Barcelona zien en niet kijken: caramba!

'En dit is de Sagrada Familia ontworpen door de beroemde architect Gaudi ¿ . . . en dit is de Rambla, de drukste straat van Barcelona ....

Caramba! Er is weinig zo slaapverwekkend als de vakantiefoto's van de buren, maar een bezoek aan Centrum Beeldende Kunst TENT. in Rotterdam komt momenteel soms aardig in de buurt. Daar is nu werk te zien van Nederlandse kunstenaars die voor langere tijd in Barcelona verbleven uit hoofde van een internationaal samenwerkingsproject tussen het CBK, het kunstenaarsinitiatief Kaus Australis en HANGAR, een kunstenaarsinitiatief in Barcelona. Onder de titel Foreign Affairs: Barcelona tonen Aletta de Jong, Allard Budding, Klaar van der Lippe en Marieke van der Lippe de weerslag van hun Catalaanse periode. Let's go Barcelona.

Van een beeldend kunstenaar mag je wat verwachten. Een scherp waarnemingsvermogen bijvoorbeeld, en een niet te stuiten nieuwsgierigheid naar het onbekende – eigenschappen die extra goed van pas komen bij een buitenlands verblijf. Een kunstenaar kijkt verder dan de gemiddelde toeristenneus lang is: hij interpreteert zijn nieuwe omgeving en weet zijn ervaringen om te zetten in beelden die intrigeren en tenminste langer beklijven dan de kiekjes van de buren. Toch? Si señor! Alleen merken we in Rotterdam bitter weinig van dit verhoogde waarnemingsvermogen.

Zo heeft Aletta de Jong een diaserie gemaakt waarin ze haar fascinatie voor stedelijk groen tot uitdrukking wil brengen. De serie bestaat uit close-ups van de bast van verschillende platanen. De huid van deze boomsoort heeft een prachtige textuur die aan van alles doet denken. Maar als kijker krijg je niet de kans je fantasie op gang te laten komen, daarvoor is de opeenvolging van de dia's te snel (en het omgevingslicht in de zaal bovendien te schel).

Kleurrijker zijn de schilderijen van Allard Budding. Hij is geïnteresseerd in de alomtegenwoordigheid van bepaalde beelden in ons moderne leven. Een van de kenmerken van deze beeldenvloed is zijn mondiale karakter: waar ter

wereld je ook gaat, je komt steeds dezelfde beeldtaal tegen. Dat Buddings schilderijen geen duidelijke 'Spaanse' invloed weerspiegelen is dus niet gek. De werken imponeren evenwel door de rare associaties die ze oproepen met bestaande beelden uit strips en natuurkundeboekjes.

Oog voor het vreemde in het overbekende is vervolgens ver te zoeken op de tentoonstelling. Het is geen kaleidoscopisch stadspanorama geworden, waarin juist de saillante details zijn blootgelegd. Als de stad zo weinig zichtbaar inspireert, kun je met recht twijfelen aan het nut van een vrijwillige ballingschap in Barcelona.

Het valt niet mee een vinger te leggen op het werk van Klaar van der Lippe. Tijdens haar verblijf in Barcelona maakte zij een transformatie als kunstenaar door. In haar kunst werd de ongrijpbaarheid van tijd steeds belangrijker: niet de materie stond voorop, maar het esthetiseren van tijd. In TENT. is de kunstenaar elke dag in levenden lijve te zien terwijl ze verschillende manieren van tijdsindeling exploreert. De uitkomsten van haar onderzoek zal ze aan het eind van de tentoonstellingsperiode presenteren tijdens een workshop. Een work in progress dus, of liever gezegd een artist in progress – even geduld a. u. b.

Het werk van haar zus Marieke van der Lippe is heel wat minder efemeer. Tijdens de tentoonstelling vertoont zij onder andere Macho, het pathetische videorelaas (vier monitoren) van haar onmogelijke liefde met een Spaanse minnaar. Het is een schaamteloos filmpje vol zelfmedelijden, dat van clichés ('Hij denkt alleen maar aan zijn lul') aan elkaar hangt en elke zelfrelativering ontbeert.

Al met al verlaat je de expositie Foreign Affairs: Barcelona met een onbevredigd gevoel. We zijn niet veel wijzer geworden over de interactie tussen de kunstenaars en de stad: van de meeste beelden werden we niet warm en de werken di ¿ e ons beroerden hadden weinig van doen met de ontstaansplek. Dat is een koude kermis voor de bezoeker.

Let's go home.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden