Bang

DE helft van alle Nederlanders - alle blanke Nederlanders, neem ik aan - is 'in meer of mindere mate' bang voor het groeiend aantal moslims....

Jan Blokker

Schijnt de uitkomst te zijn van een NIPO-onderzoek.

Als ik met z'n tweeën op een tram wacht, slaat de man naast mij dus de schrik om het hart als er een Marokkaan bij komt staan.

Het is een oud westers sentiment. Je had eerst de Slag bij Poitiers (732) die we kiele-kiele wonnen, toen de kruistochten die we uiteindelijk verloren, toen een tijdje niks, en ten slotte de Ottomaanse sultan Mehmet IV die in de 17de eeuw met een reusachtig leger onze kant op marcheerde, en het beleg voor Wenen sloeg.

Oostenrijkse moeders waarschuwden in die dagen hun kindertjes dat ze zoet moesten gaan slapen, anders kwam 'de Turk', en de Turk was een islamiet, en een islamiet deed niets liever dan christelijke jongetjes en meisjes die niet gehoorzaam om zeven uur in hun bedje lagen, aan het spit rijgen of rauw opvreten.

Eigenaardig misschien, maar in ongeveer dezelfde periode had je duizend kilometer meer naar het westen, aan de monding van de Rijn, groepjes zogenaamde calvinisten, die 'liever Turks dan paaps' riepen, omdat ze rebelleerden tegen de onder andere in Wenen gevestigde roomse Habsburgers. Maar die zijn later bijgedraaid, en hebben zich onder leiding van figuren als Roolvink, Aantjes en Balkenende vezoend met de paus, terwijl ze voor 50 procent alsnog bang werden voor de Mohammedanen.

Want in de late fase van de historische ontwikkeling marcheerden de moslims ten tweede male in de richting van Wenen en nog verder westwaarts. Nu niet meer als veroveraars, hoewel je dat met die lui nooit zeker weet, maar wel tien maal zo massaal als waar Mehmeet IV toentertijd ooit van had durven dromen.

Wat zouden de opiniepeilers overigens precies bedoeld hebben met de nuancering dat de helft van ons het in meer of mindere mate voor 'de Turk' in hun broek doen?

Dat moet met die aantallen te maken hebben. Eéntje in de straat die Allah aanroept - allà. Twee ook nog gezellig. Maar tien? Is dat niet al bijna een getto?

Ziedaar het probleem van Rotterdam.

Ik hoorde in een discussieprogramma een banketbakker uit de wijk Charlois de wateroverlast in Wilnis als metafoor bezigen: door middel van twee dammen moet de boel eerst gedraineerd worden, en pas daarna konden we de buurt weer voorzichtig laten vollopen.

In z'n bangigheid om zich te verspreken en ineens hardop te zeggen dat al dat gekleurde volk er wat hem betreft uit moest, leek deze eenvoudige middenstander sprekend op de politici die 's avonds in het stadhuis bakkeleiden over de vraag waar ze met het teveel aan vreemdelingen in godsnaam naar toe moesten.

Hun angst was wel vier- of vijfdubbel. Eerst moesten ze zich voorzichtig afvragen of er wel een probleem was. Vervolgens dienden ze bij zichzelf te rade te gaan of ze het mochten benoemen. En als ze die gedurfde stap hadden gezet was het punt natuurlijk: hoe kan ik het benoemen, en hoe moet ik, als ik het eenmaal heb benoemd, de rest van m'n woorden zo kiezen dat het Meldpunt Discriminatie me niet alsnog op iets ongrondwettelijks kan betrappen?

Nergens kreeg de vijfdubbele Rotterdamse angst zo imposant gestalte als in het lichaam, de gelaatsuitdrukking en de brulboeiachtige stem van de burgemeester.

Van Opstelten die als bange liberaal boven de bange collegepartijen en boven de bange oppositie van de PvdA staat: als ik daarnaar kijk weet ik ook zonder onderzoek wel zeker dat we inderdaad als de dood zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden