‘Bacchanten’ bruist te weinig

Bacchanten..

utrecht We zijn te gast in een Griekse taveerne in blauw-witte kleurstelling, tafels met hapjes en wijn en Griekse dans als live-entertainment. De waard is van Griekse origine, naar hier gekomen met de droom het helemaal te gaan maken in zijn nieuwe gastland. Veel is er niet van terecht gekomen; maar hij heeft twee kinderen om hem te troosten – en te helpen in het café. Zo begint Bacchanten in de enscenering van Tarkan Köroglu bij zijn eigen Theater EA.

Acteur Bas Keijzer – de waard – leidt ons vervolgens geleidelijk het verhaal van Euripides binnen, waarin hij zelf de belangrijkste rollen vervult. Bacchanten (406 voor Christus), Euripides’ laatste stuk, gaat over koning Pentheus van Thebe die zich bedreigd voelt door de opkomst van een religieuze stroming rond de god Dionysos (Bacchus); één die gepaard gaat met rituelen, die met name vrouwen zouden aanzetten tot bandeloosheid. Pentheus verordonneert allerlei maatregelen tegen de nieuwe rage, maar veel vruchten werpen die niet af, integendeel; zowel de eerbiedwaardige Kadmos (zijn grootvader), de ziener Teiresias, als Pentheus’ moeder Agaue zijn geneigd zich bij de Bacchanten aan te sluiten.

Zo vervlecht Köroglu het Griekse verhaal van nu met dat van toen, om speels de aandacht te vestigen op thema’s als godsdienst en tolerantie. Het concept van één acteur die het verhaal vertelt en in de huid van bijna alle personages kruipt is in orde – hier terzijde gestaan door de jongere spelers Lindertje Mans en Kes Blans die voor verrassende momenten zorgen.

Maar in weerwil van dit al is Bacchanten een weinig bruisende voorstelling geworden. Het vergt nogal wat om al de verhaallijnen helder en spannend te houden. Datzelfde geldt voor de verschillende figuren die in het stuk voorkomen. Al laat Köroglu Kadmos en Teiresias via een videoscherm (wandversiering in de taveerne) op een leuke manier tot leven komen, beiden worden ook weer gespeeld door Keijzer, en hij slaagt er over de gehele linie genomen niet in de personages genoeg eigen kleur en dynamiek te geven. Het resultaat is dan helaas een beetje vlak, en soms zelfs wat saai; een euvel dat weliswaar hier en daar kort wordt opgeheven door gekke, originele intermezzo’s; maar dat toch het eindproduct van een boeiende voorstelling met de nodige impact, in de weg staat.

Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.