Baby

Wonen in de polder en werken op het oude land. Dat betekent een dagelijkse rit over de drukke, levensgevaarlijke, want tweebaans Waterlandseweg, in 1995 nog derbinding tussen de A6 en de A27....

Plotseling schiet er, twee autos voor mij, een personenwagen uit de rij. De strijd met de tegenligger, een zware tankwagen, is ongelijk. Aan de tankwagen valt nauwelijks schade te ontdekken, het achterste deel van de personenwagen is compleet vermorzeld. In een reflex stuur ik de berm in, het blijkt een goede keus. Ook het overige verkeer komt zonder verdere schade tot stilstand, kop-staartbotsingen blijven wonderwel uit.

Ik haast me naar de geplette auto. Achter het stuur zit een jonge vrouw, zo te zien ongedeerd, maar nog duidelijk onder de indruk van de klap. Opeens begint ze hysterisch te gillen: 'mijn baby, mijn baby!' Mijn hart slaat een paar slagen over, de adrenaline giert door m'n lijf. Op de stoel naast de bestuurster staat geen kinderzitje, voorin de auto is geen baby te zien. Er zal toch niet op de achterbank, of wat daar van over is...

Het kost even moeite om mijn blik naar achteren te richten, bang voor de gruwelijke aanblik van iets wat ik helemaal niet zien wil. Maar de auto is verder leeg.

De portieren willen niet open, het chassis is verwrongen. Daardoor ligt ook de voorruit er half uit. Door het gat lukt het om de bestuurster uit de auto te bevrijden. Ze roept nog steeds om haar baby. De vraag waar die dan zou moeten zijn, dringt maar moeizaam tot haar door. Het antwoord is even verrassend als verlossend: in haar buik, ze is zwanger. Kennelijk nog niet zo lang want aan de buitenkant is niks te zien. Gelukkig kan ik de aanstaande moeder geruststellen: een baby zit goed beschermd in de buik. Ze lijkt niet overtuigd en dat kan ik haar niet kwalijk nemen.

Later die week lees ik in de Flevopost: 'Onderzoek in het ziekenhuis heeft uitgewezen dat de zwangerschap door het ongeval niet is geschaad. Op de echo was een levendig kloppend babyhartje te zien. Moeder en kind kwamen met de schrik vrij.' Dat geldt ook voor de omstanders, maar naar hrt wordt niet gevraagd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden