‘Bali’ hangt aan de lippen van de ongemakkelijke Al Gore

Terwijl de onderhandelingen doorgingen, verscheen Al Gore op Bali. Even is de stemming niet meer zo bedrukt...

Van onze correspondent Michel Maas

In de grote zaal van de VN-klimaatconferentie praten de ministers nog wel, maar niemand luistert meer. Zelfs de wandelgangen zijn donderdag leeg. De permanente mierenhoop van honderden mensen die haastig rapporten van hot naar her dragen, is plotseling tot stilstand gekomen.

Waar is iedereen?

Iedereen is in zaal nummer twee, die zo uitpuilt dat de VN-politie de deuren heeft gesloten. Reikhalzend kijkt iedereen naar het podium. Daar verschijnt Al Gore.

Als hij de zaal betreedt, barst een ovationeel applaus los. De winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede hoeft geen moeite te doen om dit publiek aan zijn voeten te krijgen. Hij weet wat er van hem wordt verwacht: de ongemakkelijke waarheid over het milieu.

Gore: ‘Wij weten dat het poolijs smelt. Dat zou eerst over honderd jaar gebeuren, later werd dat 2050, toen over 34 jaar en juist deze week zijn er gegevens bekend geworden die erop duiden dat het ijs al over vijf tot zeven jaar verdwenen kan zijn. Wij staan tegenover een planetaire noodtoestand.’

Deze waarheid is in Bali tien dagen lang de motor geweest die de tienduizend conferentiegangers aan de gang hield. Maar het klonk zelden dramatisch, en zeker nier zo dramatisch als Gore het weet te brengen. Daarom hangt iedereen iedereen aan zijn lippen als hij zegt dat ‘Bali’ een historisch verschil kan maken. Hier op Bali begint de redding van de wereld, hier worden eindelijk afspraken gemaakt om iets te gaan doen aan de opwarming van de aarde, zegt Gore. Er komt geld voor nieuwe, schone technologieën. De uitstoot van CO2 zal drastisch omlaag gebracht worden. U staat hier voor een kritieke beslissing, betoogt Gore.

Dat is althans de bedoeling. Terwijl hij spreekt, spelen zich achter zijn rug verbitterde onderhandelingen af. Uitgerekend de VS, de grootste luchtvervuiler ter wereld, dwarsbomen de afspraken over de CO2-uitstoot. Gore: ‘Ik mag zeggen dat het mijn eigen land is dat hier verantwoordelijk is voor de obstructie van het proces op Bali.’

Na een donderend applaus roept hij de aanwezigen op Bush gewoon te negeren, een boodschap die John Kerry eerder deze week ook al overbracht. De conferentie moet maar zonder Amerika verder gaan. ‘Laat in het document een ruimte open voor Amerika en ga verder met wat je moet doen’, vraagt Gore. ‘Ik beloof jullie: binnen twee jaar zal Amerika dat hebben ingevuld. Over een jaar en veertig dagen wordt er een nieuwe president beëdigd en ik ben ervan overtuigd dat alles dan anders wordt.’

Er klinkt een daverend applaus. Gore: ‘Als je nu niet doorgaat, verliest de wereld momentum. Wij kunnen niet blijven praten tot de laatste boom is omgehakt. Wij kunnen dit voor elkaar krijgen!’

Gore krijgt een laatste, staande ovatie en verdwijnt even snel als hij is gekomen. Als hij wegloopt, zijn de onderhandelaars nog lang niet uitgepraat. Die hebben nog een nacht en een hele dag.

De stemming is al gauw weer net zo bedrukt als vóór de komst van de voormalige vicepresident. ‘Het ziet er slecht uit’, zegt een voorbijsnellende koolstofspecialist: ‘Wij staan voor het dal der tranen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden