Balkenende

Het was een koude, mistige dag en premier Balkenende bezocht in Diemen, onder de rook van Amsterdam, op een steenworp afstand van Ikea, een grote sociale werkplaats: Montapack....

Martin Bril

Ze doen daar mooie dingen.

Repen chocolade inpakken, lampen en stekkerdozen monteren, archieven schonen en schroeven schilderen. Je kunt daar lullige grappen over maken, maar het moet toch allemaal gebeuren. Zonder oranje schroeven zou het leven er heel anders uitzien.

Goed.

Balkenende toonde zich uiteraard een zeer belangstellende bezoeker. Hij stelde de juiste vragen, hij maakte praatjes, hij schudde handen. De aanwezigheid van fotografen en cameraploegen leek hem niet te hinderen. Een van de ploegen was bovendien voor het CDA een verkiezingsfilmpje aan het maken.

Maar gaat het wel goed met Jan Peter?

Hij is niet meer zo fris als een paar maanden geleden. Zijn montere daadkracht heeft iets geforceerds gekregen. Hij loopt nog altijd met snelle passen, maar de haast ziet er schichtig uit, alsof hij liever elders wil wezen, maar niet meer weet waar dan precies. Zijn ogen springen van links naar rechts, maar of hij wat ziet, is een tweede.

Het werkbezoek eindigde op een binnenplaats naast het bedrijf. Er stond een vrachtwagen, en er reed een heftruck rond. Balkenende en zijn gezelschap haastten zich naar de auto's.

Een man verscheen in beeld.

Het was beslist een verschijning; een enorme man met een fenomenale, stevige, vooruitstekende onderkin en een vrijwel tandeloze mond in een slobberende trainingsbroek en een dik jack. Verlegen stapte hij op de premier af.

'Meneer Balkenende', begon hij.

Balkenende kwam tot stilstand.

'Meneer Balkenende, ik wil een foto van u maken.' De man haalde een klein, plastic fototoestelletje uit zijn jaszak. Nu pas viel goed op hoe groot zijn handen waren.

'We gaan samen op de foto', riep Balkenende onmiddellijk. Misschien dacht hij aan de CDA-cameraploeg.

De man glunderde.

'Gerard, kom even', riep Balkenende naar Gerard van der Wulp, een van zijn voorlichters.

Van der Wulp was al bijna bij de auto's en keerde op zijn schreden terug. Lachend nam hij het fototoestelletje in ontvangst.

De man met de fenomenale onderkin stelde zich op naast Balkenende die professioneel zijn glimlach opzette. Hij zag er moe uit. Jammer dat zijn buurman niet een arm om hem sloeg. Het was toepasselijk geweest.

Van der Wulp drukte af.

En nog een keer, voor de zekerheid.

'U werkt hier?', vroeg Balkenende aan de man.

'Ik ben heftruckchauffeur', antwoordde de man trots.

'Mooi werk', zei Balkenende, die de man de hand schudde en zijn weg alweer vervolgde.

'Veel succes met uw carrière meneer Balkenende', zei de man nog snel.

Twee minuten later zat Balkenende in de auto en gleed hij de mist in. Hij had de camera's zijn sociale gezicht laten zien en moest nu elders iets anders doen. Zou hij werkelijk in de winning mood zijn, of ziet hij als een berg tegen de komende verkiezingen op? Hij heeft iets over zich van een man die weet dat de tijd niet in zijn voordeel werkt. Het kan nog spannend worden.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden