers. Ik woon in Den Helder waar rust en ruimte een belangrijk goed zijn. Het prachtige strand wordt echter totaal verkwanseld want er moeten nog meer strandhuisjes komen. De stad loopt leeg maar er zal en moet gebouwd worden. Ook voor de huidige bewoners van de steden is de kwaliteit van leefomgeving cruciaal om je prettig te blijven voelen.

Patty Schmidt, Den Helder

Adriaan Geuze. Beeld Joost van den Broek

Lekker met de Volvo

Adriaan Geuze stelt dat hij vanuit Rotterdam Oost eerst door Capelle ad IJssel moet alvorens polderlandschap te zien ('We moeten niet inschikken, maar kiezen,' Vonk, 18 juni) maar :

Een fietstocht langs de Rotte zal de visie op de Rotterdamse regio veranderen. Als voormalig inwoner van Rotterdam-oost was ik binnen een ogenblik buiten de stad. Dit geldt voor de hele noordrand. de regio Amsterdam kent eerst kernen als Diemen en Duivendrecht alvorens men in het polder landschap komt. Adriaan schrijft over de aantrekkelijkheid van de A2 maar dit is een lang traject. Als ik via de zuidkant van Rotterdam de A29 en A59 pak kan ik ook spreken van een aantrekkelijk eilandengebied met veel ruimte en horizon. Ik vind de vergelijking Amsterdam met A2 dan ook niet eerlijk . Ik denk dat de natuurlijke omgeving een te grote rol is toebedeeld dan deze in werkelijkheid heeft. Geuze schrijft dat hoger opgeleiden graag een fraaie leefomgeving willen. Ik zie de meeste hoogopgeleide Amsterdammers vooral ín de stad fietsen en niet naar het buitengebied. Dan pakken ze toch echt hun Volvo. New York kent ook veel hoog opgeleiden in Manhattan, daar is helemaal geen escape naar de natuur.

Ik denk dat de verklaring voor de braindrain naar Amsterdam en Utrecht meer zit in het historische en in het culturele aanbod dan het groenaanbod en het feit dat mensen ook geneigd zijn elkaar nadoen en na te praten. Amsterdam dreigt overvol te worden, wat ook op een bepaald moment ten nadele kan werken..

Albert van Bemmel, Apeldoorn (met prachtige natuur maar ook niet in staat hoger opgeleiden vast te houden)

'Unieke' talenten

Helaas blijven organisaties, zoals in dit geval netbeheerders Alliander en Enexis, proberen door het (semi)publieke salarisplafond te breken ('Netbeheerders willen hoger salaris', economie, 24 juni). Alsof 179 duizend euro nog niet genoeg is om een riant leven te lijden. De overgrote meerderheid van de Nederlanders moet het met veel minder doen.

Dan komt weer het afgezaagde argument: anders dreigt ons beste personeel te vertrekken. Ik zou zeggen, laat ze lekker vertrekken dan. Ik kan mij niet voorstellen dat er geen mensen zijn die hun werk voor 179 duizend euro willen doen. Helaas heeft Plasterk blijkbaar op voorhand al een reeks uitzonderingen mogelijk gemaakt. 'Specialisten'en 'unieke talenten' in de (semi)publieke sectore moeten toch meer kunnen verdienen. Waarom?

Ik zou zeggen, laten deze mensen blij zijn met hun 'unieke talenten' die zij bij hun geboorte hebben mee gekregen. Dat is geen verdienste en verdient geen buitensporige beloning. En dan heb ik het nog maar niet over wat de studie van die specialisten de maatschappij heeft gekost.

Kees Dings, Oss

Geen 'Stapeltje'

Onderzoekers van het Trimbos Instituut wezen erop dat veel onderzoek van behandelingen uit de Databank Effectieve Jeugdinterventies is uitgevoerd door niet-onafhankelijke onderzoekers. Dat zou tot positievere resultaten leidt dan onderzoek uitgevoerd door onafhankelijke onderzoekers. De Volkskrant maakte er op vrijdag 18 juni voorpaginanieuws van.

Het is één van de vele factoren die uitkomsten van therapie-onderzoek kunnen beïnvloeden. Daarover wordt al tientallen jaren gediscussieerd. Waarom de krant hier zoveel aandacht aan besteedde is mij een raadsel. Waarom bij wijze van naming and shaming enkele specifieke interventies noemen die in de databank tot de best onderzochte in Nederland behoren? De niets vermoedende lezer zal hier een nieuw 'Stapeltje' in zien en niemand meer willen geloven. Daarmee wordt aan het serieuze onderzoek dat de laatste jaren in instellingen voor jeugdzorg op gang gekomen is geen recht gedaan.

Jan Willem Veerman, em. hoogleraar Speciale Kinder- en Jeugdzorg, Radboud Universiteit Nijmegen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden