Balletvloer verandert in magische circuspiste

Piste door Introdans voor de Jeugd. Idee: Roel Voorintholt. Mmv. Kirsten Debrock, Patrick Delcroix, Conny Janssen, Tom Stuart, Shai Gottesman, Toer van Schayk....

Roel Voorintholt voelt goed aan wat kinderen leuk vinden. Door hem bedachte thema's drukken een stempel op producties van deze dansgroep voor de jeugd, en dat werkt uitstekend. Ook weet de artistiek leider boeiende choreografen uit het eigentijdse danscircuit aan zich te binden en gerenommeerde choreografen zo ver te krijgen dat ze (bestaand) werk aan zijn groep afstaan, zoals Toer van Schayk bij Piste.

Diens Panterdans vormde destijds onderdeel van het avantgarde dansspectakel Life. Nu is het een 'gewoon' circusnummer in een kinderballet. Het kan verkeren. Voorintholt vroeg vijf gastchoreografen enkele korte stukjes op het thema circus te maken. Een leuke opdracht. Wie wil nu niet met tamelijk acrobatisch getrainde dansers uitvinden wat je kunt doen, tevens voor een moment het kind in jezelf naar boven halen.

Zo liet Patrick Delcroix zich als jongetje vast verbazen door het manipuleren van balletjes zoals jongleurs dat kunnen, en vast ook door de kunsten van een goochelaar. In zijn Jongleurs voor drie dansers worden die ballen steeds groter en lijkt het wel of de dansers slinken. Spannend is vooral zijn Elastieken waarbij danseressen al bungeejumpend een duet uitvoeren.

Conny Janssen heeft wat met de tragiek van de clown. In Adriaan Luteijns clownssolo mimet hij als Marcel Marceau. Technisch doet hij dat perfect maar zijn vertolking zou ook iets romantischer mogen. Thom Stuart maakte een sensuele en mysterieuze slangendans voor een danseres op spitzen. En ook nog een geinige act voor vijf ijsberen en een dominante dierentemster. Aardig is Kirsten Debrocks Koorddansers. Die twee balanceren gewoon op de grond en toch houd je je adem in. En in haar Paarden-act laat ze de danseressen ingehouden zijwaards draven, als dressuurpaarden.

Het is dus net circus maar ook net weer niet. Spectaculair als Boltini, mooi als Circo Américano, geolied als het hightech Cirque du Soleil of romantisch als het rafelige familiecircus Il Florilegio is Piste niet. Daarvoor blijft de voorstelling te zeer gepolijst ballet. Onderhoudend en vlot, leuk voor jong en oud, is die evengoed wel, al zouden de acts levendiger worden als de timing werd aangescherpt. En wat is er op tegen om van de finale ook het hoogtepunt te maken?

Zonder Keso Dekkers smaakvolle decor en kostuums zou Piste overigens half zo leuk niet zijn. Dat decor is prachtig, met in zwart-wit de contouren van een circustent inclusief gordijnen en trekken. Op het podium ligt een witte, ronde pistevloer en staat een trapezestelling. De kostuums lijken uit de magische hoed van deze meesterontwerper getoverd, zo mooi, met in diverse variaties pakken in zwart en wit, in gifgroen en felroze. Zilverglitters aan polsen en enkels geven aan dit design precies de kitsch die bij circus hoort.

De muziek vond ik daarentegen niet geslaagd. Dat is jammer want Harry Sacksioni heeft die wel speciaal gecomponeerd. Hooguit functioneel kun je zijn circusmuzak noemen, maar verder glad, te kil ook voor dit hooggeëerd danspubliek.

Isabella Lanz

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden