Bakker

'Govert Flinck kan de pest krijgen!' Eindelijk was het moment daar: Michiel Romeyn als de oude Rembrandt, in de derde aflevering van de EO-serie Rembrandt en ik. Jan Mulder had zich al weken geleden in De Wereld Draait Door verkneukeld. Ook ik verheugde me op de schaterlach. Oboema als oude meester.


Het is de tragiek van de komiek: het Swiebertje-effect. Romeyn zal eeuwig de witte bosneger, de lullo of de debiteur blijven. Zelfs bij het AVRO-programma R.E.L., waarin hij moderne kunst bekeek, was het de kunst vooral te ontkomen aan het idee dat je vierkant in de zeik werd genomen.


Het viel mee, maandag. Romeyn heeft een karakteristieke kop, een van de betere zelfs onder de vele voorgangers die Rembrandt neerzetten. Zelf had ik meer moeite mijn lachen te houden bij Victor Löw en Cees Geel, met plaksikje en witte kragen vermomd als Amsterdamse 'heeren'. Geen wonder dat de rubriek Lucky TV dinsdag met de lachband de Rembrandtserie omtoverde tot comedy.


Zie de ogen ook maar eens droog te houden, bij Rembrandt die aan tafel zit: 'Als ik schilder, als ik kijk, is het alsof ik door Zijn ogen kijk. Dat geeft mij vleugels. Wat een hemelse kip.'


Welkom bij de EO. Bij de poseersessie voor de anatomische les: 'Is dit God of wetenschap?'


Ook lachen: 'Rembrandt' Romeyn tegen Govert Flinck: 'Precies waar je thuishoort, in die classicistische koektrommel. Met je klare stijl, gladde plaatjes, zoete broodjes. Bakker!'


Jammer: ondanks de ambitieuze productie, enkele goede acteurs (vooral Dragan Bakema zet overtuigend een jonge Rembrandt neer) en treffende locaties, wil dit drama maar niet meeslepend worden.


Daarvoor hapert er te veel. Niet alleen de kleine foutjes, zoals lantaarns die in Rembrandts tijd nog niet bestonden, de luitist wiens muziek al te horen is vóór hij speelt, of de schilders die over 'doek' spreken met een houten paneel in handen.


Storender zijn de stroeve dialogen, met soms wonderlijke modernismen. Saskia is zwanger, Rembrandt roept: 'Yes'. De muziek, door Fons Merkies gemaakte neo-barok uit een koektrommel vol samples van strijkers - te aanwezig, te kitscherig ook om je mee te voeren.


Ook het scenario pakt onhandig uit. Elke week wisselt het perspectief en vertelt een ander personage via de voice over zijn verhaal. Het leidt tot krampachtige oplossingen als van 'Jan Lievens', die uitlegt: 'Hij wil de liefde van zijn vader kopen'. Of: 'Als ik hem toen had kunnen steunen in zijn verdriet, was het nog wel goedgekomen met onze vriendschap.' Niets werd aan de verbeelding overgelaten. Bij alweer een dood kind van Rembrandt: 'Drie kinderen heb ik verloren.' Het beeld is gekleurd in 'woest bruin'. U vat hem: Rembrandtbruin.


Veel te nadrukkelijk zijn ook de opzichtige vooruitwijzingen. Saskia die op de markt wordt aangeklampt door een duivelse dwaas. Een nachtmerrie nog, en je weet genoeg: binnen een kwartiertje dood.


En Govert Flinck - die kon inderdaad de pest krijgen.


Deel 3 eindigde met een tekst over het schilderij Claudius Civilis: 'Momenteel is het doek te zien in het Nationaal Museum van Stockholm.'


Allemaal geen drama, maar schooltelevisie.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden